«ΘΑ ΜΕ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ ΑΚΟΜΑ, θα με ταΐζεις ακόμα, όταν είμαι εξήντα τέσσερα;» αναρωτιόταν ο Πολ Μακάρτνεϊ στο τραγούδι των Beatles “When I’m Sixty Four”. Το κομμάτι περιλαμβάνεται στο άλμπουμ Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band που κυκλοφόρησε το 1967, όταν ο Μακάρτνεϊ ήταν 25 χρονών. Σ΄ αυτή την ηλικία, το 64 μοιάζει με αστρονομικό νούμερο και με βαθύ γήρας, ειδικά την εποχή που ήταν 25 ο διάσημος Beatle, αλλά ακόμα και στον καιρό μας, που προσκυνά στο βωμό της «αιώνιας νεότητας» (τον Δεκέμβρη ο Μπραντ Πιτ κλείνει τα 63). Σύμφωνα με τους νεανικούς υπολογισμούς του Πολ Μακάρτνεϊ, τα άτομα που βρίσκονται στην ηλικία της Άννας Βίσση (68) και του Νίκου Καρβέλα (75) θα έπρεπε να έχουν μπει, εδώ και καιρό μάλιστα, στη φάση της ηρεμίας και της γαλήνης («με εγγονάκια στα πόδια», όπως λέει σε μια στροφή το “When I’m 64”).
Πολλοί δυσφορούν από το γεγονός ότι ξαφνικά φαίνεται να ασχολείται όλος ο κόσμος μ’ αυτή την ιστορία, και μάλιστα με «οπαδική» θέρμη (#me tin Anna ή #me to Niko;) Γιατί;
Ευτυχώς, ο Νίκος Καρβέλας είχε την προνοητικότητα να ανεβάσει αρκετά τον ηλικιακό πήχη του «γήρατος» – από τα 64 στα 79 –στην δική του εκδοχή στο ίδιο θέμα, σ’ ένα κομμάτι που είχε κυκλοφορήσει όταν ο ίδιος βρισκόταν ένα βήμα πριν τα σαράντα. «Στα εβδομήντα εννιά, όταν θα 'σαι γιαγιά, τίποτα δε θα 'χει αλλάξει, σου τ' ορκίζομαι ξανά πως για μένα θα 'σαι πάντα δεκαεννιά» (ούτε καν εικοσιεννιά!). Το τραγούδι «Στα εβδομήντα εννιά» περιλαμβάνεται στο άλμπουμ «Ο τελευταίος χορός», ένα ντουέτο του Νίκου Καρβέλα με την Άννα Βίσση, το οποίο έμοιαζε να καθησυχάζει κάπως τον ακροατή, μετά από την από κοινού δημόσια διακήρυξη του χωρισμού τους μέσω του ομώνυμου κομματιού του δίσκου («πώς τα φέρνει έτσι η ζωή, δεν θα είμαστε ποτέ ξανά μαζί»). Μπορεί να χωρίσανε οι δυο τους (συμβαίνουν αυτά, ακόμα και στους μεγαλύτερους έρωτες, ίσως ειδικά σ’ αυτούς), μας διαβεβαίωναν όμως, μέσα από τα ίδια τους τα τραγούδια, ότι τα γεράματα θα τους έβρισκαν μαζί. Με κάποιον τρόπο.
«Μαζί» πάντως απασχολούν (μονοπωλούν) την επικαιρότητα τις τελευταίες μέρες, με την δημόσια – και «χωρίς γάντια» – διένεξή τους με αιτία (ή αφορμή) την μεγάλη συναυλία της Άννας Βίσση στο ΟΑΚΑ και την αμοιβή του Νίκου Καρβέλα. Εκατομμύρια από δω, εκατομμύρια από κει, καταγγελίες, ίντριγκες, απειλές, κατάρες. Ένας απρόσμενα δραματικός νέος κύκλος επεισοδίων στη σαπουνόπερα της διαδρομής τους (κοινής και χωριστής), η οποία άνετα θα μπορούσε να γίνει από μόνη της μιούζικαλ ή ροκ όπερα, έστω κι αν η τελική σκηνή θα τους έβρισκε στα δικαστήρια.
Πολλοί δυσφορούν από το γεγονός ότι ξαφνικά φαίνεται να ασχολείται όλος ο κόσμος μ’ αυτή την ιστορία, και μάλιστα με «οπαδική» θέρμη (#me tin Anna ή #me to Niko;) Γιατί; Και οι αντιπερισπασμοί χρειάζονται, και αυτή η υπόθεση τα έχει όλα (ακόμα κι αν αποδειχτεί φούσκα ή πυροτέχνημα), και μάλιστα χωρίς αρρώστιες, θανάτους και εγκλήματα. Και χωρίς κρίσιμες προεκτάσεις (ή μήπως όχι; «Στο μικροσκόπιο της ΑΑΔΕ» διαβάζουμε ότι μπήκε η «μεγαλειώδης συναυλία» μετά τα ποσά που πάνε κι έρχονται στις ανακοινώσεις των δύο πλευρών), πέρα από το γεγονός ότι, όπως ευφυώς παρατήρησε κάποιος, ύστερα από την πλασμαφαίρεση θα γίνουμε τώρα ειδήμονες και στα πνευματικά δικαιώματα, κάτι που δεν είχαμε καταφέρει τόσα χρόνια με τις διάφορες σχετικές «παρεμβάσεις» του υιού Χατζιδάκι.