Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Εικονογράφηση: Λόρα Κάλαχαν
Δ. Χαριτόπουλος

Είμαι κι εγώ εδώ

Όσο πιο οργισμένη, δηλητηριώδης και κακεντρεχής είναι η ανάρτηση, τόσο το «προσέξτε με, σας παρακαλώ» γίνεται πιο σπαρακτικό

Οι άνθρωποι επιβιώσαμε μέσα στην ομάδα. Τα βλέπαμε όλα με τα ίδια μάτια και ενεργούσαμε όλοι για τους ίδιους λόγους. Έξω από το μικρό ή μεγάλο σύνολο δεν υπήρχε ζωή. Η εξάρτηση του ενός από τον άλλον ήταν απόλυτη.

 

Προσωπικότητα δεν υπήρχε. Ούτε αυτοδυναμία. Ούτε έπαρση, ούτε δουλικότητα και υποταγή. Ουδείς είχε συνείδηση ότι μπορεί να υπάρχει κάποια διαφορετική στάση: εγωισμός, κολακεία, φθόνος, μοναξιά, συμφέρον. Ήταν ένας κόσμος ενιαίος και διαιρετός.


Αργήσαμε πολύ να διαχωρίσουμε τον εαυτό μας από το σύνολο. Να αποκτήσουμε συνείδηση του ξεχωριστού εαυτού μας. Μετά το αυγό έσκασε.

 

Το «προπατορικό αμάρτημα» ήταν η ανακάλυψη του «εγώ». Η συνείδηση του ατόμου ότι είναι κάτι διαφορετικό από την κοινότητα.

 

Στην εποχή που πρώτο ζητούμενο είναι η δημοφιλία, για κάποιους η ανωνυμία γίνεται βραχνάς. Δεν αντέχουν να χάνονται στο πλήθος. Άσχετα πώς το εκφράζουν, με έξυπνο ή βλακώδη τρόπο, το βαθύτερο νόημα είναι «είμαι κι εγώ εδώ».

 

Κι όπως λέγεται, η πρώτη ατομική διαφοροποίηση, που καταγράφεται πριν από χιλιάδες χρόνια, είναι όταν κάποιος αναγνώρισε τον εαυτό του σε πορτρέτο που του ζωγράφισε ένα άλλος.

 

Έκτοτε βρεθήκαμε απελπιστικά μόνοι. Η επικοινωνία με τους άλλους δύσβατη. Κατά το παλιό σύνθημα στους τοίχους, «εκτός από τον ιμπεριαλισμό υπάρχει και η μοναξιά». Αναγκαστικά ο εαυτός μας έγινε το κέντρο του κόσμου. Όλα τα αντικρίζουμε μέσα από τη δική μας ματιά και τα κρίνουμε σε σχέση με εμάς.

 

Προέκυψε και η ανάγκη του να ξεχωρίσεις. Να κάνεις γνωστή την ύπαρξή σου. Να βγεις από την αφάνεια των πολλών. Να σε προσέξουν. Όπως το έλεγαν παλιότερα «να γίνεις κάποιος». Κυριαρχεί η επιδίωξη για προσωπική ανάδειξη, ατομικό πλούτο, δύναμη, δόξα, ως και υστεροφημία.

 

Αυτή η ανάγκη οργιάζει στο Διαδίκτυο. Γιατί στην εποχή που πρώτο ζητούμενο είναι η δημοφιλία, για κάποιους η ανωνυμία γίνεται βραχνάς. Δεν αντέχουν να χάνονται στο πλήθος. Άσχετα πώς το εκφράζουν, με έξυπνο ή βλακώδη τρόπο, το βαθύτερο νόημα είναι «είμαι κι εγώ εδώ».

 

Όσο πιο οργισμένη, δηλητηριώδης και κακεντρεχής είναι η ανάρτηση, τόσο το «προσέξτε με, σας παρακαλώ» γίνεται πιο σπαρακτικό. Φωνάζουν για ν' ακούνε τη φωνή τους.

 

Όμως για να ξεχωρίσεις πραγματικά, ισχύει πάντα η παλιά κουβέντα: «πρέπει να κάνεις κάτι που αξίζει να γραφτεί ή να γράψεις κάτι που αξίζει να διαβαστεί».

 

Ο Διονύσης Χαριτόπουλος είναι συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1947 στον Πειραιά όπου από μικρή ηλικία έκανε διάφορες χειρωνακτικές δουλειές στο Λιμάνι και στα γύρω μηχανουργεία. Eγκατέλειψε νωρίς δύο απόπειρες σπουδών στην Αθήνα και στο Λονδίνο και δούλεψε στη διαφήμιση μέχρι το 1990. Γνωστότερα έργα του: "Δανεικιά γραβάτα", "525 τάγμα πεζικού", "Τα παιδιά της Χελιδόνας", "Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων", "Εκ Πειραιώς"

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ψυχή και κώλος στο φέϊσμπουκ
///
 Έλληνας γεννιέσαι ή γίνεσαι;
Αν απαντήσεις, επιλέγοντας την πρώτη εκδοχή, είσαι ξενοφοβικός και φασιστόμουτρο. Αν επιλέξεις τη δεύτερη, είσαι ξεπουλημένος κι εθνομηδενιστής.
Ο ρόλος του καλλιτέχνη
Κανένας καλλιτέχνης, όσο εγωιστής κι αν είναι, δεν δουλεύει μόνο για τον εαυτό του. Επιδιώκει πάντα το έργο του να φτάσει στους φυσικούς του παραλήπτες που είναι οι συμπολίτες του.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Το κατευναστικό detox των offline συζητήσεων
Η τοξικότητα του Διαδικτύου έχει τα όριά της.
Η Ημέρα των Νεκρών στο Μεξικό, ο αλβανικής καταγωγής ράπερ Τζιμ Kush και η δίκη της Χρυσής Αυγής
Οι αντιδράσεις που δημιούργησαν τα άρθρα και τα posts μας την περασμένη εβδομάδα.
Εκεί Πολυτεχνείο
Το Πολυτεχνείο έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί ως φετίχ, μαυσωλείο, έθιμο, εργαλείο, άλλοθι, μοχλός ανέλιξης. Είναι αδύνατον, όμως, να ακυρωθεί, γιατί, πάνω απ’ όλα, είναι σύμβολο υπέρβασης τέτοιων ευτελών «χρήσεών» του.
Σ΄ εσένα που φοβάσαι: Ένα γράμμα τώρα που έσβησαν τα κάρβουνα στο μπάρμπεκιου
Πρέπει να ακούσεις μια «πικρή» αλήθεια: έτσι κι αλλιώς θα ζήσουμε με αυτούς τους ανθρώπους. Αν όχι με όλους, πάντως με τους περισσότερους. Οι επιστροφές που σου υπόσχονται δεν θα γίνουν, γιατί δεν μπορούν να γίνουν.
6 φράσεις που χρησιμοποιούμε συχνά και ασυνείδητα προωθούμε σεξιστικά στερεότυπα
Η γλώσσα αλλάζει αργά και πέφτουμε στην παγίδα της.
Η λεπτή γραμμή της δημοκρατίας
Το σοβαρό από το γελοίο, το θεμιτό από το αθέμιτο είναι πιο κοντά απ’ όσο νομίζουμε.
Η στρατηγική του Κυριάκου Μητσοτάκη για πολιτική κυριαρχία και τα σενάρια για εκλογές
Ο στρατηγικός σχεδιασμός του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι να κυβερνήσει δύο τετραετίες, λένε οι γνωρίζοντες.
Γιατί η Ελλάδα έφτασε στο απροχώρητο με το προσφυγικό;
Το πρόβλημα με τους πρόσφυγες είναι η αναποτελεσματικότητα του ελληνικού κράτους.
Ο Παπανώτας και ο Λιάγκας είναι ο εαυτός τους. Ο Σκάι;
Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στον Λιάγκα. Ούτε στον Παπανώτα. Οι άνθρωποι είναι γνωστοί. Έχουν διαγράψει μια συνεπή πορεία εμετού στην ελληνική τηλεόραση. Το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι τους δίνει εκπομπή ο Σκάι.
Επιτέλους ποινικοποιείται ξανά η βλασφημία 😛
Αν θέλετε να ποινικοποιήσετε την βλασφημία, πρέπει πρώτα να αποδείξετε ότι υπάρχει Θεός.
 Η καθόλου αθώα παράλειψη της λέξης «πρόσφυγες»
Η σταδιακή μετάβαση από το «πρόσφυγες» στο «μετανάστες» δεν είναι τυχαία.
Διαβάζοντας για να κερδίσεις τη ζωή σου
Με τη Μορφωμένη στη Βιέννη.
Η καθημερινή κόλαση ενός εκπαιδευτικού,  η απώλεια του μουσικοσυνθέτη Γιάννη Σπανού και η παρακμή του κρέατος
Oι αντιδράσεις που δημιούργησαν τα άρθρα και τα posts μας την περασμένη εβδομάδα.
«To λυκόφως των κυνών» για Μιχαλολιάκο και Χρυσή Αυγή- ωστόσο η ακροδεξιά απειλή παραμένει
Με την απολογία Μιχαλολιάκου μπήκε στην τελική ευθεία η δίκη μιας ήδη καταρρέουσας πανταχόθεν Χρυσής Αυγής, οι πρόσφατες όμως βίαιες αντιμεταναστευτικές κινητοποιήσεις, η επιβίωση της ρητορικής της στον δημόσιο λόγο και οι «αντιγραφές» πολιτικών της δείχνουν ότι με την ιδεολογία της ακόμα δεν ξεμπερδέψαμε.
Μήπως είναι καιρός να αποκαθηλωθεί η Μόνα Λίζα, «η Κιμ Καρντάσιαν των διάσημων πορτρέτων»;
Με άρθρο του στους New York Times, ο κριτικός τέχνης της εφημερίδας γράφει ότι ο διάσημος πίνακας έχει καταστεί «στην εποχή του μαζικού τουρισμού και του ψηφιακού ναρκισσισμού, μια μαύρη τρύπα αντι-τέχνης που κοντεύει να διαλύσει το Λούβρο» με τις ορδές που συνωστίζονται καθημερινά για να τον δουν.
Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή