Την έκθεση «Εν οίκω» την είχε σχεδιάσει η ίδια η Νίκη Καναγκίνη πριν από τον αιφνίδιο θάνατό της το 2008 και έχει ήδη παρουσιαστεί στη Θεσσαλονίκη, σε μια παραγωγή του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Η Καναγκίνη, σπουδαία και πολύπλευρη εικαστικός, είχε ασχοληθεί με τη ζωγραφική, τη χαρακτική και φυσικά τις εγκαταστάσεις. Στο έργο της, εκτός από την ιστορία, το φύλο και την οικολογία, θέματα με τα οποία είχε καταπιαστεί επανειλημμένα, μεγάλο ρόλο έπαιζε πάντα η αναζήτηση μιας προσωπικής ταυτότητας και ιστορίας. Το Μουσείο Άλεξ Μυλωνά, παράρτημα του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης στην Αθήνα, βρίσκεται σ’ ένα όμορφο, γαλάζιο νεοκλασικό στο Θησείο και διαθέτει τους χώρους μιας μεγάλης γκαλερί. Μέσα από το «Εν Οίκω» η Καναγκίνη θέλησε να μιλήσει για το φύλο και τη θέση της γυναίκας. Η έκθεση είχε ένα σχετικά μεγάλο αριθμό έργων όλων των ειδών και τεχνικών: από φωτογραφίες και εγκαταστάσεις μέχρι έργα καθαρά εικαστικά.Την προσοχή μου τράβηξε το έργο «Αφροδίτη» (τριανταφυλλί-θαλασσί-τσαγαλί), μια παραλλαγή-σχόλιο στην «Αφροδίτη» του Μποτιτσέλι. Πάνω σ’ ένα πράσινο έντονο σταντ, ένα χρυσό αγαλματάκι μιας Αφροδίτης με έντονα ροζ μαλλιά αναδυόταν από ένα πράσινο κοχύλι, ενώ ακριβώς δίπλα, σε ένα εικαστικό δίπτυχο, δυο ασπρόμαυρες Αφροδίτες πόζαραν σ’ ένα κάδρο με κουβάρια από κλωστές ραψίματος. Πιο εντυπωσιακό, βέβαια, ήταν το έργο από το οποίο πήρε το όνομά της και η έκθεση: ένα σκοινί της μπουγάδας πάνω στο οποίο κρέμονταν μικροαντικείμενα, όπως δαντέλες, περίεργα φύλλα και μυτερά φτερά, ενώ η σκιά τους έπεφτε πάνω στον τοίχο.