Κόκκινα χρόνια: Το νέο βιβλίο του Κώστα Παπαποστολόπουλου

ADVERTORIAL

Τα Κόκκινα Πρίσματα του Κώστα Παπαποστολόπουλου είναι ένα βιβλίο που με συγκλόνισε βαθιά, όχι μόνο για την υπόθεσή του αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο ξεδιπλώνει τα ανθρώπινα συναισθήματα. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες ένιωσα να με παρασύρει η σκοτεινή, φορτισμένη ατμόσφαιρα της ιστορίας. Ο πρωταγωνιστής, βυθισμένος στη θλίψη και στην οργή, γίνεται ένας άνθρωπος που περιφέρεται ανάμεσα στο πένθος και στην ανάγκη για εκδίκηση. Αυτή η εσωτερική του πάλη ήταν για μένα ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία του βιβλίου. Ένιωσα την πίκρα του, την αγανάκτηση, αλλά και την απελπισμένη προσπάθεια να βρει έναν τρόπο να συνεχίσει να ζει.

Η περιγραφικότητα των τοπίων και του χώρου όπου εκτυλίσσεται η ιστορία σε ταξιδεύει σε μια διαφορετική πραγματικότητα. Ίσως πιο αληθινή από αυτήν που νομίζουμε ότι ζούμε.

Οι προσωπικότητες είναι έντονες και ξεχωριστές. Ας σκεφτούμε ποιος είναι πραγματικά ο λόγος για ένα μικρό χαμόγελο, ένα φτερούγισμα στην καρδιά, ένα πεταχτό φιλί, λίγη συγχώρεση. Κυρίως του εαυτού μας.

Ως αναγνώστης ένιωσα έντονα τη μοναξιά του ήρωα, ξένος ανάμεσα σε άγνωστους ανθρώπους, εγκλωβισμένος σε σκέψεις που τον βαραίνουν. Το νησί αποκτά σχεδόν συμβολικό χαρακτήρα. Η τοποθεσία λειτουργεί σαν καθρέφτης της ψυχικής του κατάστασης: κλειστή, μυστική, γεμάτη σκιές.

Αυτό που με άγγιξε περισσότερο ήταν η σταδιακή μεταμόρφωση του πρωταγωνιστή. Τον ακολουθούμε στη διαδρομή του μίσους, όμως τελικά πίσω από την επιθυμία για εκδίκηση διακρίνουμε έναν άνθρωπο συντετριμμένο.

Όταν τα δύο πρόσωπα βρίσκονται τελικά μόνα σε μια βάρκα, η ένταση κορυφώνεται. Κι όμως, εκεί έρχεται η ανατροπή που άλλαξε όλη την εικόνα του βιβλίου μέσα μου.

Αυτό το σημείο με γέμισε συγκίνηση. Εκεί συνειδητοποιούμε ότι ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου μπορεί να είναι ο ίδιος του ο εαυτός, η οργή, η εκδικητικότητα, ο πόνος που κουβαλά. Η πράξη σωτηρίας του ήρωα είναι τελικά η δική του λύτρωση.

Το βιβλίο αφήνει μια αχτίδα ελπίδας, δείχνει ότι ακόμη και μέσα στο πιο σκοτεινό σκοτάδι, το καλό μπορεί να νικήσει. Έκλεισα το βιβλίο με ένα αίσθημα κάθαρσης και μια βαθιά σκέψη για το πόσο δύσκολο αλλά και πόσο απελευθερωτικό είναι να συγχωρείς.

Ναι, δεν μπορούν όλα να είναι τέλεια, όμως μπορούμε να δώσουμε χρώμα στην ασπρόμαυρη αλήθεια μας.

Φωτεινή Ανέστη (δημοσιογράφος)