Κορβέτα εν όψει!

Η τουρκική εξωτερική πολιτική, όποιο κι αν είναι το ζήτημα με το οποίο καταπιάνεται, έχει αλληλουχία, μπούσουλα, κυρίως μακρόπνοη προοπτική, καθότι δεν έχει διακοπεί αιώνες τώρα. Αν αναλογιστούμε πώς ξεκίνησε το τούρκικο ενδιαφέρον για την Κύπρο -με την εμφάνιση του Μακαρίου-, τις μεταπτώσεις, τις ανακυκλήσεις, μέχρι να φτάσουμε στη διχοτόμηση, μπορούμε να μαντέψουμε τι πάνω κάτω μαγειρεύεται και στο Αιγαίο χρόνια τώρα. Επισήμως η Τουρκία έχει μιλήσει για κάζους μπέλι. Περί ποίου ακριβώς; Περί υφαλοκρηπίδος, γκρίζων ζωνών, κοιτασμάτων πετρελαίου, εναερίου χώρου; Το σημαντικό σε αυτήν τη μακρόχρονη εκστρατεία που επιχειρείται καθημερινά σχεδόν με παραβιάσεις του εναερίου χώρου και θεατρικές αερομαχίες και συνεχίζεται με προκλητικές περατζάδες πολεμικών πλοίων στο Αιγαίο που φτάνουν ως την Τζια είναι ότι κλιμακώνουν την κρίση που καλλιεργείται μονόπλευρα από την Άγκυρα, και με μεγάλη επιτυχία θα λέγαμε. Το βέβαιο είναι ότι οι Τούρκοι δεν κάνουν επιπολαιότητες: ό,τι πριν από δέκα χρόνια έμοιαζε ανοησία σήμερα έχει αποβεί σοβαρό διαπραγματευτικό κεφάλαιο· τι θα λέμε μετά από μια δεκαετία; Οι Τούρκοι θα πιέσουν τα πράγματα, μια και παίζουν χωρίς αντίπαλο, ώστε οι διμερείς συμφωνίες να είναι όχι παραχώρηση αλλά μεγάλη ευκαιρία για τη χώρα μας.