ΤΑΙΝΙΕΣ / Ντοκιμαντέρ

Το 1960, η εκπομπή «Jazz Hour» μεταδίδει Λούι Άρμστρονγκ και Ντίζι Γκιλέσμπι πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα, ενώ τα κινήματα αποαποικιοποίησης μεσουρανούν στην Αφρική και ο αντιρατσιστικός αγώνας συνεχίζεται στις ΗΠΑ. Στο Κονγκό, ο Πατρίς Λουμούμπα, ηγέτης των κινημάτων ανεξαρτησίας της χώρας, γίνεται ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρωθυπουργός. Όμως, εταιρικά και αποικιακά συμφέροντα και μηχανορραφίες στα Ηνωμένα Έθνη συνωμοτούν για τη δολοφονία του.

Σαράντα χρόνια μετά τη θρυλική αναμέτρηση Αργεντινής–Αγγλίας στο Μουντιάλ του 1986, επιστρέφουμε σε μία από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές στην ιστορία του αθλητισμού.

Το εργοστάσιο της ΠΥΡΚΑΛ δεν είναι απλώς ένας τόπος βιομηχανικής παραγωγής. Είναι ένας τόπος όπου τα αποτυπώματα της πολεμικής και βιομηχανικής ιστορίας του 20ού αιώνα  παραμένουν εγγεγραμμένα στο έδαφος, στα κτίρια, στη σιωπή.  Τέσσερις πρώην εργάτες και εργάτριες μας ξεναγούν στα εγκαταλελειμμένα πλέον κτίρια όπου κάποτε ήταν χώροι παραγωγής πυρομαχικών που έφτασαν από τον Ισπανικό Εμφύλιο στο Ιράν και το Αφγανιστάν. Καθώς αφηγούνται τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις τους μέσα από προσωπικές εμπειρίες και ιστορικά γεγονότα, ξεδιπλώνεται ο πολυδιάστατος χαρακτήρας του εργοστασίου, φωτίζοντας μια αθέατη πλευρά του χώρου αλλά και των ίδιων των εργαζομένων.   

Σε μυστικές νυχτερινές συνομιλίες στις ταράτσες του Τελ Αβίβ, τα συστήματα πίσω από την οργανωμένη μαζική εξόντωση Παλαιστινίων αμάχων στη Γάζα από το Ισραήλ έρχονται στο φως μέσα από τις φωνές των ίδιων ανθρώπων που τα σχεδίασαν και τα χρησιμοποίησαν.

Σε ηλικία 11 ετών, ο Σιμόν Γκρονοφσκί πήδηξε από την αγκαλιά της μητέρας του, μέσα από ένα ναζιστικό τρένο με προορισμό το Άουσβιτς. Ογδόντα χρόνια μετά, παίζει τζαζ, μιλά σε σχολεία και γίνεται φίλος με τον γιο ενός ναζί. Μια ταινία για την επιβίωση, τη μνήμη και τη συγχώρεση. Η ιστορία του είναι προειδοποίηση και δώρο.

Χωρίς στατιστικά στοιχεία ή σχολιασμό από ειδικούς, προσφέρει μόνο μια «ωμή ανθρωπολογική ματιά» από την καρδιά της Λωρίδας της Γάζας -τη σκληρή βιωμένη εμπειρία των ίδιων των γεγονότων, των βομβαρδισμών και της καταστροφής. Αποτυπώνει τα απάνθρωπα βάσανα των τραυματιών -κυρίως παιδιών- και όσων έχασαν τα πάντα· τον μαζικό εκτοπισμό και την άφιξη στο καταφύγιο της Ράφα, στον νότο -ένα μέρος που ο Νετανιάχου είχε υποσχεθεί ότι θα ήταν ασφαλές, αλλά το οποίο επίσης βομβαρδίστηκε, σε μια πράξη που συνιστά έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Τέλος, καταγράφεται η ελπιδοφόρα άφιξη ανθρωπιστικής βοήθειας, συνοδευόμενη από την όμορφη, γλυκιά φωνή της 16χρονης Νουρ, η οποία τραγουδά ένα ερωτικό τραγούδι για την Παλαιστίνη.

Η Δανάη δουλεύει σε μπαρ, αλλά ονειρεύεται να γίνει χορεύτρια μπαλέτου. Είναι μια από τις πολλές νέες κοπέλες στην Αθήνα που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα οικονομικά. Αποφασίζει να γίνει δότρια ωαρίων. Γιατί όχι; Μοιάζει να μην κοστίζει τίποτα. Όμως η διαδικασία δεν είναι τόσο απλή.

Πρόκειται για ένα πορτρέτο της σύγχρονης Αθήνας, ειπωμένο μέσα από την εσωτερική και εξωτερική ζωή τριών βετεράνων οδηγών ταξί, που διασχίζουν την πόλη όχι μόνο για να βιοποριστούν, αλλά και ως σιωπηλοί ονειροπόλοι που κινούνται μέσα σε ένα τοπίο ανθεκτικότητας, μνήμης και προσμονής. Καθώς οι χαρακτήρες ανατρέχουν στις ζωές τους, η ταινία τους δίνει τη δυνατότητα να διαμορφώσουν οι ίδιοι την ιστορία τους, καθώς και την ελπίδα να κρατήσουν ζωντανά τα όνειρά τους.  

Το ντοκιμαντέρ εστιάζει στον μακροχρόνιο δικαστικό αγώνα και στην εμπειρία όσων βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη δράση της οργάνωσης μέσα από μαρτυρίες θυμάτων, των συγγενών και των δικηγόρων τους. Η έρευνα είναι της Χρύσας Λύκου, ενώ αποτελεί την πρώτη παραγωγή της «Σελήνη».