Το σκληρό πέρασμα του χρόνου

Facebook Twitter
18

Επιμέλεια: Βαγγέλης Μακρής

 

Η ιδέα δεν είναι καινούρια. Η ίδια πόζα μετά από δεκαετίες δίπλα στην παλιά έγινε μόδα στα χρόνια του ίντερνετ. Την έχουμε δει με ζευγάρια, με παρέες, με οικογένειες. Η φωτογράφος Ana Oliveira όμως, αποφάσισε να κάνει το ίδιο μόνο με ένα πρόσωπο. Παίρνοντας μια φωτογραφία από το παρελθόν του προσώπου που θέλει να φωτογραφίσει και βάζοντας την δίπλα σε μια φωτογραφία του παρόντος του προσπάθησε να δείξει τις σκληρές αλλαγές που επιφέρει ο χρόνος. Στα Identidades (Identities) and IdentidadesII (IdentitiesII) η Oliveira φέρνει τους ανθρώπους αντιμέτωπους με τον παλιό τους εαυτό. Οι πρωταγωνιστές μιμούνται την πόζα του παρελθόντος, την έκφραση του προσώπου, ακόμα και τα ρούχα. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Κάποιοι είναι τσακισμένοι από τον χρόνο και άλλοι διατηρούν την ίδια σπίθα στα μάτια με την νεανική τους φωτογραφία. Όλοι όμως έχουν αλλάξει μέσα στο πέρασμα του χρόνου.

1.

2.

3.

4.

5

6.

7.

 

8.

 9.

 10.

 11.

 12.

13.

.

 

14.

15.

 {via}

Φωτογραφία
18

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ

LIFO Portraits / Γιάννης Οικονομίδης: «Δεν κάνω βίαιες ταινίες, απλώς μιλάω για τη βία»

Ο Έλληνας σκηνοθέτης κατάφερε να μεταφέρει στο σινεμά μια αυθεντική εικόνα της ελληνικής κοινωνίας, χωρίς να κρύψει τίποτα, ούτε τις βωμολοχίες, ούτε τη φτώχεια, ούτε την αγριότητα. Σήμερα το στυλ του έχει επιβληθεί, και πολλοί προσπαθούν να τον μιμηθούν.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
Κάποιοι φωτογραφίζουν ακόμα την έξαψη ενός αγώνα στο γήπεδο

Φωτογραφία / Κάποιοι φωτογραφίζουν ακόμα την έξαψη ενός αγώνα στο γήπεδο

Με αφορμή το φετινό Mουντιάλ, το Athens Football Festival οργανώνει μια ξεχωριστή έκθεση φωτογραφίας του διεθνούς δικτύου Analog Football, φέρνοντας στην Αθήνα εικόνες που αποτυπώνουν την κουλτούρα του ποδοσφαίρου.
ΜΙΝΑ ΚΑΛΟΓΕΡΑ
Σώματα, ήλιος και queer ευφορία στη Σούγια

Πολιτισμός / Σώματα, ήλιος και queer ευφορία στη Σούγια

Ο φωτογράφος Dani D’Ingeo κατέγραψε το Nature Loves Courage στη νότια Κρήτη: ένα queer φεστιβάλ στην ακτογραμμή της Σούγιας, με σώματα που χορεύουν στο φως, FLINTA DJs, θάλασσα, ιδρώτα, αλάτι και μια διαφορετική εκδοχή της club κουλτούρας έξω από τα σκοτεινά υπόγεια της Ευρώπης.
THE LIFO TEAM
Η Kristina Rozhkova φωτογραφίζει μια γενιά που έφτιαξε παραμύθια για να μη φοβάται

Πολιτισμός / Η Kristina Rozhkova φωτογραφίζει μια γενιά που έφτιαξε παραμύθια για να μη φοβάται

Στο Unbewitched, η Ρωσίδα φωτογράφος Kristina Rozhkova καταγράφει νέους ανθρώπους που ζουν ανάμεσα στην πολιτική ασφυξία, την καταστολή, την εξορία και την ανάγκη να επινοήσουν άλλους κόσμους.
THE LIFO TEAM
Η Nancy Honey φωτογραφίζει τη στιγμή που ένα κορίτσι αρχίζει να κοιτάζει τον εαυτό του

Πολιτισμός / Η Nancy Honey φωτογραφίζει τη στιγμή που ένα κορίτσι αρχίζει να κοιτάζει τον εαυτό του

Με αφορμή την αναδρομική της έκθεση στο Λονδίνο, η cult φωτογράφος Nancy Honey μιλά για τη μετάβαση από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση, για το γυναικείο σώμα ως εικόνα προς κατανάλωση και για τη χαρά ως μια πολύ σοβαρή υπόθεση.
THE LIFO TEAM
Myriam Boulos: Η φωτογράφος πίσω από τις εικόνες του Harry Styles μιλά για τη Βηρυτό, το σώμα και την επιθυμία

Πολιτισμός / Myriam Boulos: Η φωτογράφος πίσω από τις εικόνες του Harry Styles μιλά για τη Βηρυτό, το σώμα και την επιθυμία

Σε νέο cover story του Dazed MENA, η Myriam Boulos μιλά για τις εικόνες που έκανε για τον Harry Styles, τη Βηρυτό, τη μόδα ως αυτοπροσδιορισμό και την επιθυμία ως μορφή αντίστασης.
THE LIFO TEAM
Queer νέοι της Πόλης του Μεξικού φωτογραφίζονται σαν άγιοι, πολεμιστές και μυθικά πουλιά

Πολιτισμός / Queer νέοι της Πόλης του Μεξικού φωτογραφίζονται σαν άγιοι, πολεμιστές και μυθικά πουλιά

Το Birds of Mexico City του Pieter Henket μετατρέπει queer νέους της μεξικανικής πρωτεύουσας σε τελετουργικές μορφές ανάμεσα στη lucha libre, τη θρησκευτική εικονογραφία, τη μόδα και την ελευθερία.
THE LIFO TEAM
Όταν η αγάπη δεν έχει γλώσσα

Φωτογραφία / Father and Son: Φωτογραφίζοντας μια σιωπηλή σχέση

Στο φωτογραφικό πρότζεκτ «Father and Son» του Βάλερι Ποστάροβ, μια απλή χειρονομία, το κράτημα του χεριού, μετατρέπεται σε πράξη επανασύνδεσης, φωτίζοντας τη σιωπηλή, συχνά ανείπωτη σχέση ανάμεσα σε πατέρες και γιους μέσα από διαφορετικές κουλτούρες και γενιές.
M. HULOT

σχόλια

14 σχόλια
Νοών νοείτο, δεν πάει έτσι. Εννοείται, πως κανείς που έχει σώας τας φρένας δεν θέλει να πεθάνει, όσο χρονών και να είναι, αυτό όμως δεν σημαίνει, πως δεν καταλαβαίνεις αυτήν την αλλαγή επάνω σου, πως δεν λυπάσαι που τα χρόνια πέρασαν. Ναι, κάτι τέτοιο δεν πρέπει ποτέ να σε καταβάλει τόσο, ώστε να μην σε αφήσει να χαρείς, κάθε στιγμή της ηλικιωμένης ζωής σου, όμως δυστυχώς, και είναι πιστεύω φυσιολογικό, είναι αναπόφευκτο να σκέφτεσαι, ότι σαν τα νιάτα δεν υπάρχουν, είναι φυσιολογικό να βλέπεις το ποσο άλλαξες εξωτερικά και στιγμές να λυπάσαι γι'αυτό, να καταλαβαίνεις, πως δεν έχεις την ίδια φυσική δύναμη....κι άλλα πολλά. Απο αυτήν την άποψη λοιπόν, ναι, τα γηρατειά είναι κάτι σαν "τιμωρία" για την ομορφιά του ανθρώπινου σώματος στα νεανικά χρόνια. Σκέψου, ότι υπάρχουν και άνθρωποι που η μετάβασή τους στα γηρατειά γίνεται με πολύ άσχημο τρόπο, σκέψου πόσο ίσως άσχημα αισθάνονται αυτοί οι άνθρωποι, όταν σκέφτονται το πώς ήταν, όταν ήταν νέοι και πώς "κατηντήσαν"
Φροντίστε να ζήσετε να νιάτα σας και να τα απολαύσετε. Τότε είναι δεδομένο πως θα έχετε όμορφα, καλά γηρατειά χωρίς αποθεωμένα από απραγματοποίητες επιθυμίες.Κυρίως φροντίστε να γεμίσετε τις ψυχές σας με τα συναισθήματα του αέναου κύκλου αγάπης και πόνου, πόνου και αγάπης. ΕΡΩΤΑ τον λένε. Ζήστε τον έρωτα. Εννοείται τον σαρκικό, κυρίως όμως ως συναίσθημα. Παράδειγμα ζωής είναι οι μεγάλοι άνθρωποι που παραμένουν νέοι. Τα παραδείγματα γύρω μας πολλά. Πολύ ενδιαφέρουσες οι φωτογραφίες του άρθρου. Παρατηρώντας πρόσεξα πως όσοι ήταν όμορφοι και γοητευτικοί, συνεχίζουν να είναι. Όσοι είχαν μία κάποια αφέλεια, συνεχίζουν να την έχουν.Όσοι ερωτεύτηκαν συνεχίζουν να είναι αγαπημένοι...
Η μεγαλύτερη προσβολή πρός το ανθρώπινο είδος είναι τα γερατειά.Και μη σκεπτόμαστε σαν νεώτεροι τί συναισθήματα **μας** γεννούν, αφ΄υψηλού, οι γέροντες. Σκέψου, με το δικό τους μυαλό και ψυχισμό, πως είναι η φάση αυτή και πού, νομοτελειακά οδηγεί.
Η φθορά είναι έντονη αλλά εξωτερική. Ο άνθρωπος είναι πολλά περισσότερα από την εμφάνισή του και εκτιμώ πολύ αυτούς που είναι συμφιλιωμένοι με τις ρυτίδες τους, αλλά νοιώθουν και εκπέμπουν και παιδικότητα, και αγάπη και εμπειρία. Εύχομαι να μπορέσουμε να σταθούμε έτσι κάποτε...
Μου είχαν πει ότι το μόνο μέρος του ανθρώπινου σώματος που αλλάζει και διαμορφώνεται συνέχεια,σε όλη την διάρκεια της ζωής του είναι η μύτη μας. Αν το προσέξετε, ε ναι λοιπόν, ισχύει!
Πωπω αυτό σκέφτηκα κι εγώ!!! Δεν είχα "αποδείξεις" ότι ισχύει. Εντάξει, βλέπεις ότι ο μεγαλύτεροι άνθρωποι έχουν συνήθως πιο "τσαλακωμένη" μύτη αλλά σιγά μη θυμάσαι πώς ήταν πριν 30 χρόνια.