Αρχείο

Αρχείο Facebook Twitter
0

• Απορώ ώρες ώρες...
• Από εδώ... οι εικόνες είναι τελείως διαφορετικές.
• Το γιασεμί ανθίζει... και το χορτάρι είναι σαν χνούδι...
• Ανεβαίνω στα Ανώγεια, κοντά στον Ψηλορείτη. Ιδρώνω και κρυώνω στις στροφές.
• Μετράω τα κατσίκια καθώς μου κόβουν το δρόμο, και με κοιτάζουν σαν τρελή...
• Ανυπομονώ στα σου πω... δεν χορταίνω να με κοιτάς...
• Είναι αρκετά.
• Η μουσική είναι δική μου. Τόσο αληθινή όσο κρητική.
• Την νύχτα, όταν δοκιμάζω τις πολύχρωμες ρακές ζωγραφίζω εικόνες και σε θυμάμαι.
• Είναι αργά.
• Αμέτρητα αστέρια στον ουρανό. Σαν ψέμα.
• Έχει ανοίξει σαν πρώτη πρόβολοι η ταινία «Κρήτη».
• Είμαι εδώ μια ακόμη φορά και αναμένω να έρθω για πάντα.
• Θα ήθελα πολύ... να έρχεται ο ύπνος στον καναπέ του καφενείου του κυρίου Γιώργου.
• Να με ηρεμεί και να μη χτυπάει η καρδιά μου για το αύριο.
• Δεν με ενδιαφέρουν πολλά.
• ...είναι σχεδόν πολύπλοκο, και ίσως να έπρεπε να το είχα σκεφτεί μέρες... μήνες... χρόνια πριν, και να τα συζητήσω αυτά πριν το γάμο.
• Είναι δύσκολο να μετακομίζεις... να γίνεσαι ξένος από Έλληνας.
• Η μαλοτήρα είναι καυτή.
• Το μέλι λιώνει μέσα της και μετά μέσα μου.
• Η ζωή εδώ είναι αργή, μονότονη - και έχει κάτι επιπλέον. Βαριέσαι.
• Μαθαίνεις να βαριέσαι.
• Δεν το θυμάμαι, γιατί παλιά με κυνηγούσε αλλά δεν με έφτασε ποτέ.
• Μυρίζω θυμάρι και ρόζμαρι.
• Είμαστε ψηλά στο κτήμα.
• Ο Μ., ο Σ.· ο Ν. καπνίζει ένα τσιγάρο στη δύση. Εμείς, υπνωτισμένοι από τη συνήθεια της πληρότητας στη γη μας, μουδιάζουμε - και οι σκέψεις πολλές χτυπάνε σε έναν πέτρινο τοίχο.
• Ναι! το καλοκαίρι ο ήλιος πέφτει ακριβώς πάνω στο νερό.
• Φυσαει.
• Το κρι-κρι μάς κυνηγάει. Σκάει το δέρμα μου. Είναι 4 τα γατάκια.
• Ο γάιδαρος είναι ευτυχισμένος.
• Περιμένω το καινούριο Μάδερ.
• Θέλω να περάσουμε μερικές μέρες μαζί εδώ... οι δυο μας.
• Όλο γκρινιάζει ο άλλος.
• Θεέ μου..
• Πώς μπορεί να έχει νεύρα κάποιος εδώ;

Αρχείο
0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Αριστοκρατικά φτωχοί, Ελευθεροτυπία, 1991

Ημερολόγιο / Αριστοκρατικά φτωχοί. Του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου

Ελάχιστοι κατέχουν το μυστικό να χρησιμοποιούν το χρήμα επ’ αγαθώ, να το σκορπίζουν απαλά, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη αλλά ούτε και περιφρόνηση, να το σκορπίζουν όπου θέλουνε αυτοί κι όχι η μόδα
ΣΤΑΘΗΣ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟΣ