ΤΑΙΝΙΕΣ / Ντοκιμαντέρ

Το εργοστάσιο της ΠΥΡΚΑΛ δεν είναι απλώς ένας τόπος βιομηχανικής παραγωγής. Είναι ένας τόπος όπου τα αποτυπώματα της πολεμικής και βιομηχανικής ιστορίας του 20ού αιώνα  παραμένουν εγγεγραμμένα στο έδαφος, στα κτίρια, στη σιωπή.  Τέσσερις πρώην εργάτες και εργάτριες μας ξεναγούν στα εγκαταλελειμμένα πλέον κτίρια όπου κάποτε ήταν χώροι παραγωγής πυρομαχικών που έφτασαν από τον Ισπανικό Εμφύλιο στο Ιράν και το Αφγανιστάν. Καθώς αφηγούνται τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις τους μέσα από προσωπικές εμπειρίες και ιστορικά γεγονότα, ξεδιπλώνεται ο πολυδιάστατος χαρακτήρας του εργοστασίου, φωτίζοντας μια αθέατη πλευρά του χώρου αλλά και των ίδιων των εργαζομένων.   

Σε μυστικές νυχτερινές συνομιλίες στις ταράτσες του Τελ Αβίβ, τα συστήματα πίσω από την οργανωμένη μαζική εξόντωση Παλαιστινίων αμάχων στη Γάζα από το Ισραήλ έρχονται στο φως μέσα από τις φωνές των ίδιων ανθρώπων που τα σχεδίασαν και τα χρησιμοποίησαν.

Σε ηλικία 11 ετών, ο Σιμόν Γκρονοφσκί πήδηξε από την αγκαλιά της μητέρας του, μέσα από ένα ναζιστικό τρένο με προορισμό το Άουσβιτς. Ογδόντα χρόνια μετά, παίζει τζαζ, μιλά σε σχολεία και γίνεται φίλος με τον γιο ενός ναζί. Μια ταινία για την επιβίωση, τη μνήμη και τη συγχώρεση. Η ιστορία του είναι προειδοποίηση και δώρο.

Πρόκειται για ένα πορτρέτο της σύγχρονης Αθήνας, ειπωμένο μέσα από την εσωτερική και εξωτερική ζωή τριών βετεράνων οδηγών ταξί, που διασχίζουν την πόλη όχι μόνο για να βιοποριστούν, αλλά και ως σιωπηλοί ονειροπόλοι που κινούνται μέσα σε ένα τοπίο ανθεκτικότητας, μνήμης και προσμονής. Καθώς οι χαρακτήρες ανατρέχουν στις ζωές τους, η ταινία τους δίνει τη δυνατότητα να διαμορφώσουν οι ίδιοι την ιστορία τους, καθώς και την ελπίδα να κρατήσουν ζωντανά τα όνειρά τους.  

Το ντοκιμαντέρ εστιάζει στον μακροχρόνιο δικαστικό αγώνα και στην εμπειρία όσων βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη δράση της οργάνωσης μέσα από μαρτυρίες θυμάτων, των συγγενών και των δικηγόρων τους. Η έρευνα είναι της Χρύσας Λύκου, ενώ αποτελεί την πρώτη παραγωγή της «Σελήνη».