The East Palace
Το «Ανατολικό Παλάτι» είναι μια κορεάτικη μίνι σειρά τρόμου που ολοκληρώνεται σε οχτώ επεισόδια. Σε ένα στοιχειωμένο βασιλικό παλάτι της δυναστείας Τζοσόν, ένας κυνηγός δαιμόνων ενώνει τις δυνάμεις του με μια αυλική που μπορεί να επικοινωνεί με τα πνεύματα, προκειμένου να εξιχνιάσουν μια σειρά μυστηριωδών θανάτων που απειλούν τη βασιλική οικογένεια. Όσο προχωρούν στην έρευνα, αποκαλύπτεται ότι πίσω από τη φαινομενικά υπερφυσική κατάρα κρύβονται κάμποσες πολιτικές ίντριγκες και οικογενειακά μυστικά.
Το «The East Palace» είναι ίσως η πιο εντυπωσιακή κορεάτικη fantasy παραγωγή των τελευταίων μηνών. Αντί να στηρίζεται αποκλειστικά σε ψηφιακά εφέ, επενδύει στην ατμόσφαιρα, τα φυσικά σκηνικά και μια σχεδόν γοτθική αισθητική που θυμίζει περισσότερο κινηματογράφο παρά τηλεοπτική σειρά. Ο συνδυασμός ιστορικού δράματος, τρόμου και μυστηρίου λειτουργεί εξαιρετικά, ενώ οι Nam Joo-hyuk και Roh Yoon-seo έχουν τη χημεία που χρειάζεται για να ισορροπήσει το σκοτεινό κλίμα με τις πιο ανθρώπινες στιγμές. Στα μείον, το μυστήριο κάπου χάνει την μπάλα με τα πολλαπλά twists, ενώ έξτρα πόντους παίρνουν όσοι αναγνωρίσουν τον ηθοποιό που υποδύεται τον τρισκατάρατο βασιλιά. Όταν οι Κορεάτες κάνουν τρόμο, το κάνουν αριστοτεχνικά, οπότε και αυτή εδώ η σειρά δεν αποτελεί εξαίρεση.
Pursuit of Jade
Το τρέιλερ της σειράς
Το «Pursuit of Jade» είναι από εκείνες τις σειρές που, στα χαρτιά, μοιάζουν καταδικασμένες να αναπαραγάγουν όλα τα γνώριμα και βαρετά κλισέ των ιστορικών soapy/γλυκανάλατων C-dramas. Στην πράξη, όμως, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Πρόκειται για μία από τις καλύτερες κινεζικές παραγωγές των τελευταίων χρόνων, η οποία δεν γνώρισε τεράστια επιτυχία μόνο στην Κίνα, αλλά κατάφερε να κερδίσει και το διεθνές κοινό.
Το πρώτο στοιχείο που σε τραβάει είναι η υπόθεση. Η κόρη ενός χασάπη, που παλεύει μόνη της να επιβιώσει, σώζει έναν μυστηριώδη τραυματία χωρίς να γνωρίζει ότι πρόκειται για έναν έκπτωτο ευγενή και στρατηγό, αποφασισμένο να εκδικηθεί για τη σφαγή της οικογένειάς του. Οι δυο τους συνάπτουν έναν γάμο από συμφέρον, όμως όσο ο πόλεμος και οι πολιτικές συγκρούσεις κλιμακώνονται, η σχέση τους εξελίσσεται σταδιακά σε κάτι πολύ βαθύτερο.
Η σειρά βασίζεται στο δημοφιλές διαδικτυακό μυθιστόρημα «Zhu Yu» της Κινέζας συγγραφέα Tuan Zi Lai Xi. Παρότι πλασάρεται ως ιστορικό δράμα, δεν βασίζεται σε πραγματικά πρόσωπα ή γεγονότα, αλλά χρησιμοποιεί το ιστορικό πλαίσιο ως σκηνικό για μια φανταστική ιστορία που ισορροπεί ανάμεσα στον ρομαντισμό, το πολιτικό δράμα και την περιπέτεια.
Είναι επίσης μια σειρά κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του «Τιμοτέ Σαλαμέ της Κίνας», Zhang Linghe. Ο Linghe όχι απλώς αιχμαλωτίζει το βλέμμα κάθε φορά που εμφανίζεται στην οθόνη, αλλά είναι και από τους πιο χαρισματικούς νέους ηθοποιούς της γενιάς του. Εκτός δηλαδή από εξωπραγματικά όμορφος, είναι και καλός ηθοποιός και σπάνια έχω συναντήσει σειρά που να έχει σχολιαστεί τόσο το αν ο πρωταγωνιστής είναι υπερβολικά ωραίος για τον ρόλο. Παρ’ όλα αυτά, εκείνη που τελικά κλέβει την παράσταση είναι η Tian Xiwei. Ως καλοκάγαθη αλλά πεισματάρα χασάπισσα, παραδίδει μια ερμηνεία γεμάτη φυσικότητα, χιούμορ και συναίσθημα, συνθέτοντας έναν από τους πιο ολοκληρωμένους και καλογραμμένους γυναικείους χαρακτήρες που μπορεί να πετύχει κανείς στη μικρή οθόνη. Η σειρά υστερεί λίγο στο δεύτερο μέρος –κάπου γίνεται αχταρμάς με το πολιτικό σκέλος–, αλλά γενικά είναι ένα καλοδουλεμένο πολιτικό θρίλερ, με μάχες σκηνοθετημένες σαν βιντεοπαιχνίδι, ίντριγκες και ανατροπές που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος και πρωταγωνιστές με απίστευτη χημεία. Είναι από τις περιπτώσεις όπου το αποτέλεσμα ξεπερνά κατά πολύ την αρχική ιδέα και σε κάνουν να ξεχνάς πολύ γρήγορα οποιονδήποτε ενδοιασμό είχες προτού ξεκινήσεις να το βλέπεις.
Human Vapor
Το τρέιλερ της σειράς
Η Ιαπωνία βυθίζεται στον πανικό όταν ένας διακεκριμένος επιστήμονας δολοφονείται ζωντανά στην τηλεόραση από έναν μυστηριώδη άνδρα που έχει την ικανότητα να μετατρέπει το σώμα του σε αέριο. Αυτοαποκαλείται Human Vapor και προαναγγέλλει κάθε επόμενο χτύπημά του, προκαλώντας χάος στις αρχές. Ένας ντετέκτιβ και μια τηλεοπτική δημοσιογράφος ενώνουν τις δυνάμεις τους για να τον σταματήσουν, όμως σύντομα ανακαλύπτουν ότι πίσω από τις δολοφονίες κρύβεται ένα κρατικό πείραμα και μια ιστορία εκδίκησης που ξεκινά δεκαετίες νωρίτερα.
Η σειρά αποτελεί μια σύγχρονη μεταφορά της ομώνυμης ταινίας του Ishirō Honda από το 1960, σε σενάριο του Yeon Sang-ho («Train to Busan», «Hellbound»). Στην πραγματικότητα, οι ομοιότητες ανάμεσα στα δύο έργα είναι περιορισμένες. Πέρα, δηλαδή, από το βασικό εύρημα του ανθρώπου που μπορεί να μετατρέπεται σε αέριο και το πρωταγωνιστικό δίδυμο ενός ντετέκτιβ και μιας δημοσιογράφου που ερευνούν την υπόθεση, πρόκειται ουσιαστικά για μια εντελώς νέα ιστορία.
Η σκηνοθεσία του Shinzo Katayama («Gannibal», «Missing») δίνει περισσότερο βάρος στο μυστήριο και την ατμόσφαιρα παρά στην αδιάκοπη δράση. Τα ειδικά εφέ της Shirogumi, του στούντιο πίσω από το «Godzilla Minus One», είναι εντυπωσιακά χωρίς να καταλήγουν σε άσκοπη επίδειξη τεχνολογίας. Από την εκρηκτική σκηνή του πρώτου επεισοδίου, η σειρά καταφέρνει να δημιουργεί μια διαρκή αίσθηση απειλής, χωρίς να βασίζεται αποκλειστικά στο θέαμα.
Οι ιαπωνικές live-action σειρές συχνά δυσκολεύονται να βρουν τον σωστό ρυθμό, ιδιαίτερα όταν βασίζονται στη λογική των μάνγκα και των άνιμε. Οι υπερβολικές ερμηνείες και οι απότομες τονικές μεταβάσεις είναι στοιχεία που δύσκολα μεταφέρονται αυτούσια στη μικρή οθόνη. Το «Human Vapor» διατηρεί ορισμένα από αυτά τα χαρακτηριστικά, όμως τα ενσωματώνει οργανικά, χωρίς να ξενίζουν.
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο, ωστόσο, είναι ότι η σειρά δεν δανείζεται μόνο τους τεχνικούς της Shirogumi, αλλά μοιάζει να κληρονομεί και τη φιλοσοφία του «Godzilla Minus One». Όπως και στην ταινία του Takashi Yamazaki, το στοιχείο της επιστημονικής φαντασίας λειτουργεί ως αφετηρία για κάτι πολύ πιο ανθρώπινο και ουσιαστικό. Όσο εξελίσσεται η ιστορία, το sci-fi υποχωρεί και τη θέση του παίρνει μια τραγωδία για την απώλεια, την εκδίκηση και το τίμημα της επιστημονικής ύβρης, παραπέμποντας περισσότερο στα κλασικά έργα της Toho παρά στα σύγχρονα υπερηρωικά θεάματα. Μια από τις καλύτερες ιαπωνικές σειρές των τελευταίων χρόνων.
Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba – Infinity Castle
Το τρέιλερ της σειράς
Όχι ακριβώς σειρά, αλλά μια εξαιρετική αφορμή για να ξεκινήσει κανείς το «Demon Slayer», καθώς το «Infinity Castle» αποτελεί το πρώτο μέρος της κινηματογραφικής τριλογίας που θα ολοκληρώσει την ιστορία του δημοφιλούς άνιμε, βασισμένου στο ομώνυμο shōnen manga του Koyoharu Gotouge.
H υπόθεση του «Demon Slayer» εξελίσσεται στις αρχές του 20ού αιώνα στα βουνά της Ιαπωνίας, όπου η ζωή του Tanjiro Kamado ανατρέπεται όταν επιστρέφει σπίτι και ανακαλύπτει ότι η οικογένειά του έχει σφαγιαστεί από δαίμονες. Η μοναδική επιζήσασα είναι η μικρότερη αδελφή του, Nezuko, που έχει μετατραπεί και η ίδια σε δαίμονα, χωρίς όμως να χάσει ολοκληρωτικά την ανθρώπινη φύση της.
Αποφασισμένος να βρει έναν τρόπο να την επαναφέρει στην ανθρώπινη μορφή και να εκδικηθεί τον υπεύθυνο της σφαγής, ο Tanjiro εντάσσεται στο Σώμα Εξολοθρευτών Δαιμόνων. Στην πορεία συναντά συμμάχους και αντιπάλους και έρχεται αντιμέτωπος με τους δώδεκα Kizuki, την ελίτ των δαιμόνων που υπηρετεί τον πανίσχυρο Muzan Kibutsuji, τον πρώτο και ισχυρότερο δαίμονα. Μετά τα γεγονότα του «Hashira Training Arc», ο Muzan Kibutsuji παγιδεύει τον Tanjiro, τους Hashira και το υπόλοιπο Σώμα Εξολοθρευτών Δαιμόνων μέσα στο Κάστρο του Απείρου, έναν αχανή λαβύρινθο που αλλάζει διαρκώς μορφή και υπακούει σε δικούς του κανόνες.
Το «Infinity Castle» είναι ένας πραγματικός θρίαμβος του σύγχρονου animation. Δύσκολα μπορεί κανείς να θυμηθεί άλλη πρόσφατη παραγωγή που να αξιοποιεί με τόση δεξιοτεχνία τις δυνατότητες του μέσου. Η Ufotable επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά γιατί θεωρείται ένα από τα κορυφαία στούντιο παγκοσμίως, συνδυάζοντας παραδοσιακό σχέδιο, τρισδιάστατα περιβάλλοντα και ψηφιακά εφέ σε ένα αποτέλεσμα που μοιάζει περισσότερο με κινηματογραφικό υπερθέαμα παρά με τηλεοπτικό άνιμε. Για το «Κάστρο του Απείρου», οι animators αντλούν έμπνευση από το έργο του M.C. Escher και δημιουργούν ένα απόκοσμο αρχιτεκτονικό οίκημα που βρίσκεται σε διαρκή ροή. Είναι απίστευτο να βλέπεις τις εικόνες να διαδέχονται η μία την άλλη καθώς το κάστρο μεταμορφώνεται διαρκώς σε ένα ατέρμονο παζλ από χώρους και διαστάσεις.
Οι σκηνές δράσης είναι σχεδόν εξωπραγματικές. Η κάμερα κινείται ασταμάτητα μέσα στο περιβάλλον του κάστρου, ακολουθεί τους χαρακτήρες σε κάθε σύγκρουση και δημιουργεί μια αίσθηση κλίμακας που σπάνια συναντά κανείς ακόμη και σε χολιγουντιανές παραγωγές. Παράλληλα όμως η ταινία δεν εγκλωβίζεται στο εντυπωσιακό θέαμα. Κάθε αναμέτρηση συνοδεύεται από το απαραίτητο δραματικό βάρος, καθώς οι ήρωες καλούνται να αντιμετωπίσουν όχι μόνο τους δαίμονες αλλά και τις προσωπικές τους πληγές.
Όπως συμβαίνει σε ολόκληρο το «Demon Slayer», οι αναδρομές στο παρελθόν των χαρακτήρων καταλαμβάνουν σημαντικό μέρος της αφήγησης. Σε ορισμένα σημεία επιβραδύνουν τον ρυθμό, όμως προσφέρουν την απαραίτητη συναισθηματική διάσταση στις συγκρούσεις, μετατρέποντας ακόμη και τους πιο αδίστακτους αντιπάλους σε τραγικές φιγούρες. Η μάχη με τον Akaza αποτελεί ένα από τα κορυφαία κεφάλαια ολόκληρου του franchise, όχι μόνο για τη χορογραφία της αλλά και για το συναισθηματικό της βάρος.
Το μοναδικό πραγματικό μειονέκτημα είναι ότι πρόκειται για το πρώτο μέρος μιας τριλογίας. Η ταινία ολοκληρώνεται αφήνοντας πολλά αφηγηματικά μέτωπα ανοιχτά και λειτουργεί περισσότερο ως η εισαγωγή του μεγάλου φινάλε παρά ως ένα αυτόνομο κινηματογραφικό έργο. Για να παρακολουθήσει κανείς τη φρενήρη εξέλιξη της πλοκής και τις διαδοχικές συγκρούσεις, είναι σχεδόν απαραίτητο να γνωρίζει όσα έχουν προηγηθεί στο άνιμε.
Αξίζει να σημειωθεί ότι όταν το «Demon Slayer» έκανε την εμφάνισή του, δεν έλειψαν οι φωνές που το χαρακτήρισαν προβλέψιμο ως ένα ακόμη συμβατικό shōnen, αν και υπερβίαιο – μην πούμε και για το ότι σε όλη τη διάρκειά του έχει ένα κορίτσι με φίμωτρο. Μια μείξη «Avatar: Τhe Last Airbender» και «Fullmetal Alchemist». Ωστόσο, όσο εξελισσόταν, κατάφερε όχι μόνο να διαψεύσει τους επικριτές του αλλά και να καθιερωθεί ως ένα από τα σημαντικότερα άνιμε της τελευταίας δεκαετίας. Μπορεί να μην αγγίζει το φιλοσοφικό βάθος και την πολυπλοκότητα του «Fullmetal Alchemist: Brotherhood», όμως η ποιότητα της παραγωγής, η συναισθηματική σύνδεση των χαρακτήρων και ο τρόπος με τον οποίο η Ufotable το έχει μεταφέρει στη μικρή οθόνη το έχουν δικαίως τοποθετήσει ανάμεσα στις κορυφαίες σειρές του σύγχρονου άνιμε. Το «Infinity Castle» προβλήθηκε μάλλον αθόρυβα στους ελληνικούς κινηματογράφους τον περασμένο Σεπτέμβριο, χωρίς να λάβει την προσοχή που του άξιζε. Κι όμως, η μεγάλη οθόνη είναι το φυσικό του περιβάλλον. Αν, λοιπόν, τα δύο επόμενα μέρη της τριλογίας ακολουθήσουν την ίδια κινηματογραφική διαδρομή, αξίζει να τα δει κανείς εκεί όπου πραγματικά ανήκουν: στη σκοτεινή αίθουσα ενός κινηματογράφου.
The Ghost in the Shell
Το τρέιλερ της σειράς
Ό,τι καταφέρνει το «Infinity Castle» στη μεγάλη οθόνη, πετυχαίνει σε μεγάλο βαθμό και η νέα μεταφορά του «Ghost in the Shell» στη μικρή. Πρόκειται για μια τολμηρή επανεκκίνηση που απομακρύνεται αισθητά από τις ταινίες και τις τηλεοπτικές σειρές άνιμε που γνωρίσαμε τις προηγούμενες δεκαετίες, επιλέγοντας να επιστρέψει στις ρίζες του διάσημου μάνγκα του Masamune Shirow αντί να αναπαραγάγει την αισθητική ή τον φιλοσοφικό τόνο των προηγούμενων διασκευών. Το αποτέλεσμα διά χειρός του στούντιο Science Saru δεν επιχειρεί να αντικαταστήσει τα κλασικα έργα του franchise, αλλά να τα συμπληρώσει, προτείνοντας μια διαφορετική, πιο ζωντανή και πιο πιστή στο πρωτότυπο ανάγνωση του δυστοπικού κόσμου της Motoko Kusanagi.
Το νέο «Ghost in the Shell» είναι αισθητά πιο πολύχρωμο, πιο παιχνιδιάρικο και συχνά πιο χιουμοριστικό –ακόμη και τα Fuchikoma είναι πιο εκφραστικά– από ό,τι μας έχει συνηθίσει το franchise, χωρίς όμως να θυσιάζει ούτε στιγμή τη σοβαρότητα των ιδεών του. Αντίθετα, αυτή η αισθητική επιλογή είναι απολύτως συνειδητή. Η σειρά εγκαταλείπει τον σχεδόν μόνιμα μελαγχολικό τόνο της ταινίας του Mamoru Oshii και επιστρέφει στο πνεύμα του μάνγκα, όπου η δράση, το χιούμορ και οι καθημερινές στιγμές των μελών του Section 9 συνυπάρχουν φυσικά με τις φιλοσοφικές αναζητήσεις γύρω από τη συνείδηση, την τεχνητή νοημοσύνη και τα όρια ανάμεσα στον άνθρωπο και τη μηχανή. Έτσι, αντί να αποδυναμώνει το βάθος του έργου, η πιο ανάλαφρη προσέγγιση αναδεικνύει μια πλευρά του σύμπαντος του Shirow που για χρόνια έμενε στη σκιά των πιο σκοτεινών και υπαρξιακών διασκευών. Και όπως μου σχολίασε συγκινητικά μια Γιαπωνέζα φίλη, αισθάνεται τυχερή που έχει ζήσει αρκετά ώστε να δει τους χαρακτήρες του πρωτότυπου μάνγκα να αποδίδονται αυτούσια στην οθόνη. Βιώνουμε μια νέα χρυσή εποχή του animation, με δημιουργούς που επαναπροσδιορίζουν συνεχώς τις δυνατότητες του μέσου. Και είναι πραγματικά συναρπαστικό να την παρακολουθείς να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια σου.
