Χιλιοτσαλακωμένη λέξη ο έρωτας, στο μυαλό του καθενός και άλλη σημασία. Για άλλους ηρεμία, για άλλος φόβος, ταραχή, γαλήνη, ευγένεια, ρουτίνα, εξάρτηση, θάνατος, παράδεισος.

Συναίσθημα αθώο και τόσο ταλαιπωρημένο.

Προσπάθησα να ακολουθήσω τη συνταγή του Καζαντζάκη, στην αναζήτηση του δικού μου παράδεισου, πήρα τα πινέλα και τα χρώματα για να τον ζωγραφίσω.

Δε τα κατάφερα.

Έπειτα είπα να ακούσω το Καβάφη και να ψάξω το παράδεισο μέσα στην Ιθάκη μου.

Δε τα κατάφερα.

Τελικά είπα να μιμηθώ το Καρυωτάκη και να πάω να βρω τον Παράδεισο, μα ούτε πάλι τα κατάφερα.

Κι όσο προσπαθούσα να βρω τον έρωτα μέσα στη τραγωδία του μυαλού μου τόσο τον έχανα.

 

Τα συναισθήματά μου θέλω να 'ναι μεθυσμένα, σεξ που επαναλαμβάνεται, και όχι έρωτας αγνός της μιας βραδιάς.

 

Μαζί σου όμως είδα το σώμα μου να ξεσπάει. Τα πόδια μου ακουμπούσαν το κρύο πάτωμα και τα χέρια σου είχαν τυλίξει το λαιμό μου. Ανατριχίλα. Πρώτη φορά που δεν είχα τον έλεγχο του σώματός μου. Εκείνο το βράδυ δεν είχα πιει τίποτα, νηφάλιος. Μόνο δυο ξένα σώματα με άγγιζαν εσύ και το τσιγάρο μου. Χάθηκα μέσα στο νηφάλιο έρωτα σου, μα ήταν έρωτας της μιας βραδιάς. Ίσα ίσα για να γράψω αυτή τη παράγραφο.

Αναζήτηση που δεν τελειώνει ο έρωτας, κι όσο πιο πολύ του αφήνομαι τόσο και ακόμα περισσότερο γίνομαι άλλος, το σιχάθηκα και το σταμάτησα.

Προτίμησα να αφήσω τους έρωτες τους νηφάλιους σε αυτούς που ζουν ευτυχισμένοι στην ανασφάλεια τη δική τους και του έρωτα.

Τα συναισθήματά μου θέλω να 'ναι μεθυσμένα, σεξ που επαναλαμβάνεται, και όχι έρωτας αγνός της μιας βραδιάς.

 

Υ.Γ.: Περίεργοι οι άνθρωποι που δεν πίνουν γιατί φοβούνται μην μεθύσουν. Τους θεωρώ επικίνδυνους, πιο επικίνδυνους και από τους  συναισθηματικά σκνίπες.