ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ για τα οποία ο θυμόσοφος λαός μας λέει πως «είναι από τα άγραφα». Ο Θωμάς Νταβαρίνος τα ξέρει τα Άγραφα και τα απάτητά τους, είναι ο τόπος του.
Ο γνωστός ορειβάτης πριν από μερικές μέρες έγινε ο πρώτος Έλληνας που κατέκτησε την 7η ψηλότερη κορυφή στον κόσμο, το Νταουλαγκίρι, στα 8.167 μέτρα των Ιμαλαΐων. Πανευτυχής ύψωσε εκεί τη σημαία του Ορειβατικού Συλλόγου των αγαπημένων του Αγράφων. Και φυσικά, σ' αυτή του τη μεγάλη στιγμή δεν ξέχασε τον φίλο και συνορειβάτη του, Αντώνη Συκάρη, αλλά και τους υπόλοιπους Έλληνες που νικήθηκαν από το συγκεκριμένο βουνό.
Γι' αυτήν την ξεχωριστή στιγμή και την προσωπική του επιτυχία, ο Νταβαρίνος μίλησε στη LIFO, αρνούμενος πάντως πως πρόκειται για «επίτευγμα».
Θωμάς Νταβαρίνος: Η πρώτη ανάμνηση όταν ακούει την λέξη Νταουλαγκίρι
Στο ερώτημα ποια είναι η πρώτη ανάμνηση που του έρχεται στο μυαλό όταν ακούει την λέξη Νταουλαγκίρι δεν έδωσε συνηθισμένη απάντηση. «Με δυσκόλεψε σαν ορειβάτη, δεν είναι επίτευγμα, είναι ανάβαση ορειβατική, τα επιτεύγματα είναι μεγάλα πράγματα. Πρώτη ανάμνηση είναι ο σέρπα μου» τονίζει και εξηγεί: «Πολλοί σέρπα, από τη φυλή εκεί στο Νεπαλ, καλά εκπαιδευμένοι, οδηγούν ομάδες, ο δικός μου δεν ήθελε να ανέβει πάνω, ο σύντροφός μου δηλαδή δεν ήθελε να ανέβει μέχρι την κορυφή. Το κάνουν για τα χρήματα. Είναι μια προσπάθεια που μπορεί να σου κοστίσει και τη ζωή σου, ο ίδιος δεν ήθελε να διακινδυνεύσει».
Οι σέρπα είναι ορεινός λαός του Νεπάλ και έχουν αποκτήσει παγκόσμια φήμη ως οδηγοί και αχθοφόροι στα Ιμαλάια. Ήταν οι πρώτοι άνθρωποι που έφθασαν στην κορυφή του όρους Έβερεστ το 1953.
Ο Θωμάς Νταβαρίνος για τον Αντώνη Συκάρη
Στη συνέχεια η συζήτηση αναμενόμενο ήταν να στραφεί στις απώλειες των προηγουμένων αντίστοιχων προσπαθειών στο συγκεκριμένο βουνό. Από τις 6 συνολικά προσπάθειες που έγιναν έχουν χάσει την ζωή τους 3 άτομα. Ανάμεσά τους πέρυσι και ο φίλος και συνορειβάτης του Θωμά Νταβαρίνου, ο Αντώνης Συκάρης.
Ο Θωμάς Νταβαρίνος οριοθετεί το δυστύχημα ανάμεσα σε ατυχία και ανθρώπινο λάθος.
«Ο Αντώνης έχασε την ζωή του, ίσως ήταν ατυχία, ίσως έγινε και κάποιο ανθρώπινο λάθος, όλοι κάνουμε λάθη, σε αυτόν δεν δόθηκε η ευκαιρία να το διορθώσει», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Παραδέχτηκε παράλληλα πως κατά τη διάρκεια της δικής του προσπάθειας και ιδίως στην κατάληξή της υπήρχε συναισθηματική φόρτιση, «αλλά για λίγο, μετά προσαρμόζεσαι, είναι μια προσωπική αναμέτρηση, ξεχνιούνται τα συναισθήματα και συνεχίζεις την προσπάθεια»
Οι «δαίμονες» του σώματος και του πνεύματος
Η ανάβαση διήρκεσε συνολικά 46 μέρες και ο Θωμάς δεν δίστασε να αποκαλύψει με τι «δαίμονες» –τόσο του σώματος όσο και του πνεύματος– αναμετρήθηκε κατά την προσπάθειά του.
«Δεν είναι το κρύο. Παλεύεις με τη φύση, δεν έχει οξυγόνο, όσο ανεβαίνεις μειώνεται, αυτό είναι το δυσκολότερο» σημειώνει, προσθέτοντας πως η έλλειψη οξυγόνου δημιουργεί και κούραση.
«Επίσης είναι οι χιονοστιβάδες, πάγοι κρέμονται πάνω από το κεφάλι σου, κόβεται ένα σιράκ επειδή μπορεί να ανέβηκε εκείνη τη μέρα η θερμοκρασία. Είναι αστάθμητοι παράγοντες, έτσι χάνονται ζωές» τονίζει αποτυπώνοντας πως κάποιες λεπτομέρειες καθορίζουν τις ζωές των ορειβατών, που αποτολμούν τέτοια εγχειρήματα. «Αλλά το ξέρει ο ορειβάτης και συνεχίζει, το προσπερνάει» τονίζει. Το σιράκ είναι μια στήλη πάγου, που συχνά σχηματίζεται από διασταυρούμενες σχισμές.
«Μου πέρασε από το μυαλό να εγκαταλείψω»
Ο ίδιος αποκαλύπτει πως υπήρξαν κάποιες στιγμές που πέρασε η σκέψη από το μυαλό του πως η προσπάθειά του δεν θα στεφθεί από επιτυχία.
«Μου περνούσε από το μυαλό στη μεγάλη κούραση. Εγώ κουβαλούσα ο ίδιος τα πράγματά μου, σε κάποιους τους τα κουβαλάνε άλλοι». Επισήμανε μάλιστα πως ανασταλτικός παράγοντας ήταν και οι καιρικές συνθήκες. «Κάποιες στιγμές, είχε πολύ μεγάλη κακοκαιρία, ήταν από τις χειρότερες χρονιές, μας είπαν. Ακούγοντας λοιπόν για χιονοστιβάδες, κι αυτό σου έφερνε συναισθήματα», λέει.
Όπως διευκρίνισε, υπάρχει μια διαδικασία προκειμένου να φτάσει κανείς στην κορυφή. «Ανεβαίνεις και μετά κατεβαίνεις για να συνηθίσει το σώμα στις θερμοκρασίες» αναφέρει, τονίζοντας πως αυτό ήταν ιδιαίτερα κουραστικό. «Σε αυτές τις στιγμές ήταν που έλεγα "δεν βλέπω να γίνεται". Αλλά έφυγαν αυτές οι στιγμές και ήρθαν καλύτερες» επισημαίνει χαμογελώντας.
«Με το που πάτησα κορυφή είδα έναν σκελετό»
Η στιγμή που πάτησε την κορυφή του Νταουλαγκίρι δεν ήταν πάντως όπως την περίμενε. Οι καιρικές συνθήκες άλλαξαν απότομα όταν έφτασε στην κορυφή με αποτέλεσμα να μην μπορεί να απολαύσει τη θέα για το μικρό χρονικό διάστημα παραμονής του εκεί.
Αντιθέτως, το πρώτο πράγμα που αντίκρισε όταν έφτασε ήταν ένας σκελετός κάποιου που έχασε τη ζωή του προσπαθώντας. «Την ώρα που ανέβαινα, ήμουν ο έκτος από τους 7, το πρώτο πράγμα που είδα ήταν ένας άνθρωπος πεθαμένος, τον σκελετό του δηλαδή» αναφέρει στη LiFO.
Πρόσθεσε πως επιθυμία του ήταν να βγάλει φωτογραφίες, καθιστός για να φανεί η θέα, αλλά «έκλεισε ο καιρός από τα σύννεφα, μείναμε δέκα με δώδεκα λεπτά και δεν προλάβαμε να δούμε». Είπε πάντως πως οι συνοδοί βγάζουν κάποια βίντεο αλλά γίνονται πολύ γρήγορα.
«Κάθεσαι δέκα λεπτά και νιώθεις ικανοποίηση και μετά σκέφτεσαι πως κατεβαίνεις. Δεν μπορείς να κάτσεις παραπάνω» είπε.
Η ορειβασία στην Ελλάδα
Πάντως, και σε ό,τι αφορά την ανάπτυξη της ορειβασίας και της αναρρίχησης στην Ελλάδα ο Θωμάς Νταβαρίνος δεν δήλωσε αισιόδοξος.
«Έχουμε πολλούς καλούς ορειβάτες, που έχουν προσφέρει πολλά, αλπινιστές, επαγγελματίες», τόνισε, ωστόσο επισήμανε πως γενικά το επίπεδο μας ως χώρας είναι πολύ χαμηλό.
«Δεν έχουμε ομοσπονδία. Είχαν ένα πρόεδρο που δεν ήξερε τι είναι καν το βουνό» ανέφερε και τόνισε πως το θέμα θα μπορούσε να μπει σε καλύτερο πλαίσιο. «Υπάρχουν άξιοι άνθρωποι, δεν αξιοποιήθηκαν σωστά, κάτι γίνεται μέσα στην ομοσπονδία» είπε με παράπονο.
«Έκαναν την αναρρίχηση ολυμπιακό άθλημα και πηδάνε σαν πίθηκοι σε πλαστικά. Το βουνό είναι άλλο πράγμα» ανέφερε, τονίζοντας πως η κατάσταση «ξεφεύγει, δεν πάει καλά». Υπενθυμίζεται πως η αθλητική αναρρίχηση εμφανίστηκε για πρώτη φορά στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020, στο Τόκιο της Ιαπωνίας.
«Ο άνθρωπος γίνεται καλύτερος όταν ξεπερνάει το όριό του»
Πολλές φορές στη ζωή ερχόμαστε αντιμέτωποι με καταστάσεις τις οποίες χαρακτηρίζουμε «βουνό». Ο Θωμάς Νταβαρίνος κλείνοντας μιλάει μεταφορικά για την αντιμετώπιση παρόμοιων στιγμών και δίνει τη δική του εκτίμηση, η οποία δεν είναι κάποιου είδους «μαγική συνταγή». «Ο άνθρωπος έχει ένα όριο, όταν μπορεί και το ξεπερνάει, εκεί γίνεται καλύτερος, αντλεί δυνάμεις παραπάνω, ζει την περιπέτεια» αναφέρει.
«Η οργανωμένη προσπάθεια σε οδηγεί να ξεπεράσεις το όριό σου. Και πάντα με καλούς συντρόφους. Ένα σκαλοπατάκι, και μετά άλλο ένα σκαλοπατακι, και δυναμώνει» λέει με νόημα.
Τονίζει, δε, πως είναι πολύ σημαντικό να έχεις δίπλα σου ανθρώπους με εμπειρία. «Να ανεβαίνεις με ασφάλεια και να αποκτάς αυτοπεποίθηση. Ανεβάζεις επίπεδο και ταυτόχρονα ξεπερνάς το όριό σου. Το όριο υπάρχει για να μπορείς να το ξεπεράσεις», καταλήγει.
