«Δεν είμαι σαν μερικούς που όταν γίνουν σταρ αυτολογοκρίνονται για να μην ενοχλήσουν τον Λευκό Οίκο και το Πεντάγωνο. Δεν έχω βρει λύσεις, αλλά έχω το δικαίωμα να καταγγέλλω τους δολοφόνους των λαών».

Το ποδόσφαιρο εναντίον του εχθρού. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα έχει ακόμη τον Τσε στο μπράτσο του.

«Ο Τσε ήρθε νωρίς. Εξαρτάται φυσικά πώς το βλέπει κανείς. Άλλοι βλέπουν τον Τσε σ' ένα Τ-shirt. Άλλοι σαν δολοφόνο και εχθρό. Εγώ τον είδα ως μεγάλο ιδεαλιστή. Θυσιάστηκε για τον φτωχό».

Ο σκηνοθέτης Στίβεν Σόντερμπεργκ με αφορμή την ταινία του για τον Αργεντινό επαναστάτη.

«Το αμερικανικό μοντέλο έχει υποχωρήσει, και τη θέση του καλύπτουν οι κουλτούρες των αναδυόμενων αγορών της Ασίας, της Ρωσίας, του αραβικού κόσμου, που βγάζουν την παγκοσμιοποίηση από το μονόδρομο».

Η διέξοδος μέσω της αρχιτεκτονικής από τον Ολλανδό αρχιτέκτονα Ρεμ Κούλχας.

«Δεν υπάρχει πόλεμος κατά της τρομοκρατίας. Πρόκειται απλώς για συνθήματα. Είναι διαφήμιση, η μόνη μορφή τέχνης που επινοήσαμε και αναπτύξαμε. Είναι ψέματα».

Ο αιρετικός διανοούμενος Γκορ Βιντάλ για τα επικίνδυνα ψέματα της Αμερικής.

«Ο άνθρωπος αυτός καταστρέφει ό,τι αγγίζει».

Η αλήθεια με λίγα λόγια για την πολιτική του Μπους από τον Νόαμ Τσόμσκι.

«Όλα αυά τα επετειακά για το Μάη του ‘68 μού προκαλούν μια αφόρητη πλήξη... Άλλα γεγονότα εκείνης της εποχής με ενδιαφέρουν πολύ περισσότερο, αν και γράφτηκαν πολύ λιγότερα πράγματα γι' αυτά... Στην Πράγα και στο Μέμφις έγινε η επανάσταση, όχι στο Παρίσι».

Ο Ισπανός συγγραφέας Αντόνιο Μουνιόθ Μολίνα μετράει τις λησμονημένες επαναστάσεις.

«Δυσκολεύομαι να πείσω συντελεστές και ηθοποιούς, τους ίδιους τους υπαλλήλους του Εθνικού, να συνεχίσουν να εργάζονται με τις αμοιβές που δίνουμε. Δεν θέλω να τις κοινοποιήσω επειδή ντρέπομαι!»

Κι όμως. Ο Γιάννης Χουβαρδάς μιλά για το εθνικό μας θέατρο.

«Στα νιάτα μου ήμουν αριστερός και πάλευα. Τώρα δεν θα άντεχα να ζήσω μέσα σε αυτόν τον κοινωνικό συμβιβασμό και μάλλον θα με κέρδιζε η αναρχία».

Η θέα από μακριά. Ο σκηνοθέτης Θεόδωρος Τερζόπουλος κρατάει πλέον τις αποστάσεις.

«Πίνω πολύ, τρώω λίγο και παίρνω καλό χόρτο».

Ο αδιόρθωτος 65άρης πλέον Κιθ Ρίτσαρντς εξηγεί το μυστικό της ενέργειάς του.

«Είχα τρομάξει. Με είχαν στήσει σε μια γωνιά και ζητούσαν να πω ποιος είμαι. Ήμουν 15 χρόνων...» 

Ο Οδυσσέας Τσενάι σηκώνει την προσωπική του σημαία, απόφοιτος πια του τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου της Βοστόνης. 

«Δεν είναι μόνο προσωπική η επιτυχία του Μπιλάν, είναι άλλη μια νίκη για ολόκληρη τη Ρωσία».

Παίζει και η Eurovision το ρόλο της στην εθνική ανύψωση της Ρωσίας, σύμφωνα με τον Βλαντιμίρ Πούτιν.