Μαίρη Λίντα (1935-2026)
Η Μαίρη Λίντα υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες λαϊκές τραγουδίστριες από το ’50 και μετά, και ο θάνατός της, στις 22 Ιουλίου, είναι, αδιαμφισβήτητα, ένα πολύ σημαντικό θλιβερό γεγονός. Τονίζεται αυτό, καθώς η Μαίρη Λίντα μαζί με την Καίτη Γκρέυ, την Πόλυ Πάνου και την Γιώτα Λύδια συναποτελούν αυτή την άτυπη κορυφαία τετράδα ερμηνευτριών, που συνδέθηκαν όσο λίγες άλλες με την κλασική εποχή του «λαϊκού», τη δεκαετία 1955-1965.
Η Λίντα δεν τραγούδησε μόνο Μανώλη Χιώτη στην τρανή εποχή της. Είπε τραγούδια και άλλων λαϊκών συνθετών (Μητσάκης, Ζαμπέτας, Καπλάνης, Τσιτσάνης, Καλδάρας, Παπαϊωάννου...), αλλά κυρίως είπε τραγούδια «έντεχνων», σφραγίζοντάς τα, και αυτά, με τις ερμηνείες της.
Φυσικά, η Μαίρη Λίντα υπήρξε για αρκετά χρόνια –χοντρικά από το 1958 έως το 1968– η μούσα του Μανώλη Χιώτη, κι αυτή η ιστορία είναι τρανή και δεν ξαναγράφεται. Το θρυλικό αυτό ντουέτο, που ανανέωσε με θέματα, ήχο και μουσικές το λαϊκό τραγούδι άφησε πίσω του αλησμόνητες επιτυχίες, είτε σε πρώτες είτε σε δεύτερες εκτελέσεις, κοντολογίς τραγούδια που δεν έχουν παύσει να ακούγονται 60-70 χρόνια αργότερα. Οι τίτλοι και μόνο καθηλώνουν: «Ηλιοβασιλέματα», «Δεν θέλω πια να ξαναρθής», «Πολλές φορές», «Απόψε φίλα με», «Περασμένες μου αγάπες», «Τέτοια χαρά δεν θα την δης», «Το τελευταίο ποτηράκι», «Αφού το θες», «Πάρε το δάκρυ μου», «Εσύ είσαι η αιτία που υποφέρω», «Η αγάπη μου δεν σβήνει», «Θλίψη», «Λαός και Kολωνάκι», «Σβήσε τη φλόγα», «Απότομα», «Πάρε με στο τηλέφωνο», «Θεσσαλονίκη μου», «Παρτίδες» κ.λπ.
Βεβαίως η Λίντα δεν τραγούδησε μόνο Μανώλη Χιώτη στην τρανή εποχή της. Είπε τραγούδια και άλλων λαϊκών συνθετών (Μητσάκης, Ζαμπέτας, Καπλάνης, Τσιτσάνης, Καλδάρας, Παπαϊωάννου...), αλλά κυρίως είπε τραγούδια «έντεχνων», σφραγίζοντάς τα, και αυτά, με τις ερμηνείες της. Τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και του Μάνου Χατζιδάκι σε πρώτη φάση, αλλά και κάποιες συνθέσεις των Κώστα Καπνίση, Γιάννη Μαρκόπουλου, Βαγγέλη Πιτσιλαδή, Γιώργου Κατσαρού κ.ά. Αριστουργήματα σαν τα «Ροδιά τετράκλωνη», «Απαγωγή», «Σε πότισα ροδόσταμο» του Μίκη Θεοδωράκη από το «Αρχιπέλαγος» ή την «Μυρτιά» ας πούμε, όπως και τα «χατζιδακικά» «Ξημερώνει», «Θαλασσοπούλια» και «Κάνε τον πόνο σου χαρά» είναι απολύτως συνδεδεμένα με τη φωνή της.
Μαίρη Λίντα - Ροδιά Τετράκλωνη
Χιώτης-Λίντα συνεργάστηκαν, για τελευταία φορά, το καλοκαίρι του ’68 (για λίγο). Τον Μάρτιο του ’70 πεθαίνει ο Χιώτης και από ’κει και κάτω η Λίντα, μόνη της πια, θα επιχειρήσει να επιβιώσει από πλευράς ρεπερτορίου και με νεότερα τραγούδια, που ν’ ανήκουν στη νέα εποχή και, το κυριότερο, να μην θυμίζουν Χιώτη. Δεν ήταν εύκολο. Η κληρονομιά του Χιώτη υπήρξε τεράστια και εν ολίγοις ανεπανάληπτη, αλλά η Λίντα θα σταθεί στα πόδια της (είχε, εξάλλου, πάντα στα ατού της την τεράστια φωνή της) και θα πει νέα λαϊκά του Κώστα Ψυχογιού, του Νάκη Πετρίδη, του Τάκη Μουσαφίρη, του Αλέκου Χρυσοβέργη κ.ά. γράφοντας κάποιους δίσκους μετά το μέσο των 70s και στην αρχή των 80s, δίχως να κάνει πάντως την πολύ μεγάλη επιτυχία.
Ποτέ δεν θα χανόταν από τα μαγαζιά, τις σκηνές και τη δισκογραφία η Μαίρη Λίντα, απλώς από το ’80 και μετά όλα αυτά θα συνέβαιναν εντελώς επιλεκτικά. Παρότι θα έδινε και στα 90s νέα τραγούδια που είχαν σίγουρα μια ποιότητα (της Νένας Βενετσάνου ή του Γιάννη Σπανού), ο κόσμος, ο πολύς κόσμος, επηρεασμένος και από τις συνεχείς προβολές των παλαιών ελληνικών ταινιών από τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια, δεν ήταν εύκολο να την παρακολουθήσει, με θέρμη, σε κάτι άλλο, νεότερο – πέραν του κλασικού ρεπερτορίου της. Το γνώριζε και η ίδια αυτό και δεν νομίζω να την ενοχλούσε. Εξάλλου με τη μεγάλη φωνή που είχε, ακεραία σχεδόν έως και τα βαθιά γεράματά της, δεν σταμάτησε ποτέ να αποδίδει όλα εκείνα τα τραγούδια που την κατέστησαν τρανή, στο ξεκίνημα σχεδόν της διαδρομής της.
Περασμένες Μου Αγάπες - Μαίρη Λίντα [Live στο Ηρώδειο]
Γιώργος Σταυριανός (1948-2026)
Ένας πολύ ευαίσθητος και πολυδιάστατος καλλιτέχνης ήταν ο Γιώργος Σταυριανός, που έφυγε από τη ζωή πριν από λίγες μέρες, στις 23 Ιουλίου. Ήταν συνθέτης, τραγουδοποιός, λογοτέχνης, ενώ υπήρξε και καθηγητής του τμήματος Βαλκανικών Σπουδών και της σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, στη Φλώρινα – πόλη στην οποία ζούσε.
Ο Σταυριανός εμφανίστηκε στη δισκογραφία το 1982 με το άλμπουμ «Έρημη Πόλη» [CBS]. Ένα πάρα πολύ καλό LP για ’κείνα τα χρόνια, με ευφάνταστες ενορχηστρώσεις του Δημήτρη Λέκκα και με ερμηνείες από τους Μαρία Δημητριάδη, Κώστα Θωμαΐδη και Ανδρέα Μικρούτσικο. Δυνατά τραγούδια θα έβγαιναν από ’κει, όπως τα «Ήσουνα φεγγάρι» (στίχοι Λευτέρης Παπαδόπουλος) και «Ο καϋμός της φυσαρμόνικας» (στίχοι Γ. Σταυριανός), αλλά εγώ, εδώ, θέλω να προτείνω την «Πορεία»...
Μαρία Δημητριάδη - Πορεία
Ο Σταυριανός θα κυκλοφορούσε ακόμη τέσσερις δίσκους μέχρι την αρχή των 90s σε διαφορετικές εταιρείες (Λαιστρυγόνα, Minos, Σείριος/MBI, Μορφή) μέσα από τους οποίους θα επιβεβαίωνε τα δικά του συνθετικά και στιχουργικά προτερήματα. Άψογος μελωδός, με μια πολύ ιδιαίτερη λυρική προσέγγιση στο υλικό του, και συνάμα καίριος στιχουργός, με τον ερωτικό λόγο να κυριαρχεί, δίχως να ξεκόβει από το κοινωνικό στοιχείο. Τραγούδια σαν το «Μα εσύ γελάς σαν πρώτα» με τον Νίκο Γράψα από τον δίσκο του Σείριου, το 1990 και «Ώρες χρωματιστές» με τον Κώστα Μάντζιο από τον δίσκο της Μορφής το 1991 ακούστηκαν αρκετά και αγαπήθηκαν από τον κόσμο.
Μια άλλη διάσταση της δεξιότητας του Σταυριανού, εκεί στην αλλαγή του αιώνα, αποτυπώθηκε σε διεθνή άλμπουμ, που πούλησαν εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο, αφού μία σύνθεσή του θεωρήθηκε ιδανική για καταστάσεις chill-out και μπήκε σε παγκοσμίου φήμης συλλογές, όπως στην περιώνυμη “Buddha-Bar III” [FR. George V/ Wagram Music, 2001]. Σ’ εκείνη τη συλλογή, λοιπόν, ήταν lead track η σύνθεσή του “Secret love” στην εκτέλεση του βιολιστή Nicos (Νίκος Χατζόπουλος), με την πρώτη εκτέλεση, σε ενορχήστρωση-προγραμματισμό από τον Coti K., να καταγράφεται στο άλμπουμ του Σταυριανού “Secrets”, στην FM, το 1998. Η “Secret love” δεν ακουγόταν μόνο στην “Buddha-Bar III”, μα και σε πάμπολλες άλλες παγκόσμιες συλλογές (“Geisha Lounge”, “The Best of Lounge Music”, “The Buddha Club Vol.2”, “Global Chillout”, “Living Lounge” κ.λπ.), φέρνοντας τη μουσική του Σταυριανού σ’ όλο τον κόσμο.
Φυσικά, ο Σταυριανός ζούσε στην Ελλάδα και εξακολουθούσε, πέρα από κάποια ορχηστρικά CD, να γράφει πάντα τραγούδια, κάποια εκ των οποίων θα έκαναν ξανά επιτυχία, όπως η «Ελένη» με τον Γιώργο Νταλάρα και το «Στα ξανθά σου μαλλιά» με τον Παντελή Θαλασσινό από το CD «Ώρες μου Χρωματιστές» [Eros Music, 2005].
Στα 2010s ο Γιώργος Σταυριανός θα κάνει διάφορα άλμπουμ, όπως το πολύ καλό «Κι η Κολοκύθα Έγινε Πάλι Άμαξα» [Legend, 2010], στο οποίο θα μας αποκαλυπτόταν και σαν ερμηνευτής, το «Πέρασες» [Protasis, 2012] και ακόμη την «Πηγή των Θαυμάτων» [Μετρονόμος, 2017] με το ωραίο ορχηστρικό «Εξιλέωση» (και με την κιθάρα του Νότη Μαυρουδή να πρωταγωνιστεί), την άψογη μπαλάντα «Το κρίμα στο λαιμό σου» με τον Κώστα Παρίσση, το «Αέρας κατεβαίνει», ένα ωραίο ζεϊμπέκικο που αποδίδει ο Μίλτος Πασχαλίδης κ.λπ. Ο Σταυριανός δεν χάνει ίχνος από την ποιότητα και την ευαισθησία του όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει από τότε που εμφανίστηκε στο «έντεχνο» τραγούδι μας.
Με την ίδια ποιότητα, δε, θα έμπαινε ο άξιος αυτός συνθέτης και στην τελευταία δεκαετία της ζωής του, χαρίζοντάς μας πραγματικά ωραίους δίσκους όπως ήταν οι «Λύκε, Λύκε Είσαι Εδώ;» και «Θαμπό του Απογέματος Φως» αμφότεροι στον Μετρονόμο, το 2021 και το 2025.
Στον πρώτο κυριαρχεί το τραγούδι με τον ίδιο τίτλο, που σε συνδυασμό μ’ ένα κείμενο του ιδίου του Σταυριανού στο booklet («Το κρίσιμο βήμα»), θέτει ένα ζήτημα, με κοινωνικές, φιλοσοφικές έως και μεταφυσικές προεκτάσεις, σε σχέση με το πανάρχαιο ερώτημα, που αφορά τον προορισμό του ατόμου και περαιτέρω της κοινωνίας, μέσα από την αέναη εξέλιξη και τη διαχρονική ανάγκη να συνδιαλέγεσαι με τις νέες καταστάσεις που αναδύονται.
Στο «Θαμπό του Απογέματος Φως» έχουμε το εισαγωγικό-ορχηστρικό «Αντίλαλος», που θα ταίριαζε σε chill-out συλλογή των early 00s, τo γνωστό «Ώρες μου χρωματιστές» με νέα ερμηνεία από τον Κώστα Τριανταφυλλίδη, «Το απόγευμα θαμπώνει» τραγουδισμένο με ευαισθησία από τον Βασίλη Γισδάκη, ενώ ενδιαφέρον έχει και το «Ξημέρωμα» (πάντα σε στίχους του Σταυριανού) με την Ηρώ Σαΐα. Ωραία τραγούδια, πηγαία, κατασταλάγματα ενός σπουδαίου τραγουδοποιού, με δική του υπογραφή και αξία.
Γιώργος Σταυριανός - Κι η κολοκύθα έγινε πάλι άμαξα | Official Audio Release
Γιώργος Σταυρακάκης (1959-2026)
Ο Γιώργος Σταυρακάκης υπήρξε ένας σημαντικός, όσο και απολύτως σεμνός τραγουδοποιός και ταυτόχρονα ποιητής. Ξεκίνησε τη διαδρομή του στην αρχή της δεκαετίας του ’80 (καθοριστική υπήρξε η γνωριμία του, τότε, με τον Μάνο Λοΐζο) και για πολλά χρόνια, έως το 1997, θα τύπωνε μόνο ποιήματα. Τότε, το ’97, θα κάνει τον πρώτο δίσκο του, το «Ρεσάλτο» [Minos-EMI], για να ακολουθήσουν έκτοτε κάμποσα ακόμη άλμπουμ και βιβλία.
Ο Σταυρακάκης κινιόταν ηχητικά στο χώρο της μπαλάντας και του φολκ-ροκ, γράφοντας μουσικές, στίχους, και ερμηνεύοντας ταυτοχρόνως τα τραγούδια του. Ήταν τεχνίτης στις μελωδίες και πολύ ουσιαστικός στα λόγια και τα νοήματα, δείχνοντας με όλα τούτα, και μαζί με τον τρόπο που απέδιδε τις συνθέσεις του, τις ιδιαίτερες ευαισθησίες του.
Ήταν πολύ γνωστός και αγαπητός ιδίως στην πατρίδα του την Κρήτη (είχε γεννηθεί στην Ιεράπετρα και μεγαλώσει στο Ηράκλειο), αν και το κρητικό παραδοσιακό ιδίωμα δεν τον είχε επηρεάσει καταφανώς στην τέχνη του. Είχε μια διεθνική αντίληψη για τον ήχο του, θέλω να πω, ο Σταυρακάκης, κάτι που οφειλόταν και στο γεγονός πως είχε ζήσει και δουλέψει για χρόνια στο εξωτερικό και βασικά στην Γερμανία, την Ελβετία και την Ολλανδία.
Στην Ελβετία, δε, θα γνώριζε και τον σημαντικό ιταλόφωνο συνάδελφό του Marco Zappa (που ηχογραφούσε ροκ και μπαλάντες από τα 60s-70s), κάνοντας μαζί του διάφορους δίσκους. Ας πούμε «Στην Αυλή των Μπουφόνων» [Μετρονόμος, 2019] διασκευάζεται το περίφημο “Famous blue raincoat” του Leonard Cohen, ως «Η ξύλινη πόρτα», ενορχηστρωμένο από τον Zappa και ηχογραφημένο, το 2012, στην Sementina της Ελβετίας. Μια αληθινή διασκευή, που δείχνει, ασυζητητί, το ταλέντο του Σταυρακάκη.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ - Η Ξύλινη Πόρτα / (Famous Blue Raincoat - Leonard Cohen)
Αξίζει επίσης να σημειώσω πως ο Σταυρακάκης δεν έβγαλε ποτέ μέτριο ή αδιάφορο δίσκο και πως τα πιο πρόσφατα άλμπουμ του υπήρξαν από τα σημαντικότερα της διαδρομής του. Για το τελευταίο εξ αυτών, το “PostScript” [Μετρονόμος, 2024] είχα σημειώσει:
Έτσι, από τη μια μεριά υπάρχουν ο άψογος χειρισμός της γλώσσας και ο στίχος με τα κοινωνικοπολιτικά μηνύματα, δίχως εξεζητημένες διατυπώσεις, ενώ από την άλλη εκείνο που κυριαρχεί στις μελωδίες είναι το λυρικό στοιχείο, που ποτέ δεν ξεπέφτει στην παγίδα του αισθητισμού, διατηρώντας τον αυθορμητισμό και την πηγαία ροή, που διακρίνει τους παλαιούς μαστόρους.
Όλη αυτή η ζωντανή πρώτη ύλη υπηρετείται, προφανώς, από τις ερμηνείες, που και αυτές αποδεικνύονται ιδανικές για το συγκεκριμένο είδος τραγουδιού. Φορτισμένες, δραματικές, αλλά με μέτρο, δείχνουν πως ο Σταυρακάκης τραγουδά βιωματικά, δίχως να υπηρετεί αλλότριες ανάγκες. Η ειλικρίνεια, λοιπόν, είναι ένα επιπλέον γνώρισμα αυτού του εξαιρετικού δίσκου, που διαθέτει μόνο σπουδαία τραγούδια. Ανάμεσά τους η «Σταχανοβίτισσα», «Το πλοίο των τρελλών» και το... ιρλανδέζικο «Η μπαλάντα του ηττημένου» – για να σημειώσω τρία μόνο. Ο Γιώργος Σταυρακάκης θα φύγει από τη ζωή στις 13 Ιουλίου 2026, στα 67 χρόνια του.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ - ΣΤΑΧΑΝΟΒΙΤΙΣΣΑ
Τζων Τίκης (1946-2026)
Στις 24 Ιουλίου έφυγε από τη ζωή και ο Τζων Τίκης, ένας σταθερός ερμηνευτής του ελαφρολαϊκού και λαϊκού τραγουδιού, με έφεση και στο ξένο τραγούδι του ’50 και του ’60, το ποπ να το πούμε, που είχε κι αυτός την ιστορία του.
Γεννημένος στη Λέσβο ο Γιάννης Τεκές, όπως ήταν το κανονικό όνομά του, θα μεταναστεύσει νωρίς στα σίξτις στην Αυστραλία, κάτι που θα αποδειχθεί ως η πιο καθοριστική κίνηση της ζωής του. Το λέω, γιατί πάνω στο υπερωκεάνιο Πατρίς, με το οποίο θα έφθανε στην έκτη ήπειρο, ο νεαρός ακόμη Γιάννης θα χριστεί τραγουδιστής, μια τέχνη, που θα την βάλει σε τροχιά, με σπουδές, εμφανίσεις, δισκογραφία κ.λπ., σταδιακά με το που θα πατούσε το πόδι του στη μακρινή χώρα.
Προς το τέλος των σίξτις ο Γιάννης Τεκές είναι έτοιμος για το μεγάλο άλμα. Η δυνατή τενόρο φωνή του εντυπωσιάζει πολλούς, κατ’ αρχάς στα κυκλώματα των μεταναστών κι έτσι με τη βοήθεια ενός γκρουπ αποτελούμενο από Ιταλούς, των Playboys, θα κάνει τις πρώτες ενδιαφέρουσες προσπάθειές του στη δισκογραφία. Ένα πρώτο δισκάκι που κυκλοφορεί, το 1969, ως John Tekes and The Playboys, περιλαμβάνει τα τραγούδια «Γιατί αγάπη μου γιατί / Πες μου μ’ αγαπάς». Τα τραγούδια δεν ήταν πρωτότυπα, ήταν διασκευές, τραγουδισμένες στα ελληνικά – κάτι που σημάδευε και το κοινό, στο οποίο απευθυνόταν ο καλλιτέχνης. Το πρώτο ήταν το “Help yourself”, που έλεγε τότε ο Tom Jones, ενώ το δεύτερο ήταν το έξοχο “T'amo e t' amerò” του Peppino Gagliardi από το 1963. Αυτό επιλέγω για ν’ ακούσουμε τώρα...
ΤΖΩΝ ΤΙΚΗΣ & PLAY BOYS - ΠΕΣ ΜΟΥ Μ'ΑΓΑΠΑΣ
Θ’ ακολουθήσουν κανα-δυο ακόμη δισκάκια με τους Playboys, αλλά στα πρώτα χρόνια του ’70 η ποπ αποκτά άλλα χαρακτηριστικά, που δεν ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τον Tekes. Επιπλέον, μπαίνοντας βαθύτερα στη ζωή και τις παρέες των μεταναστών και αντιλαμβανόμενος τις δικές τους ανάγκες για διασκέδαση, που, από πλευράς ρεπερτορίου, ήταν άμεσα συνδεμένες με το τι ακουγόταν στην Ελλάδα την ίδια εποχή, ο Tekes κάνει μια στροφή στην πορεία του, πέφτοντας με τα μπούνια στο ελαφρολαϊκό τραγούδι. Το ίδιο θα έκαναν εξάλλου και πολλοί συνάδελφοί του στην Ελλάδα εκείνα τα χρόνια, όπως ο Φίλιππος Νικολάου για παράδειγμα, ο Γιώργος Γερολυμάτος και άλλοι. Θα μεταπηδούσαν, εννοώ, από την ποπ στο ελαφρολαϊκό.
Με νέα ορχήστρα πλάι του, τα Λεβεντόπαιδα και με πρωτότυπο ελληνόφωνο ρεπερτόριο, γραμμένο βασικά από τον Παντελή Βολάρη (Peter Volaris), ο John Tekes κάνει τον πρώτο μεγάλο δίσκο του στην Αυστραλία, το 1972, που έχει τίτλο «Δος μου το Χέρι σου». Μάλιστα, από ’κει θα έβγαινε μία από τις μεγαλύτερες και πιο διαχρονικές επιτυχίες του, το τραγούδι «Η δική σου ιστορία», που θα γινόταν γνωστότερο πιο μετά ως «Πώς περνούν τα χρόνια». Στην Αυστραλία θα κάνει άλλο ένα LP ο Tekes, βασικά με διασκευές («Πάμε για ύπνο Κατερίνα», «Ο παλιατζής» κ.λπ.), πλασάροντας ένα ενδυματολογικό και γενικότερα εμφανισιακό στυλ κάπου ανάμεσα σε Elvis Presley και Tom Jones, ασχέτως αν το βασικό ρεπερτόριό του ήταν πλέον το ελληνικό.
Πώς θα κολλήσει, όμως, ο John Tekes με την ελληνική πραγματικότητα; Το 1973 θα συμβεί αυτό. Προφανώς είχε φθάσει στη χώρα ο απόηχος της επιτυχίας του στην Αυστραλία, και μια εμφάνισή του στην τηλεοπτική ΥΕΝΕΔ θα ήταν αρκετή για να εντυπωσιάσει. Όπως είχε πει και ο ίδιος ο Τίκης τον είχε συνοδεύσει στο πιάνο ο Νίκος Ιγνατιάδης, αποδίδοντας ζωντανά το “My way” (Frank Sinatra). Και κάπως έτσι θα ερχόταν ο πρώτος ελληνικός δίσκος του στη Sonora το 1974, που θα άνοιγε με το «αυστραλέζικο» «Πώς περνούν τα χρόνια», περιέχοντας και δυο καλά ελαφρολαϊκά των Βαγγέλη Πιτσιλαδή-Γιάννη Κιούρκα, τα «Υβόνη» και «Στα σκαλιά της Μαρασλή».
Τέλος πάντων ο Τζων Τίκης δεν θα δυσκολευτεί να αποκτήσει όνομα και στην Ελλάδα, περνώντας από πολλές πίστες, συνεργαζόμενος με κορυφαία ονόματα (Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Μαίρη Λίντα, Μανώλης Αγγελόπουλος, Τζένη Βάνου κ.ά.) και ηχογραφώντας δίσκους. Το 1980 θα περάσει και από Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης, ενώ το 1981, επιστρέφοντας στην Αυστραλία, θα κάνει την τηλεοπτική εκπομπή “Let’s go Greek Endaxi”, παρουσιάζοντας σε Έλληνες και Αυστραλούς πρόσωπα της ελληνικής καλλιτεχνικής πραγματικότητας (τραγουδιστές, ηθοποιούς κ.λπ.).
Το 1984, μέσω του δίσκου του «Στροφή στο Λαϊκό» [Polyphone] ο Τίκης εγγράφεται πλέον και τυπικά στη λαϊκή πίστα, αφήνοντας στην άκρη τα ελαφρολαϊκά. Ανθίζει το λαϊκό εκείνη την εποχή και ο Τίκης δεν έχει πρόβλημα να αποδείξει πως μπορεί να σταθεί και σ’ αυτό το είδος, ενώ από το 1996 και μέχρι τη δεκαετία των 2010s θα κυκλοφορήσει πολλά δικά του (ανεξάρτητα) CD, τα οποία απευθύνονταν, προφανώς, στους θαυμαστές και τις θαυμάστριές του. Θα τον θυμόμαστε...
Τζων Τίκης - Let's Go Greek Entaxi? '' Κολονάκι Καισαριανή''
