Ανατολή ή Δύση

Κυριακή ξημερώματα. Βόλτα στο κέντρο της Αθήνας. Η Αθήνα έρημη, προσπαθεί να ξεκουραστεί από το χθεσινοβραδινό μεθύσι..Μεθυσμένοι άνθρωποι, μεθυσμένοι έρωτες, θολά μυαλά και ιδέες χθες την χιλιοπερπάτησαν. Την ισοπέδωσαν. Μα αυτή σαν σκύλα μάνα που βαστά, κάθε Κυριακή πρωί αναγεννιέται.

Το ξημέρωμα αργά και αισθαντικά κάνει την εμφάνιση του. 'Μα τι όμορφα χρώματα» σκέφτηκα διακόπτοντας το βιαστικό περπάτημα και στρίβοντας ένα τσιγάρο. «Πρέπει να κάτσω κάπου να το απολαύσω αυτό το ξημέρωμα.» και ανέβηκα ψηλά στον Άρειο Πάγο να γευτώ την ελευθερία της μοναξιάς της ομορφιάς. Έχει μια αναζωογονητική ψύχρα εδώ ψηλά..διαφορετική από την ζέστη του δρόμου..Μα τελικά μήπως αυτό συμβαίνει;; Μας κρατάει η θαλπωρή και η δήθεν ασφάλεια του πάτου που παραμελούμε να ανέβουμε «ψηλά» ;; Χιλιάδες σκέψεις..μα ας απολαύσουμε τα χρώματα τώρα..

Το τσιγάρο τελείωσε. Το ξημέρωμα βγήκε και σε λιγάκι θα είναι πια μια εξ ολοκλήρου καινούργια μέρα. Νέο φως και νέες επιθυμίες. Κατηφορίζω μέσω Πλάκας στο Μοναστηράκι και από εκεί διασχίζω την Αθηνάς να βγω Ομόνοια. Έρημη πόλη..τι απέγινε το χθεσινό χαμόγελο;; Βρώμικοι δρόμοι στολισμένοι με ζωγραφιές στους τοίχους..Λίγο χρώμα στην μαυρίλα των αρρωστημένων μας τοίχων. ή τελικά των αρρωστημένων μας ψυχών.;

Καλημερίζω έναν παππού, μου αποκρίνεται με ένα χαμόγελο ειλικρινές..Σπάνιο σκέφτηκα..και χαμογέλασα εκ καρδίας..Φτάνω στον σταθμό του τρένου. Η βόλτα τελείωσε μα η περιπλάνηση του μυαλού θα συνεχίζεται.. Άλλωστε, κράτησα όλα τα χρώματα της σημερινής ανατολής..