The dawn of the floating world

The dawn of the floating world Facebook Twitter
0

Υπάρχουν -υπήρχαν μάλλον- μέρες που νόμιζα ότι ο Θεός δεν θα ξημέρωνε για μένα. • Θα με άφηνε στο σκοτάδι... να ψάχνω, να κοιτώ, να ψηλαφώ... να αγγίζω ό,τι υπάρχει πλάι μου και να μαντεύω. • I go down to all the levels I could ever possess.«Από την πόρτα μου σαν βγω... δεν υπάρχει κανείς... κανείς όμως... που να μην τον αγαπώ...». • Κάπως έτσι... είχαν τα πράγματα μερικούς -αρκετούς- μήνες πριν. • Τώρα; • Αναζητώ την περίφημη ελαστικότητα της αντοχής. • Όσο πιο μακριά τόσο πιο σωστά. • Πόσο ελαστική μπορεί να είναι η έννοια της αντοχής... πόσο μακριά μπορεί να με ταξιδέψει η μουσική... η θάλασσα... η ψυχή μου... η ψυχή σου. • Πόσο αντέχει να ζει ένα όνειρο. • Περπατάει; • Είναι προορισμός... τι είναι; • Είναι μακρύς και μεγάλος... και ξεκινάει. • Δαγκώνομαι. • Η ενέργεια είναι σαν εραστής την πρώτη βραδιά... και τη δεύτερη! • Μόλις εισέλθει... έξαψη. Μουδιάζω. Στεγνώνω. • Έρχεται ο ύπνος. Βαθύς. • Εξαντλούμαι. Κοιμάμαι. • Ξυπνάω... πίνω νερό. Πολύ νερό. Κι άλλο νερό θέλω. • «Θα με βρεις όπου υπάρχει Θεός». • Κλαίω. Πονάω. Ζητάω. • Θέλω κι άλλο. • Φοβάμαι να αφεθώ στον ύπνο... μήπως και πειστεί και σε πιστέψει. • Σε αφήσει να έρθεις κοντά μου... και τη δεύτερη φορά ξέρω ότι θα είναι για πάντα. • «Θα σε φοράω φυλαχτό». • Φοβάμαι την αλήθεια. Την πραγματικότητα. • Όλα όσα γνωρίζω... δεν τα θυμάμαι. • Η ιστορία ξεκινάει κάπως... έτσι... • ... καθώς έτρωγα μπιζέλια... χτυπάει το τηλέφωνό μου... από μια μακρινή άγνωστη χώρα... • Αγγίζω μια μεταλλική φωνή η οποία προδίδει υποτακτικές τάσεις. • Του μιλάω για την ιστορία μου... από την αρχή έως το χθες... το σήμερα. • Τρεις κουβέντες... τέσσερις παύσεις. • Ξεροκαταπίνω. Κλαίω. • «Υou have to believe me. You don't know me... but everything will be fine...». • Κολλάω σαν μαγνήτης στο μέταλλο. • Και ξεκινάω να το ακολουθώ. • Βήμα βήμα. Ανάσα ανάσα. Βήμα βήμα. Ανάσα ανάσα. • Σκέψεις. • Ο έντονος πόνος στο στήθος μου βασιλεύει. • Η ανάσα μου βαριά. • Τάσεις για όλα. Ό,τι υπάρχει στον κατάλογο το έκανα σχεδόν. • No drugs. • Somehow this idea, this philosophy, this power kills pain. • Τον εξαφανίζει. Με αναπληρώνει με νέες μπαταρίες οποιαδήποτε στιγμή λιώσω... • Δεν γνωρίζω εάν είναι ψευδαίσθηση... • Δεν γνωρίζω εάν γεννάει... Τι γεννάει... • I know what I feel. That's all I know. I can reach as far as I can feel. • I want to start to love you all, because right now, I can't even find my heart. • I need time.

Αρχείο
0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Αριστοκρατικά φτωχοί, Ελευθεροτυπία, 1991

Ημερολόγιο / Αριστοκρατικά φτωχοί. Του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου

Ελάχιστοι κατέχουν το μυστικό να χρησιμοποιούν το χρήμα επ’ αγαθώ, να το σκορπίζουν απαλά, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη αλλά ούτε και περιφρόνηση, να το σκορπίζουν όπου θέλουνε αυτοί κι όχι η μόδα
ΣΤΑΘΗΣ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟΣ