Εκτός από σπουδαίος κινηματογραφιστής, ο Λεός Καράξ είναι ένας ντροπαλός άνθρωπος- ποτέ δεν το έκρυψε και δεν προσποιείται τον άνετο. Όπως και οι ταινίες του, το χιούμορ του αργεί να έρθει αλλά όταν εμφανίζεται, είναι μυαλωμένο και ευγενικό. Ήρθε στην Αθήνα για το Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου και φάνηκε εξαιρετικά γενναιόδωρος και συνεχώς on με τους θεατές και τους δημοσιογράφους σε σεμινάρια, ερωταπαντήσεις και συνεντεύξεις, ένα πραγματικό δώρο δεδομένης της φήμης του απρόσιτου και του δύσκολου. Μετά το Holy Motors, σκέφτεται να γυρίσει μιούζικαλ!
Το πότε, είναι ένα θέμα....
Θα προσπαθήσω να κάνω ένα μιούζικαλ. Όσο για το σχέδιο για την ταινία με τον υπερήρωα, δεν βρήκα ποτέ μια υπερδύναμη που να με ενδιαφέρει!
- Δεν αισθάνομαι κινηματογραφιστής, αλλά ένας άνθρωπος που ζει μέσα στο σινεμά, λαθραία. Πρέπει να προσποιούμαι πως ξέρω τι κάνω. Είμαι ευγνώμων που κάνω σινεμά, καθώς ήθελα από μικρός να γίνω μουσικός αλλά δεν είχα ταλέντο.
- Ξεκίνησα μικρός, εξ' ού και ο χαρακτηρισμός "enfant". Το "terrible" δεν βοηθάει και πολύ. Υπήρξα τυχερός να γυρίσω τρία φιλμ όταν ήμουν πολύ νέος.
Πάντα βλέπω το σινεμά ως ένα νησί. Είναι μοναχικά για μένα, δεν ξέρω ακριβώς γιατί διάλεξα αυτή τη μεταφορά. Από εκεί μπορώ να βλέπω τον κόσμο απο διάφορες γωνίες, τις απώλειες, τους φόβους, την αγάπη.
- Κάθε σκηνοθέτης που ξεκίνησε με φιλμ, όπως εγώ, δεν είναι ιδιαίτερα ευτυχής με το ψηφιακό. Το ψηφιακό όμως έχει άλλες χάρες- είναι γρήγορο και φτηνό. Αλλά την ομορφιά του φιλμ οφείλουμε να την αναδημιουργήσουμε.
- Σκοπός της Τέχνης είναι η επανεφεύρεση.
- Δεν ξέρω τι ακριβώς πιστεύει η μητέρα μου (η δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου Joan Dupont) για τις ταινίες μου. Βεβαίως τις έχει δει. Η κόρη μου, όχι.
- Προσπαθώ να γυρίσω πολλές ταινίες. Αυτές που έχω γυρίσει τρώνε μήνες, χρόνια. Εξίσου πολύ χρόνο τρώνε και εκείνες που δεν κατάφερα να γυρίσω.
- Από τα 30 μου μέχρι τα 50 μου γύρισα μόνο μια ταινία. Δεν είναι και πολύ καλό (το μεγάλο διάστημα που μεσολάβησε). Το πρώτο μου φιλμ το αγόρασα πρόσφατα. Σκοπεύω να αγοράσω και τα δικαιώματα του Holy Motors. Πολλές φορές έχω ξεμείνει από λεφτά.
- Δεν είμαι storyteller. Επιχειρώ να συνδυάσω τα συναισθήματα και τις εικόνες με τις ιστορίες που με ενδιαφέρουν. Όταν συμβεί αυτή η σύμπτωση, έχω στα χέρια μου ένα project, που μπορεί να γίνει ταινία.
- Θα προσπαθήσω να κάνω ένα μιούζικαλ. Όσο για το σχέδιο για την ταινία με τον υπερήρωα, δεν βρήκα ποτέ μια υπερδύναμη που να με ενδιαφέρει!
- Με τους συνεργάτες μου, πρέπει να παίρνουμε μαζί τα ρίσκα. Δεν θα το έλεγα δίχτυ ασφαλείας, αλλά εμπιστοσύνη.
- Δύσκολο να εξηγήσω πώς είναι να κινηματογραφείς τη γυναίκα που αγαπάς. Δεν έχεις επιλογή... Αν οι γυναίκα που τα είχα τη δεδομένη στιγμή μου έλεγε όχι, δεν θα μπορούσα να γυρίσω την ταινία. Η ιδέα και η διαδικασία του κάστινγκ είναι βίαιη και ρατσιστική μέθοδος. Ποτέ δεν μου άρεσε, δεν το κατάλαβα.
- Είμαι και δεν είμαι κουρασμένος να απαντάω ερωτήσεις που αφορούν τις ταινίες μου. Καμιά φορά βαριέσαι να απαντάς ξανά στο ίδιο ερώτημα. Προτιμώ να βιώνει κάποιος την ταινία από το να την αναλύω. Εξαρτάται ποιός ρωτάει βέβαια: ένας θεατής, ή ένας δημοσιογράφος; Το θέμα είναι αν αυτός που ρωτάει ενδιαφέρεται πραγματικά, ότι δουλειά κι αν κάνει, ή απλώς ρωτάει για να πει απλώς κάτι.
- Στη ζωή μου, δεν μιλάω ποτέ για τις ταινίες μου, ούτε για σινεμά. Όταν ταξιδεύω για επαγγελματικούς λόγους, άλλες φορές μου αρέσει να μιλάω γι' αυτές, άλλες όχι. Γενικά, δεν μιλάω και πολύ.
- Χρειάζομαι τα χρήματα, χρειάζομαι τους ανθρώπους. Για κάποιο λόγο, οι εικόνες μου κοστίζουν. Κάποια από τα πράγματα που χρησιμοποιώ, ακόμη και στην πιό απλή ταινία μου, δεν είναι απλά.
Όταν ήμουν μικρότερος, φοβόμουν πραγματικά μήπως πεθάνει ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ. Είναι ο φόβος του τέλους ενός κύκλου. Και τώρα, μόνο ο Γκοντάρ έχει μείνει από τους σκηνοθέτες του 60.
- Μου αρέσει κυρίως να διαβάζω. Τα πάντα. Και εφημερίδες, κάθε μέρα. Βλέπω μόνο αποσπάσματα από ταινίες, σπάνια ολόκληρες. Το σύγχρονο γαλλικό σινεμά, δεν θα έλεγα πως το γνωρίζω. Δεν ξαναβλέπω τις ταινίες του παρελθόντος που κάποτε θαύμαζα. Ίσως να θέλει να τις ξαναδεί η κόρη μου...
- Δεν μοιάζει με όνειρο μια ταινία. Αυτό που φαντάζεσαι δεν είναι ίδιο με αυτό που γυρίζεις. Το συναρπαστικό στο σινεμά είναι τα στάδια του: το να το φανταστείς, να το πραγματοποιήσεις και να το μοντάρεις.
- Αν ένα νέο παιδί θέλει πραγματικά να γυρίσει μια ταινία, θα το κάνει ούτως ή άλλως. Θα μπει σε μπελάδες, αλλά πρέπει να ενθαρρυνθεί. Μιλάμε με τα 6 ανήψια μου για καλλιτεχνικά θέματα, και για το σινεμά. Το χειρότερο συναίσθημα στους νέους είναι ο φόβος. Ο εικονικός κόσμος δεν βοηθάει, είναι μιά κάποια διαφυγή αλλά σου στερεί την εμπειρία. Η δράση σημαίνει ευθύνη.
- Πάντα θυμώνω. Είναι υγιέστερο συναίσθημα από τη νοσταλγία.
- Λένε οτι οι ταινίες μου είναι σινεφίλ, οτι αναφέρονται στο σινεμά. Ωστόσο, αν κάνω μια ταινία για την γυναίκα μου, δεν κάνω αναφορά στη γυναίκα μου, αλλά μιλάω γιά την ίδια.
- "Η ομορφιά είναι απόδειξη αγάπης". Ένας Γερμανός το έχει γράψει αυτό (Σ.Σ., το ίδιο βράδυ, στην Cantinetta όπου φάγαμε, καταπληκτικά παρεπιπτόντως, θυμήθηκε πως η ρήση ανήκει στον Αυστριακό Ρόμπερτ Μούσιλ).
- Αγάπη σημαίνει να μην έχεις τίποτα, ούτε τους κριτικούς, ούτε το κοινό με το μέρος σου.
- Η δυσκολότερη ταινία που γύρισα ήταν η Pola X.
- Δεν είχα ποτέ εμπορική επιτυχία.
- Το Holy Motors δεν είναι ακριβώς επιτυχία, αλλά δεν έχασε λεφτά. Αυτό σου επιτρέπει να συνεχίσεις να κάνεις ταινίες. Το πρόβλημα είναι πως αμέσως μετά, σου ζητούν να επαναλάβεις ακριβώς αυτό που έκανες.
- Ήρθα στην Ελλάδα παιδί, και ξανά μετά από μερικά χρόνια. Βλέποντας πως η Ελλάδα είναι βουτηγμένη στα σκατά, ξαναήρθα, γιατί είναι ωραίο να βλέπεις ανθρώπους βουτηγμένους στα σκατά (γελάει).
- Τι κάνεις όταν σε πλησιάζουν άνθρωποι που δεν σου αρέσουν και σου λένε πως λατρεύουν την ταινία σου;
- Οι ταινίες μου, αυτές που έκανα στο παρελθόν, υπάρχουν ακόμη στο χώρο και στον χρόνο, έστω και σε μικρή κλίμακα. Αυτό είναι σπουδαίο για μένα.
- Ποτέ δε μπόρεσα να διακρίνω τη διαφορά ανάμεσα στον αισιόδοξο και τον πεσιμιστή.
- Ποτέ μου δεν κατανόησα τον όρο avant-garde.
- Όταν ήμουν μικρότερος, φοβόμουν πραγματικά μήπως πεθάνει ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ. Είναι ο φόβος του τέλους ενός κύκλου. Και τώρα, μόνο ο Γκοντάρ έχει μείνει από τους σκηνοθέτες του 60.
- Όταν ήταν μικρή η κόρη μου, της έδειχνα τις κωμωδίες του Τατί, του Κίτον και του Τσάπλιν. Τώρα της αρέσουν τα μιούζικαλ του Ζακ Ντεμύ.
σχόλια