Συναυλία αλληλεγγύης
Εθνικό Θέατρο, κτίριο Τσίλερ, Παρασκευή 10/2
Σε μια χαοτική Αθήνα γεμάτη εκδηλώσεις που δεν ήξερες πού να πρωτοπάς, την Παρασκευή κυριαρχούσε η μεγάλη συναυλία που έγινε στο Εθνικό Θέατρο έξω από το κτίριο Τσίλερ. Η Αγίου Κωνσταντίνου ήταν κλειστή και το πιο συνετό πράγμα ήταν να κατέβεις προς τα εκεί χωρίς αμάξι ‒ για όσους έκαναν το λάθος να το πάρουν η κίνηση ήταν ανυπόφορη, όπως και το κρύο, αλλά αυτά δεν πτόησαν το πλήθος που συγκεντρώθηκε.
Η Αγίου Κωνσταντίνου ήταν κλειστή και το πιο συνετό πράγμα ήταν να κατέβεις προς τα εκεί χωρίς αμάξι ‒ για όσους έκαναν το λάθος να το πάρουν η κίνηση ήταν ανυπόφορη, όπως και το κρύο, αλλά αυτά δεν πτόησαν το πλήθος που συγκεντρώθηκε.
Κατά τις 21:30 που έφτασα ολοένα και περισσότερος κόσμος κατηφόριζε προς τα εκεί. Στην πλειοψηφία τους ήταν νεαρά παιδιά και όχι μόνο ηθοποιοί, δεδομένου ότι επρόκειτο για μια διοργάνωση του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών.
Αρκετά συνθήματα ακουγόντουσαν όπως «για καθε Λιγνάδη, ένα βαθύ πηγάδι», «δέκα, εκατό, χιλιάδες καταλήψεις ενάντια σε έναν κόσμο οργανωμένης σήψης», «μας θέλει μαθητές το ίδιο το σύστημα που τρέφει βιάστες» κ.ά.
Από τα πηγαδάκια που άκουγα παραδίπλα μου οι περισσότεροι δεν ήξεραν ή δεν έβλεπαν όσους ανέβαιναν στη σκηνή· αυτό δημιουργούσε ένα πλήθος ερωτήσεων μεταξύ αγνώστων τύπου who is who, ενώ σχεδόν όλοι περίμεναν με αγωνία την εμφάνιση της Μαρίνας Σάττι, η οποία βγήκε τελικά μετά τις 11:30, πλαισιωμένη από δύο από τις fonés, το πολυφωνικό σύνολο που τη συνοδεύει από το 2016.
Δυστυχώς, ήταν τη στιγμή που αποφάσισα να φύγω, με αποτέλεσμα να δω από μακριά. Οι μουσικοί και οι ερμηνευτές, που ήταν πάρα πολλοί, ανέβαιναν για 2-3 τραγούδια, άλλοι με κιθάρα (ηλεκτρική ή ακουστική), άλλοι με μικρά συνθεσάιζερ, κλαρίνα και τρομπέτες. ο Φοίβος Δεληβοριάς είχε ήδη παίξει όταν έφτασα, ενώ τις εντυπώσεις έκλεψαν οι δίδυμες Σκαδιαρέσες, ‒η μία εμφανίστηκε με πατερίτσες‒ και ο Γιώργος Παπαγεωργίου που παίζει στον «Γλυκάνισο», όπως σχολίαζαν οι διπλανοί μου. Συγκινητική ήταν η εμφάνιση της Πηνελόπης Αναστασοπούλου.
Ήταν μια κρύα βραδιά, αλλά η στήριξη του κόσμου την έκανε την πιο ζεστή αυτού του χειμώνα.
Irene - Time 2 Love
Alcatraz, Σάββατο 11/2
Σάββατο απόγευμα, 6 ακριβώς, στο Alcatraz, το στριπτιτζάδικο που βρίσκεται στη λεωφόρο Συγγρού, δίπλα ακριβώς στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση. Έχουμε μαζευτεί εκεί για ένα πρωτότυπο show, με το οποίο παρουσίασε το ντεμπούτο άλμπουμ της η Irene, με τίτλο «Time 2 Love».
Αποδεικνύεται μια αρκετά ιδιαίτερη συναυλία, γεμάτη αρκετή λάμψη και εκτυφλωτικά νέον φώτα. Και πώς να μην είναι! Ο χώρος, η μεγαλύτερη ερωτική σκηνή της Αθήνας, όπως τον διαφημίζουν, είναι πραγματικά απίθανος. Φαντάζει το ιδανικότερο μέρος για συναυλίες και δεν θυμίζει καθόλου strip club ‒ μόνο οι μεταλλικές μπάρες στο κέντρο της σκηνής το προδίδουν.
Εντυπωσιακή, ντυμένη με στρας, δεν μπορείς να πάρεις το βλέμμα σου από πάνω της έτσι όπως τραγουδά τα αισθαντικά R&B κομμάτια της.
Ο Kill Emil ανοίγει το πρόγραμμα με χιπ-χοπ ρυθμούς που προετοιμάζουν την ατμόσφαιρα μέχρι να ανέβει στη σκηνή η Ειρήνη Παργινού. Εντυπωσιακή, ντυμένη με στρας, δεν μπορείς να πάρεις το βλέμμα σου από πάνω της έτσι όπως τραγουδά τα αισθαντικά R&B κομμάτια της.
Τη συνοδεύουν δύο χορεύτριες και ένα πλήθος καλεσμένων: ο RSN, που είναι υπεύθυνος για την παραγωγή του άλμπουμ, ο MC Yinka, που ερμηνεύει μαζί της το «Light it up», o Μr Collage, που έχει έρθει από τη Θεσσαλονίκη μόνο για το live, o El Pap Chico των Word of Mouth και ο BNC (Bruises N Cuts), με τον οποίο είχε συνεργαστεί στο άλμπουμ του «The Bonnie And Clyde Syndrome».
Το άλμπουμ γράφτηκε μετά από μια τοξική σχέση, όπως μας πληροφορεί η Ειρήνη, αλλά αυτό δεν έχει τόση σημασία εκείνη τη στιγμή, που μοιάζει περισσότερο σαν την ώρα της αγάπης.
Alcatraz, Λεωφ. Συγγρού 101
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.
