Στο κλασικό μυθιστόρημά του «Η Παναγία των Παρισίων», ο Βίκτωρ Ουγκό δεν επέλεξε τυχαία το όνομα «Κουασιμόδος».
Το όνομα φαίνεται να κουβαλά συγκεκριμένο ετυμολογικό και θρησκευτικό συμβολισμό, τον οποίο ο Ουγκό ενσωματώνει στον χαρακτήρα από την πρώτη κιόλας εμφάνισή του.
Στο μυθιστόρημα, ο Κουασιμόδος εγκαταλείπεται ως βρέφος από τους γονείς του λόγω της μορφής του, στον καθεδρικό ναό της Νοτρ Νταμ, σε έναν χώρο όπου άφηναν τότε τα «ανεπιθύμητα» παιδιά. Εκεί, στο περιθώριο της πόλης και της κοινωνίας, ξεκινά η ιστορία του.
Η λέξη Quasimodo προέρχεται από τη λατινική φράση quasi modo geniti infantes («σαν νεογέννητα παιδιά»). Είναι ο εναρκτήριος στίχος του ύμνου που ψάλλεται την πρώτη Κυριακή μετά το Πάσχα στη δυτική χριστιανική λειτουργία, τη λεγόμενη Quasimodo Sunday, που συμπίπτει με πρώτη Κυριακή μετά το Πάσχα (και χρονολογικά αντιστοιχεί με την Κυριακή του Θωμά στην ορθόδοξη παράδοση). Η ημέρα αυτή συνδέεται θεολογικά με την αναγέννηση και τη νέα αρχή, σύμφωνα με το Catholic News Agency και το Etymology Online.
Ο Ουγκό τοποθετεί συνειδητά τον εντοπισμό του βρέφους ακριβώς αυτή την Κυριακή. Ο αρχιδιάκονος Φρολό ή Φρόλο του δίνει το όνομα Quasimodo για να αποτυπώσει τη στιγμή της εγκατάλειψής του, μια πρακτική που δεν ήταν ασυνήθιστη στην εκκλησιαστική παράδοση της εποχής (Behind the Name, Catholic News Agency).
Υπάρχει, όμως, και μια δεύτερη ανάγνωση.
Αρκετοί μελετητές επισημαίνουν ότι το όνομα μπορεί να διαβαστεί και ετυμολογικά:
quasi = «σχεδόν»
modo = «μορφή / τρόπος»
Δηλαδή: «σχεδόν διαμορφωμένος».
Η ερμηνεία αυτή δεν αναιρεί τη θρησκευτική προέλευση του ονόματος του Κουασιμόδου, αλλά μάλλον τη συμπληρώνει. Φωτίζει τη δυσμορφία και την κοινωνική απομόνωση του ήρωα -ενός ανθρώπου που υπάρχει, αλλά πάντα αισθάνεται πως δεν έχει θέση στον κόσμο γύρω του, όπως σημειώνει το Word Histories.
Έτσι, το όνομα «Κουασιμόδος» γίνεται κάτι περισσότερο από όνομα: γίνεται σύνοψη της μοίρας του.
