ΕΡΡΙΦΘΗ, ΑΡΑΓΕ, Ο εκλογικός κύβος; Κρίνοντας απ’ όσα είπε στην τελευταία, πριν από την καλοκαιρινή διακοπή, συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου ο πρωθυπουργός, οι κάλπες θα στηθούν την άνοιξη του 2027, άρα κατά το διάστημα Μαρτίου - Μαΐου 2027. Αν εξαντληθεί όλο αυτό το «εκλογικό παράθυρο» και οι εκλογές διεξαχθούν εντός του Μαΐου, όπως τουλάχιστον προκύπτει από τις κεντρικές κυβερνητικές διαρροές και διάφορες ημερομηνίες που πάλι διακινούνται, τότε η χώρα μπορεί να μην έχει σταθερή κυβέρνηση όταν θα εκκινεί, την 1η Ιουλίου 2027, η άσκηση από την Ελλάδα της εκ περιτροπής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.). Αυτό το ζήτημα, όμως, ίσως μας απασχολήσει σε άλλο σημείωμα.
Πώς θα πορευθεί η χώρα ως τότε; Πρόκειται για ένα σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες, μια οδύσσεια (για να μην ξεχνάμε και το μεγάλο κινηματογραφικό γεγονός του καλοκαιριού) με αβέβαια κατάληξη, γεμάτη Κύκλωπες, Λαιστρυγόνες και… μνηστήρες. Η κυβερνητική στρατηγική φαίνεται να εστιάζει σε δύο σημεία: πρώτον, στην εξάντληση των αντιπάλων της, καθώς θα υπάρχει πάντα η δαμόκλειος σπάθη ενός εκλογικού αιφνιδιασμού και, δεύτερον, στην τακτική επιλογή της αναμέτρησης της «μίας Κυριακής». Και οι δύο επιλογές έχουν ως κοινό στόχο τη σταδιακή ενίσχυση της συσπείρωσης της Νέας Δημοκρατίας και την ενίσχυση του «αφηγήματος της πολιτικής σταθερότητας». Στον χάρτη της εκλογικής μάχης, η εμφάνιση του πρωθυπουργού στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης τον προσεχή Σεπτέμβριο και οι οικονομικές (ή και άλλες) προτάσεις/ιδέες/μεταρρυθμίσεις που θα ανακοινώσει αποτελούν, προς το παρόν, τη μόνη βεβαιότητα.
Μια μακρά προεκλογική περίοδος θα επιτρέψει στο κυβερνών κόμμα να παρουσιάζει διάφορες πρωτοβουλίες ή και επιτυχίες (ακόμη και αμφισβητήσιμες), την ώρα που η Αμαλίας και η Χαριλάου Τρικούπη θα προσπαθούν να διαμορφώσουν θέσεις και να κλείσουν ψηφοδέλτια.
Ως συνήθως, βέβαια, η εξίσωση είναι πιο περίπλοκη. Είναι προφανές ότι το φθινόπωρο μπορεί να κρύβει διάφορες νάρκες, από την επιδείνωση των οικονομικών προβλημάτων των πολιτών, αν δεν κοπάσει η αμερικανο-ιρανική αντιπαράθεση που πλήττει τις τιμές ενέργειας, ως και απρόβλεπτες εξελίξεις σε υποθέσεις όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ και οι υποκλοπές. Ορισμένοι ανησυχούν και για αρνητικές εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, αλλά αυτό το ενδεχόμενο μοιάζει, στην τρέχουσα φάση, τραβηγμένο. Η επιλογή των εαρινών εκλογών όμως δεν θα πρέπει να συνδέεται τόσο με τέτοιου είδους πιθανά γεγονότα όσο με τις επιπτώσεις που θα μπορούσε να έχει στα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Ο κεντροαριστερός χώρος συνιστά κινούμενη άμμο. Η Νέα Δημοκρατία δεν έχει κανένα λόγο να μην απολαμβάνει τη σύγκρουση μεταξύ ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ για το τρόπαιο της δεύτερης θέσης, ιδιαίτερα έτσι όπως εξελίσσεται με τις αλληλοκατηγορίες περί κομματικής χρηματοδότησης και τραπεζικού δανεισμού. Μια μακρά προεκλογική περίοδος θα επιτρέψει στο κυβερνών κόμμα να παρουσιάζει διάφορες πρωτοβουλίες ή και επιτυχίες (ακόμη και αμφισβητήσιμες), την ώρα που η Αμαλίας και η Χαριλάου Τρικούπη θα προσπαθούν να διαμορφώσουν θέσεις και να κλείσουν ψηφοδέλτια. Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να ξεπεράσει τα αρχικά ποσοστά που κέρδισε με την ίδρυση της ΕΛΑΣ; Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να περάσει επικοινωνιακά τις θέσεις του ή να αναδείξει με επιτυχία πολύ σημαντικά στοιχεία, όπως αυτά του Παύλου Γερουλάνου για το Ταμείο Ανάκαμψης; Οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά ίσως κρίνουν πολλά.
Στον χώρο «δεξιά της ΝΔ», τα πράγματα είναι ακόμη πιο ασαφή. Η κυβέρνηση επιδιώκει να… μπετονάρει το δεξιό ακροατήριο με έμφαση στο Μεταναστευτικό και στις Ένοπλες Δυνάμεις και να ανακόψει πιθανές διαρροές. Η σιωπή του Κυριάκου Βελόπουλου έχει δώσει ήδη τροφή σε διάφορα παρασκηνιακά σενάρια. Με δεδομένη την οπορτουνιστική φύση της Ελληνικής Λύσης, ουδείς γνωρίζει τι πρέπει να αναμένει. Η Ελπίδα για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού χάνει την αρχική της ευφορία για «μεγάλα πράγματα», καθώς το πολιτικό στίγμα παραμένει ασαφές και πολύ προσωποπαγές. Η Αφροδίτη Λατινοπούλου κινείται στον αστερισμό των social media, αναδεικνύοντας θέματα όπως το Μεταναστευτικό, αλλά από διάφορους κύκλους διακινείται το σενάριο ότι η Φωνή Λογικής ίσως να μην κατέλθει αυτόνομη στις εκλογές. Πού θα κατευθυνθούν, επίσης, όσοι την προηγούμενη φορά ψήφισαν Νίκη ή Σπαρτιάτες;
Σε αυτόν τον χώρο, το ερώτημα που θα καθορίσει τα επόμενα βήματα είναι η απόφαση (ή μη απόφαση) του Αντώνη Σαμαρά να προχωρήσει στη δημιουργία κόμματος. Οι κινήσεις του, η πύκνωση των δημόσιων παρεμβάσεών του αλλά και οι πληροφορίες ότι στενοί του συνεργάτες κινούνται για τη διαμόρφωση ψηφοδελτίων συντείνουν στην άποψη ότι θα κάνει το βήμα αυτό. Πότε όμως; Ποια θα είναι η κατάλληλη στιγμή; Θα μπορέσει να ενσωματώσει το πολυδιασπασμένο «σκληρό δεξιό ακροατήριο»; Τούτο παραμένει άγνωστο ακόμα.
Η δε επιμήκυνση της προεκλογικής περιόδου μπορεί να λειτουργήσει εις βάρος της πρωτοβουλίας του. Αν καθυστερήσει να την ανακοινώσει, η κυβέρνηση θα μπορούσε να ανακάμψει δημοσκοπικά. Αν κινηθεί ταχύτερα, μπορεί να προσφέρει στη Νέα Δημοκρατία τον χρόνο και τον χώρο να τον αντιμετωπίσει αποτελεσματικότερα, καθώς ο πρωθυπουργός έχει ξεκαθαρίσει ότι θα τηρηθεί σκληρή στάση απέναντί του.
Όλα τούτα προμηνύουν ένα «καυτό» φθινόπωρο. Ας απολαύσουν πρωτύτερα όσοι μπορούν τον Αύγουστο, με την ελπίδα ότι οι ομορφιές της πατρίδας δεν θα συνεχίσουν να γίνονται παρανάλωμα του πυρός. Για τα υπόλοιπα, υπάρχει καιρός…
