Μια από τις ωραιότερες περιοχές στην Ευρώπη είναι η Αλσατία, με τις πανέμορφες πόλεις, που τα σπίτια τους μοιάζουν να έχουν βγει από κουτί playmobil, τα καταπράσινα βουνά, τα ποτάμια και τον φημισμένο δρόμο του κρασιού, σπαρμένο με αμπέλια και μεσαιωνικά χωριά, ανέγγιχτα από τον χρόνο. Η Αλσατία βρίσκεται στη Γαλλία, απλώνεται κατά μήκος του Ρήνου και των γερμανικών συνόρων και για πολλούς αιώνες αποτέλεσε το μήλο της έριδος με την Γερμανία –παρόλο που από τον 17ο αιώνα προσαρτήθηκε στη χώρα, χωρίς ωστόσο να σταματήσει η διεκδίκησή της από τους γείτονες, με αποτέλεσμα για αιώνες να «πηγαινοέρχεται» η κυριότητά της.
Οφείλει το όνομά της στον ποταμό Ιλ, μια και στη γερμανική γλώσσα Elsass σημαίνει «περιοχή του Ιλ». Οι γαλλικές και γερμανικές επιρροές είναι εμφανείς, κάνοντας την Αλσατία να ξεχωρίζει, όχι μόνο για την αρχιτεκτονική και την τέχνη της, αλλά και για την κουζίνα της, στην οποία κυρίαρχο ρόλο παίζει, φυσικά, το κρασί.
Η Αλσατία βρίσκεται στη Γαλλία, απλώνεται κατά μήκος του Ρήνου και των γερμανικών συνόρων και για πολλούς αιώνες αποτέλεσε το μήλο της έριδος με την Γερμανία –παρόλο που από τον 17ο αιώνα προσαρτήθηκε στη χώρα, χωρίς ωστόσο να σταματήσει η διεκδίκησή της από τους γείτονες, με αποτέλεσμα για αιώνες να «πηγαινοέρχεται» η κυριότητά της.
Στρασβούργο
Το Στρασβούργο είναι κυρίως γνωστό ως …έδρα: του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου της Ευρώπης, του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα όμως είναι πόλος έλξης για τους ταξιδιώτες, αφού είναι μια πόλη, ηλικίας πάνω από 2000 ετών, βγαλμένη από τα παραμύθια. Είναι κτισμένο στην δυτική όχθη του Ρήνου και διασχίζεται από τον ποταμό Ιλ, παραπόταμο του Ρήνου, ο οποίος είναι πλωτός στο μεγαλύτερο μέρος του, ενώ υπάρχουν και πολλά κανάλια, τα οποία συνιστούν ένα υδάτινο δίκτυο συγκοινωνίας. Η πόλη είναι το μεγαλύτερο παραποτάμιο λιμάνι της Γαλλίας και διαθέτει τη ζωντάνια μιας πανεπιστημιούπολης, χάρη στο Πανεπιστήμιό της που ιδρύθηκε το 1566 και είναι από τα παλαιότερα της Ευρώπης. Το ιστορικό κέντρο του Στρασβούργου, γνωστό ως «Petite France» (Μικρή Γαλλία), χαρακτηρίστηκε ως «Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς» από την UNESCO το 1988 και μια βόλτα εκεί σε κάνει να καταλάβεις αμέσως τον λόγο.
Η περιοχή που παλαιότερα ήταν τόπος δουλειάς για βυρσοδέψες και ψαράδες, σήμερα γοητεύει με τις γέφυρες που διασχίζουν τα κανάλια, ενώ οι αποβάθρες είναι γεμάτες παραδοσιακά σπίτια, εστιατόρια και μπαρ, από τα οποία κανείς δεν αντέχει να περάσει χωρίς να καθίσει, έστω για έναν καφέ. Αν πάλι πεινάσετε, μην διστάσετε να καθίσετε για μια tarte flambée, που θα βρείτε παντού: ζύμη με crème fraîche, λεπτοκομμένο κρεμμύδι και τοπικά αλλαντικά, που αποκλείεται να σας αφήσει ασυγκίνητους. Αξίζει ακόμα να τιμήσετε τις εξαιρετικές κρέπες και τα λιμπιστερά γλυκά, όχι για κανέναν άλλο λόγο, ενημερωτικά. Αφού εξαντλήσετε τη Μικρή Γαλλία, ο Καθεδρικός Ναός του Στρασβούργου, ένας από τους ωραιότερους στην Ευρώπη, είναι ο επόμενος στόχος.
Σύμβολο της πόλης, ο ύψους 149 μέτρων γοτθικός ναός ολοκληρώθηκε το 1439 και ήταν το ψηλότερο κτήριο στον κόσμο από το 1625 έως το 1847. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1220 και από τα σχέδια φαίνεται ότι ο αρχιτέκτονας θέλησε να μιμηθεί την Παναγία των Παρισίων, όμως, αφού χρειάστηκαν …κάμποσα χρόνια παραπάνω, τελικά από τους δίδυμους πύργους των σχεδίων ολοκληρώθηκε μόνο ο ένας, ενώ και ο ρυθμός από ρομανικός εξελίχθηκε σε γοτθικό. Ο ναός διαθέτει και αστρονομικό ρολόι του 16ου αιώνα, με τα μικροσκοπικά ανθρωπάκια του να κινούνται, κάθε φορά που χτυπά 12 το μεσημέρι. Στην πλατεία ντι Σατό, δίπλα στον Καθεδρικό, υψώνεται από τον 18ο αιώνα ο Πύργος των Ρουάν, η οικία του αρχιεπισκόπου που σήμερα στεγάζει τα κυριότερα μουσεία της πόλης: το Μουσείο Καλών Τεχνών και το Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών και Αρχαιολογίας. Στην πλατεία αξίζει να δει κανείς και το Pharmacie du Cerf, ένα φαρμακείο του 13ου αιώνα, που πιστεύεται ότι είναι το αρχαιότερο στην Ευρώπη. Αξιόλογο είναι το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης που βρίσκεται στην πλατεία Χανς Ζαν Αρπ, στα όρια της Μικρής Γαλλίας, την οποία θα απολαύσετε από το μπαλκόνι του. Το Στρασβούργο είναι μια πόλη όπου συναντιούνται η Γαλλία με τη Γερμανία, η μεσαιωνική με τη σύγχρονη Ευρώπη, οι ταξιδιώτες με τους γιάπηδες της Ευρωπαϊκής Ένωσης –μια πόλη μοναδική, που αξίζει να δει κανείς από κοντά.
Ο Δρόμος του Κρασιού (Route du Vin) της Αλσατίας
O Δρόμος του Κρασιού ξεκινά από το Στρασβούργο, φτάνει μέχρι το Κολμάρ και είναι μεγάλη παράληψη να μην τον διασχίσει κανείς, ακόμα κι αν το κρασί δεν τον συγκινεί ιδιαίτερα. Οι αμπελώνες της Αλσατίας εκτείνονται σε απόσταση μεγαλύτερη των 200 χιλιομέτρων, στους πρόποδες του ορεινού όγκου των Βοσγίων και μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο τα κρασιά τους δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστά. Σήμερα η περιοχή φημίζεται πλέον γι’ αυτά, με το ιδιαίτερα ξηρό Riesling να είναι το πιο διαδεδομένο. Τα περισσότερα κρασιά της περιοχής γίνονται από μία από τις έξι «ευγενείς» ποικιλίες που καλλιεργούνται στην Αλσατία, αλλά και από το …πληβείο pinot noir. Κατά μήκος του δρόμου συναντάς παντού οινοποιεία, τα οποία μπορεί κανείς να επισκεφθεί για προμήθειες μετά δοκιμής. Εμείς προτιμήσαμε να δούμε δύο από τα πιο όμορφα χωριά της διαδρομής: το Ρίκβιρ (Riquewihr) και το Ριμποβιλέ (Ribeauville). Όπως σε όλα τα χωριά της περιοχής, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει στον Μεσαίωνα. Παραμυθένια σπιτάκια πνιγμένα στα λουλούδια, λιθόστρωτα δρομάκια, μικρές πλατείες με γραφικές κρήνες και πηγάδια. Στα κελάρια Χούγκελ στο Ρίκβιρ βρίσκεται το πιο παλιό βαρέλι κρασιού στον κόσμο, που χρονολογείται από το 1715. Δεν ήταν τα μόνο κελάρι που τιμήσαμε με την παρουσία μας. Σε όποιο μας φαινόταν ατμοσφαιρικό, μπαίναμε να δοκιμάσουμε κρασιά και αγοράζαμε κι από κάτι, για ενθύμιο. Αν δεν έπρεπε να συνεχίσουμε τη διαδρομή μας με προορισμό το Κολμάρ, υποψιάζομαι ότι θα συνεχίζαμε την γευσιγνωσία για ώρες!
Κολμάρ
Για το Κολμάρ είχα ακούσει διάφορους χαρακτηρισμούς: η ομορφότερη μικρή πόλη της Ευρώπης, η Βενετία του Ρήνου κι άλλα πολλά, και πήγαινα με το φόβο ότι ήταν «πολλά τα κεράσια» και θα μέναμε με την όρεξη. Τελικά το Κολμάρ όχι μόνο δε μας απογοήτευσε αλλά μας μάγεψε. Σημαντική πόλη-φρούριο του Μεσαίωνα, έχει διατηρήσει την αυθεντική της ατμόσφαιρα και στο κέντρο της διασώζονται πολλές από τις παλιές της εκκλησίες. Τα ξύλινα σπιτάκια με τις χρωματιστές στέγες είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της –το άλλο είναι η συνοικία της Μικρής Βενετίας με τα κανάλια, που διακλαδώνονται από τον ποταμό Λάουχ και ενώνουν το Κολμάρ με το Ρήνο. Ακόμα κι αν ο χρόνος που διαθέτετε για την πόλη είναι λίγος, μια βόλτα -ιδίως το βράδυ- στη Μικρή Βενετία, την παλιά γειτονιά που κάποτε αποτελούσε το κέντρο των κρεοπωλών, των ψαράδων και των βυρσοδεψών, θα σας μείνει αξέχαστη.
Πρόκειται για ένα μέρος τόσο γοητευτικό, που θα μπορούσε να είναι το σκηνικό ενός παραμυθιού. Τα σπίτια στολίζονται με καλάθια γεμάτα λουλούδια μόλις ανοίγει ο καιρός και οι επισκέπτες περπατούν κυριολεκτικά σαν υπνωτισμένοι από την ομορφιά που τους περιβάλλει. Από εκεί και πέρα, μια επίσκεψη αξίζει να κάνετε στο Μουσείο Ουντερλίντεν, όπου φιλοξενείται το εκπληκτικό πολύπτυχο που βρισκόταν στο μοναστήρι του Άιζενχαϊμ, ένας από τους ελάχιστους σωζόμενους πίνακες του σπουδαίου καλλιτέχνη του 16ου αιώνα Ματίας Γκρίνεβαλτ. Η Βασιλική Σεν Μαρτέν, με τα βιτρό του 14ου αιώνα και η γειτονική της Δομηνικανή εκκλησία με την εξαιρετική εικόνα της «Παρθένου με την τριανταφυλλιά» που ζωγράφισε ο Μάρτιν Σονγκάουερ τον 16ο αιώνα, έχουν επίσης ενδιαφέρον. Από το Κολμάρ καταγόταν ο γλύπτης Φρεντερίκ Ογκίστ Μπαρτόλντι, έργο του οποίου ήταν το άγαλμα της Ελευθερίας. Στο σπίτι του, που έχει γίνει μουσείο τοπικής ιστορίας, εκτίθενται και οι μελέτες του για το διασημότερο άγαλμα του κόσμου. Η ίδια η πόλη, ωστόσο, είναι μουσείο, οπότε αφιερώστε της όσο περισσότερο χρόνο μπορείτε –ιδανικά κάντε εκεί μία διανυκτέρευση. Έτσι, εκτός από την ομορφιά της, θα μπορέσετε να απολαύσετε και τα υπέροχα αλσατικά κρασιά, που είναι πολλά, ενδιαφέροντα και …μεθυστικά.
