Όλοι Αθώοι

Υπήρχε μια εποχή που το έγκλημα έλυνε τη γλώσσα του ανθρωποκτόνου, του κλέφτη ήτου απαγωγού. Όποιος φορούσε τα «βραχιόλια» θεωρούσε (ηθικό του) χρέος πλέον ναομολογήσει την πράξη του. Δικαιολογία πάντα βρισκόταν: λόγοι τιμής, άδικοςεπίθεσις, βεντέτα κ.λπ. Περιέργως, τις τελευταίες δεκαετίες κανείς δεν ομολογεί.Όλοι είναι αθώοι. Μου την έστησαν, με συκοφάντησαν, με ενέπλεξαν – το μοτίβοέχει γίνει μεγάλο σουξέ. Πρόκειται για σοφή τακτική, που αποδίδει. Τα νομικάτερτίπια είναι τόσο περίπλοκα, ώστε ακόμα και το προφανές της πράξης αλλοιώνεταικατά το δοκούν και κατά περίσταση. Ειδικά όταν δεν έχουμε νεκρό –ο οποίοςδυσκολεύει το έργο της υπεράσπισης– όλα τα υπόλοιπα παίζονται. Δε σκοτώσαμε καικανέναν! Οπότε το οικονομικό έγκλημα, που είναι η μεγάλη τέχνη μιας ορισμένηςκοινωνικής ολιγαρχίας, απέβη σπορ τού πώς πέφτει κανείς στα μαλακά. Όσο για τομαύρο παραπέτασμα πίσω από το οποίο εκτίει την ποινή της η αλήθεια, δεν δηλώνειφυλακή, κρατητήριο, κελί, αλλά το μύθο του κοινωνικού στάτους που ξέρει πια ναφοράει ανθεχτικά γάντια για μη μαγαρίζει τα χέρια του.