ΚΑΠΟΤΕ, ΟΧΙ ΠΟΛΥ ΠΑΛΙΑ, τις ομοφοβικές και τις ρατσιστικές κορώνες τις αμόλαγαν κατά κανόνα γραφικοί πολιτευτές της δεξιάς, επιφανείς και μη. Τέτοια πυροτεχνήματα αντιμετωπίζονταν ως ακραίες θέσεις και καταδικάζονταν άμεσα από το πολιτικό σύστημα. Κι ας ήταν πολύ πριν από την «woke κουλτούρα». Τώρα ο επίσημος εκπρόσωπος της («φιλελεύθερης») κυβέρνησης μπορεί να δηλώνει, εκνευρισμένος μάλιστα, και χωρίς να τρέχει τίποτα, ότι «τα φύλα είναι δύο. Δεν πρόκειται ποτέ, ειδικά με αυτή την κυβέρνηση, αυτό να αλλάξει. Είναι δεδομένο. Το λέω γιατί πρέπει να λέμε και τα αυτονόητα». Όχι μόνο νομίζει ότι λέει τα αυτονόητα, αλλά μοιάζει να θέλει να μας δείρει κι από πάνω.
Δεν είναι η πρώτη ούτε φυσικά θα είναι και η τελευταία οπισθοδρομική εκτροπή μιας κυβέρνησης που ενόψει εκλογών κανακεύει όλο και πιο φανερά – ή πιο ξεδιάντροπα – τα πιο αντιδραστικά ένστικτα μιας κοινωνίας που μοιάζει να έλκεται όλο και περισσότερο από την σκοτεινή ενέργεια και τον άγριο σωβινισμό του σύγχρονου ακροδεξιού αφηγήματος.
Είχε βεβαίως προηγηθεί το «μείζον» εθνικό ζήτημα που ανακίνησε ο Αντώνης Σαμαράς σχετικά με την επιλογή η επιλογή φύλου «άλλο» στα έγγραφα του ΕΟΠΥΥ (όπως παντού στην Ευρώπη), σε άλλο ένα παραληρηματικό «αντι-woke» κρεσέντο. Καλού κακού πάντως, ο Άδωνις Γεωργιάδης έσπευσε να διορθώσει το «λάθος» και το όλο θέμα τακτοποιήθηκε οριστικά από τον δημοσιογράφο Άρη Πορτοσάλτε, ο οποίος δήλωσε σχετικά στην τηλεοπτική εκπομπή του: «Όποιος άνθρωπος έχει θέμα με το φύλο του, καταφεύγει στον ψυχίατρό του». Λύσεις υπάρχουν.
Φύλο δεν κουνήθηκε για όλα αυτά. Κι ας συνιστούν όχι μόνο ξεπερασμένες, αλλά εξωφρενικές και επικίνδυνες θέσεις (σύμφωνα με τα επιστημονικά στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, η ασυμφωνία φύλου δεν αποτελεί ψυχική διαταραχή, ενώ η ταξινόμησή της ως τέτοια μπορεί να προκαλεί σημαντικό στιγματισμό, συνεπώς και κακοποίηση). Κι ας πρόκειται για καραμπινάτο ρεσιτάλ ρητορικής μίσους, μασκαρεμένης σε «ελευθερία της γνώμης» (το κλασικό κόλπο της ακροδεξιάς). Δεν είναι η πρώτη ούτε φυσικά θα είναι και η τελευταία οπισθοδρομική εκτροπή μιας κυβέρνησης που ενόψει εκλογών κανακεύει όλο και πιο φανερά – ή πιο ξεδιάντροπα – τα πιο αντιδραστικά ένστικτα μιας κοινωνίας που μοιάζει να έλκεται όλο και περισσότερο από την σκοτεινή ενέργεια και τον άγριο σωβινισμό του σύγχρονου ακροδεξιού αφηγήματος. Και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ. Και με τους φιλελέδες και με τους ταλιμπάν.
Πώς τα βλέπουν όλα αυτά οι κεντρώοι ή κεντροαριστεροί – όπως επιμένουν αρκετοί εξ αυτών να προσδιορίζουν τον εαυτό τους; Το καταπίνουν στο βωμό του πολιτικού ρεαλισμού, όσο κι αν τους ταράζει συθέμελα η vulgarité της ακροδεξιάς. Δεν αντέχουν το λουμπεναριό και τις θεούσες, τρομάζουν με τους νεοναζί, φρικάρουν με τους «μακεδονομάχους», αποστρέφονται ακόμα και τον Άδωνη Γεωργιάδη, παρότι παραδέχονται ότι είναι χρήσιμος και δουλευταράς, στο τέλος όμως θα αποδεχτούν ακόμα και την συμβίωση με κάποιο είδος «σοβαρής Χρυσής Αυγής». Ή και μη σοβαρής, οι καιροί είναι δύσκολοι. Απαιτούνται συμβιβασμοί για να μην πέσουμε στην ακυβερνησία και στο χάος (ή, ακόμα χειρότερα, στον Τσίπρα), σκέφτονται. Ωραία τα ουράνια τόξα και τα united colors of benneton, χαριτωμένοι οι γκέι φίλοι μας, αλλά κι αυτό με το woke παράγινε εδώ που τα λέμε…
