Τα θέατρα που κλειδώνουν με τη βία

γώ ήμουν ερωτευμένη με τη Αθήνα. Ερωτευμένη με το χαμένο εαυτό μου μέσα στον πανικό της. Κάθε στενό του κέντρου, μια ανάμνηση. Μια ένταση. Τα κλάματα μέσα στο κρύο στη Θεμιστοκλέους, τα γέλια στη Διονυσίου Αεροπαγίτου, η ανυπομονησία στην Πατησίων, σε κάτι μαρμάρινα, βρώμικα σκαλιά για την καινούρια ζωή που κάποτε σχεδίαζα. Τα δακρυγόνα, το τρέξιμο, η κούραση, οι ενημερωτές της Greanpeace, οι καφέδες, το άγχος. Το κρύο. Η ζέστη. Οι αλλεργίες. Το παρκάκι στα Εξάρχεια. Η απογοήτευση.

Εγώ ήμουν ερωτευμένη με την Αθήνα. Γιατί αν καταφέρει κανείς να βρει τον εαυτό του στην αναρχία της, μπορεί να τον βρει σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Γιατί εγώ είχα βρει και τον εαυτό μου και τη θέση μου. Γιατί αλληλεπιδρούσα με το τσιμέντο και ανάσαινα με τον ουρανό που σκέπαζε το καυσαέριό της. Γέμιζα κάθε μέρα με τα θέατρα, τα σινεμά, τις μουσικές της. Με τα καφέ, αυτά τα μικρά, τα χαριτωμένα, τα χαμένα, που ξαφνιάζεσαι όταν τα βρίσκεις κι όταν πια έχουν γίνει στέκι, χαμογελάς με την ανάμνηση της ανακάλυψής τους. Γιατί στην Αθήνα ήσουν ελεύθερος. Ο ελεύθερος, δημιουργικός εαυτός σου. Ο ελεύθερος, δημιουργικός εαυτός μου, αυτός με τα πολλά λάθη και το αστείρευτο πείσμα.

Εγώ, ψάχνω τρόπους να ανακτήσω τον έρωτά μου. Και δε βοηθάς. Όταν, άγνωστε, μου στερείς την ελευθερία μου, δε βοηθάς. Τότε η Αθήνα, είναι για μένα ότι ακριβώς είναι και για 'σένα. Ένα απόλυτο γκρι, σκυθρωπό, ψυχρό και απόμακρο. Αλλά αυτό, άγνωστε, δεν μου ταιριάζει. Γιατί εγώ εκεί που εσύ βλέπεις αδιέξοδο, βλέπω δρόμους κι εκεί που νιώθεις ασήμαντος, εγώ αυτοπροσδιορίζομαι ως η πιο σημαντική έκφανση του εαυτού μου. Αυτή η έκφανση, περιφρονεί τη μιζέρια σου και αναζητά πνοή. Κι αυτό, άγνωστε, σε τρομάζει.

Εγώ, ήμουν ερωτευμένη με την Αθήνα. Κάθε στενό του κέντρου, μια ένταση. Την ένταση που εσύ πας να μου στερήσεις, εγώ θα παλεύω να την ξαναβρώ. Γιατί, άγνωστε, η ένταση φέρνει ζωή. Όχι επιβίωση.