Aπό το Deadpool και έπειτα ο Ράιαν Ρέινολντς αναπτύσσει μια μανιέρα που ανακυκλώνει από ταινία σε ταινία. Αυτή συνίσταται σε επιτάχυνση του ρυθμού ομιλίας, ένα σχεδόν μόνιμο σαρκαστικό μειδίαμα και αυτοσχεδιαστικές εξυπνάδες που συνήθως συνδυάζουν μια pop αναφορά με μια «βρόμικη» παρομοίωση.
Μόνο τον τελευταίο χρόνο, από το Free Guy στο Red Notice κι από εκεί στο τωρινό Adam Project, θα πίστευες ότι υποδύεται τον ίδιο χαρακτήρα. Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό, οι κωμικοί αναπτύσσουν περσόνα, οι σταρ έχουν εικόνα και ο Ρέινολντς συνδυάζει πια και τα δύο.
Στο συγκεκριμένο φιλμ, βέβαια, επιστρέφει πίσω στον χρόνο και συναντά τον δωδεκάχρονο εαυτό του, οπότε όσοι δεν αντέχουν τη μανιέρα του, εδώ μπορεί να πάθουν κάτι από την υπερβολική δόση.
Βλέπεις, ο πιτσιρικάς Γουόκερ Σκόμπελ, που τον υποδύεται σε νεαρή ηλικία, αναπαράγει όλους τους μανιερισμούς και τους μορφασμούς του με ανατριχιαστική ακρίβεια. Πρόκειται για μίμηση και όχι για ερμηνεία, η οποία ίσως να προκαλεί σε σημεία μια δυσφορία που είχαμε να νιώσουμε με ανήλικο πρωταγωνιστή από την εποχή του Last Action Hero (1993).
Δυο λεπτά σπιλμπεργκικός συναισθηματισμός, δυο λεπτά εξυπνάδα Ρέινολντς, δυο λεπτά ρομάντζο, δυο λεπτά εξτραβαγκάνζα oπτικών εφέ, δυο λεπτά επιστημοσύνη, επειδή αρέσουν αυτά στη μετά-Νόλαν εποχή, στο τέλος νιώθεις ότι δεν παρακολουθείς ταινία, αλλά ότι ανοίγεις tabs στο browser.
Δεν λέμε ότι δεν έχει ταλέντο ο νεαρός Σκόμπελ. Στις σκηνές που αφήνει στην άκρη τη μίμηση και αφουγκράζεται τον συναισθηματισμό της στιγμής το αποτέλεσμα δείχνει πολύ φυσικότερο.
Το αυτό ισχύει και για τον Ράιαν Ρέινολντς. Όταν εγκαταλείπει τη μανιέρα του ανθρώπινου 9gag στο έργο, θυμίζει εκείνο τον ηθοποιό που σε ταινίες σαν το Buried ή το Captive του Εγκογιάν αλίευε μέσα του έναν συναισθηματισμό κοινό, επιδείκνυε μια αρετή «καλού ανθρώπου της διπλανής πόρτας», η οποία σε έναν άλλο κόσμο θα τον έκανε έναν ιδανικό πρωταγωνιστή για σινεμά τύπου Κάπρα.
Συμπτωματικά (ή και όχι) σε αυτές τις σκηνές είναι που το Adam Project κερδίζει τις εντυπώσεις, επειδή εκεί αξιοποιεί ουσιαστικότερα το εύρημα της επιστροφής στο παρελθόν, της φροντίδας του εσωτερικού, αφρόντιστου παιδιού και της διευθέτησης των σχέσεων με τους προγόνους. Θα πρέπει να έχεις καρδιά από πέτρα για να μη βουρκώσεις στη σκηνή που μοιράζεται στο μπαρ ο Ρέινολντς με την κινηματογραφική μητέρα του Τζένιφερ Γκάρνερ.
Μόνο που η ταινία που γύρισε ο Σον Λέβι για λογαριασμό του Netflix μοιάζει να φτιάχτηκε υπό τις οδηγίες του αλγορίθμου. Υπάρχει τρομερή (και αχρείαστη) σεναριακή υπερφόρτωση, υπάρχει μια άτσαλη αυξομείωση του ρυθμού κι εναλλαγή του τόνου. Η αφήγηση, αν και φαινομενικά βρίσκεται διαρκώς σε κίνηση, δεν βρίσκει ποτέ το momentum της, ίσως γιατί το υλικό είναι έτσι κατασκευασμένο ώστε να αρέσει σε όλους και παρατίθεται με τέτοιο τρόπο ώστε να μην παραπονεθεί κανείς συνδρομητής – στα χαρτιά.
Δυο λεπτά σπιλμπεργκικός συναισθηματισμός, δυο λεπτά εξυπνάδα Ρέινολντς, δυο λεπτά ρομάντζο, δυο λεπτά εξτραβαγκάνζα oπτικών εφέ, δυο λεπτά επιστημοσύνη, επειδή αρέσουν αυτά στη μετά-Νόλαν εποχή, στο τέλος νιώθεις ότι δεν παρακολουθείς ταινία, αλλά ότι ανοίγεις tabs στον browser. Ίσως να ζούμε και την εποχή του τέλους της αφήγησης, με δεδομένο ότι μια γενιά μεγαλώνει μαθαίνοντας ότι ιστορίες αποκαλούμε μια σειρά από ασύνδετες μεταξύ τους φωτογραφίες και βίντεο. Άλλη, μεγάλη συζήτηση αυτή.
Μην παρεξηγηθώ, πάντως, σε σχέση με λοιπές παραγωγές εμπορικού προσανατολισμού του Netflix, το λες και ψυχαγωγία πρώτης ποιότητας. Σπάνια βρίσκεις σε αυτές π.χ. ερμηνευτική προσήλωση σαν του Μαρκ Ράφαλο, που θα φάει μια μπουνιά στο πρόσωπο και για τα επόμενα λεπτά θα αλλάξει την άρθρωσή του.
Είναι και καλόψυχη σε γενικές γραμμές, η καρδιά της βρίσκεται στη σωστή θέση. Ο τρόπος της είναι το πρόβλημα, που την κάνει να ωχριά απέναντι στο σινεμά αναφοράς της, μέρος του οποίου ευτυχώς υπάρχει στην πλατφόρμα του Netflix, ώστε να γίνουν οι συγκρίσεις. Υπάρχει για την ώρα, τουλάχιστον.
