Καμόρα!

Μεταξύ νυχτομάγαζων, επιχειρηματιών, ανερχόμενων ή κατερχόμενων φιλόδοξων και αποφασισμένων για όλα λαϊκών στοιχείων, χρόνια τώρα, παίζεται ένα αιματοβαμμένο παιχνίδι. Το μέγα αξίωμα του υπόκοσμου (να κόψουμε δρόμο ώστε να μας βρουν μπροστά τους...) εφαρμόζεται σθεναρά, καταργώντας κάθε έννοια επιείκειας. Η απαγωγή του Παναγόπουλου, όπως προκύπτει από τους καταγεγραμμένους διαλόγους, ανταποκρίνεται στα νέα εγκληματικά μέτρα. Μπορούμε να ξαλαφρώνουμε κάποιους πατρίκιους της οικονομικής ελίτ χωρίς να κινδυνεύει η ζωή τους! Όντως, ο Παναγόπουλος επέστρεψε σώος και αβλαβής - προσφέροντας ως αντίδωρο τριάντα εκατομμύρια ευρώ σε μικρά νομίσματα. Μόνο που για να στεριώσει αυτό το «απαγωγικό» καθεστώς, όταν μάλιστα ο εγκέφαλος εκτίει δις ισόβια, απαιτούνται περιφρούρηση, τρομοκράτηση των αντίπαλων συμμοριών, συμβόλαια θανάτου και τα παρόμοια. Το δίκτυο πρέπει να είναι πυκνό, αποφασισμένο και κυρίως αφοσιωμένο. Το επαληθεύουμε αναλογιζόμενοι τις «ορφανές δολοφονίες» που έχουν δική τους τεχνοτροπία και «γνωστά» επιλεγμένα θύματα. Από κοντά και η φυλακή που λειτουργεί ως αναπαυτήριο, τόπος εξορίας και συνάμα τηλεφωνικό κέντρο. Μπορούμε να εντοπίσουμε κάτι θετικό σε αυτόν το χορό του θανάτου; Στη Μαφία πρωταρχικό ρόλο έπαιζε η οικογένεια. Εδώ αργεί ακόμη...