Άρχισε να εκπαιδεύεται στις πουέντ όταν ήταν περίπου 15 ετών, πάνω σε ένα ζευγάρι φθαρμένα παπουτσάκια χορού που τ@ έδωσε ένας φίλος. Όταν στη συνέχεια πήγε στη Σχολή Μπαλέτου του Σαν Φρανσίσκο και αναφέρθηκε στις πουεντ, έλαβε την απάντηση: «Όχι, δεν το κάνουμε αυτό. Είσαι άντρας».
«Για μένα, οι πουέντ είναι απλώς μια μορφή έκφρασης. Δεν είχα κάνει αληθινή προπόνηση στις μύτες μέχρι πριν από τέσσερα χρόνια, κατά τη διάρκεια δεύτερου έτους μου στο NYU» λέει σήμερα @ Maxfield Haynes.
Έχοντας γεννηθεί στο Κεντάκι, απέκτησε πτυχίο BFA στο NYU Tisch πριν ενταχθεί στο Complexions Contemporary Ballet το 2018. Στην πορεία, εμφανίστηκε στο βίντεο «WTF» του James Whiteside (που έγινε γνωστό από το πάρτι γενεθλίων της Madonna), χόρεψε για τον Dior και τον Cartier, δημιούργησε μια ταινία για το Works & Process Artists Virtual Commissions, χόρεψε στο «O Πέτρος και ο Λύκος» των Isaac Mizrahi και John Heginbotham, εντάχθηκε στη σχολή διδασκόντων στα καλοκαιρινά εντατικά μαθήματα του Joffrey και έγινε πρότυπο για τα non binary άτομα που ασχολούνται με το μπαλέτο.
«Δεν θέλω το φύλο να είναι η μεγάλη συζήτηση. Θέλω απλά να υπάρχει. Αν επιλέγεις να χορέψεις, χόρεψε την αλήθεια σου, χόρεψε την ψυχή σου. Αλλά είναι τόσο δύσκολο. Η χώρα (σ.σ. οι ΗΠΑ) χτίστηκε πάνω στις παραδοσιακές αντιλήψεις για το φύλο – και το ίδιο συνέβη και με το μπαλέτο».
Κορυφαίο γεγονός στην καριέρα τ@ ήταν το ντεμπούτο ως μέλος των Les Ballets Trockadero de Monte Carlo, της πρωτοποριακής ομάδας drag μπαλέτου, κατά τη διάρκεια της ετήσιας εμφάνισής τους στο Joyce Theater της Νέας Υόρκης. Στους Trocks εξερεύνησε τις προοπτικές του κλασικού ύφους, επιθυμώντας να εμβαθύνει στην τέχνη του με χιούμορ και χωρίς σοβαροφάνεια.
Αυτές τις μέρες ο υπέροχος, ζωηρός και αιθέριος ρόλος από τον «Μαγικό Αυλό» του Μότσαρτ ερμηνεύεται από τ@ Maxfield, που έγινε έτσι το πρώτο non binary άτομο που εμφανίζεται ως «πρίμα μπαλαρίνα» στο μπαλέτο της Μετροπόλιταν Όπερα.
Ξεκίνησε να χορεύει αργά, όπως λέει, όταν ήταν 12 ετών, και χρειάστηκε αρκετά χρόνια για να βελτιωθεί τεχνικά. Σε ένα εντατικό μάθημα στο Χάρλεμ επιχείρησε να κάνει την παραλλαγή του Μαύρου Κύκνου στις πουέντ.
Ονειρευόταν πάντα, και επέμενε σε αυτό, να διαθέτει ευλυγισία και προσαρμοστικότητα και να μπορεί να κάνει μια διπλή περιστροφή ή 32 fouettés πάνω στις πουέντ. Ακόμα και σήμερα δεν μπορεί να καταλάβει γιατί οι πουέντ είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τις γυναίκες και πιστεύει ότι ένας χορευτής και μία χορεύτρια είναι απλά το μέσο στο όραμα του χορογράφου.
«Δεν θεωρώ ότι ορισμένα κοστούμια του κλασικού χορού και κάποιοι συγκεκριμένοι τρόποι εκτέλεσης είναι συνδεδεμένα με το ένα ή το άλλο φύλο. Θέλω να μπορώ να τα κάνω όλα. Θέλω να μπορώ να ζωγραφίζω με κάθε χρώμα του ουράνιου τόξου» λέει. «Υπάρχουν πράγματα που δεν με αφήνουν να τα κάνω, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να τα κάνω».
Έχει φωτογραφίες με φορέματα και τουτού από τότε που ήταν στο νηπιαγωγείο, «απλά επειδή είναι όμορφες και μου αρέσει να νιώθω όμορφα». Ωστόσο δυσκολεύτηκε για ένα διάστημα, πριν μπορέσει πραγματικά να έχει το θάρρος να στηρίζει τις προσωπικές τ@ πεποιθήσεις.
Την αυθεντικότητα της μπαλαρίνας την απέκτησε βγαίνοντας από ένα άκαμπτο πλαίσιο που έθετε μόνο περιορισμούς.
«Όταν πήγα στο Tisch συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν στην πραγματικότητα πίσω από όλους τους άλλους της ηλικίας μου. Είδα εκπληκτικούς χορευτές που ήταν εντελώς διαφορετικοί από εμένα και ένιωσα ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα διαθέσιμα για μένα – δεν χρειάζεται να είμαι μόνο αυτός ο ένας τύπος χορευτή».
Το αγαπημένο του κομμάτι από όσα έχει χορέψει ήταν ο ανδρόγυνος χαρακτήρας του David Bowie στο Dancing StarDust. Χόρεψε σε πουέντ σε όλο τον κόσμο, περιοδεύοντας με τους Complexions από την Ουκρανία μέχρι τη Νέα Ζηλανδία.
«Μπορώ να διακρίνω τις αντιδράσεις που έχουν τα παιδιά βλέποντας ένα άτομο με ανδρικό, μυώδες, αρρενωπό σώμα να χορεύει αυτούς τους πολύ ζωηρούς ρόλους επάνω στις πουέντ. Υπάρχουν παιδιά που έρχονται μετά και μου λένε: "Μπορείς πραγματικά να πετάξεις;". Αυτό με ικανοποιεί και θέλω να βγω και να πω: «Εσείς που μοιάζετε με εμένα, ναι, μπορείτε να κάνετε τα πάντα».
@ Maxfield Haynes είναι ένα σύγχρονο αστέρι του χορού και μέρος μιας νέας γενιάς που μπορεί να είναι αδιαμαρτύρητα ο εαυτός τους.
Οι non binary χορευτές συγκινούν τον κόσμο του χορού, όχι απλώς επειδή διεκδικούν χώρο σε αυτόν, αλλά επειδή δημιουργούν χωρίς να απολογούνται.
Θριαμβεύει σε έναν χώρο όπως το μπαλέτο, όπου το φύλο καθορίζει σχεδόν εξολοκλήρου την καριέρα ενός χορευτή, θολώνοντας τις γραμμές και διαθέτοντας αυτοπεποίθηση ώστε να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο. Δίνει μάχη για να γίνουν οι χώροι της τέχνης περιοχές πραγματικής συναισθηματικής ασφάλειας.
«Για μένα», λέει, «–και μπορώ να μιλήσω πιο άμεσα για το μπαλέτο, επειδή εκεί έχω περισσότερη εμπειρία– πρόκειται για ένα ξεκαθάρισμα των περιορισμών που προκύπτουν από τις έμφυλες ταυτότητες, ώστε να μη διδάσκονται τα αγόρια να συμπεριφέρονται με έναν τρόπο και τα κορίτσια με έναν άλλο. Τα βήματα δεν έχουν φύλο. Είναι μυϊκή ενεργοποίηση. Ξέρετε, οι νευρώνες σας δεν έχουν φύλο. Είναι ηλεκτρισμός. Είναι κυριολεκτικά απλά ενέργεια. Η ενέργεια δεν έχει φύλο.
Έτσι, θέλω να δω περισσότερους ανθρώπους να εκπαιδεύονται τόσο σε πουέντ όσο και σε "ανδρικά" μαθήματα. Θέλω να δω περισσότερους ανθρώπους όπως @ Connor Holloway του American Ballet Theatre, ή η Zachary Torres, που ίδρυσε την κοινότητα Continuum. Θέλω επίσης οι διευθυντές των ομάδων χορού να συνέλθουν.
Και τελικά, δεν θέλω το φύλο να είναι η μεγάλη συζήτηση. Θέλω απλά να υπάρχει. Αν επιλέγεις να χορέψεις, χόρεψε την αλήθεια σου, χόρεψε την ψυχή σου. Αλλά είναι τόσο δύσκολο. Η χώρα (σ.σ. οι ΗΠΑ) χτίστηκε πάνω στις παραδοσιακές αντιλήψεις για το φύλο – και το ίδιο συνέβη και με το μπαλέτο.
Οπότε, τι κάνουμε; Μικρές πράξεις αντίστασης κάθε μέρα. Να μπαίνετε στο δωμάτιο γνωρίζοντας ακριβώς ποι@ είστε και να το χρησιμοποιείτε. Είναι εντάξει να είσαι μαύρος, να είσαι queer και εντελώς "αδερφή". Απλά να είσαι ο εαυτός σου και να βλέπεις αυτή την ομορφιά, να νιώθεις αυτό το φως, να νιώθεις αυτή τη χαρά».
