Στην ενότητα έργων του με τίτλο Taboo, ο Σταμάτης Θεοχάρης –με μια γραφή που παραπέμπει σε μια pop αισθητική καθώς και σε μια vintage ομοερωτική-kinky εικονογραφία– δημιουργεί ένα σύνθετο πλέγμα αναφορών, εστιάζει στα όρια και τη ρευστότητα των έμφυλων ταυτοτήτων, της θηλυκότητας και της αρρενωπότητας, σχολιάζει τους αντρικούς και γυναικείους ρόλους, τις βεβαιότητες και τις στερεοτυπικές αντιλήψεις για αυτούς.

 

Στις συνθέσεις του –διαπνεόμενες από ανατρεπτικό-σουρεαλιστικό πνεύμα, ειρωνική διάθεση, αλλά και μια αφοπλιστική και αναρχική αίσθηση του χιούμορ– το ανδρικό και το γυναικείο σώμα εκτίθενται ως ηδονικές εικόνες, σε ένα διαρκές παιχνίδι μεταμφιέσεων και μεταμορφώσεων, εναλλαγών και συνεχών επαναπροσδιορισμών, με άξονα την υπέρβαση των κοινωνικών προκαταλήψεων και των ενοχικών συναισθημάτων, των καταπιεσμένων επιθυμιών και των ταμπού.

 

Ένας κόσμος, αμφίσημος και προκλητικός, παράδοξα ρομαντικός και ερεθιστικός, αναδύεται στην προέκταση της πραγματικότητας, των βιωμάτων και των εμπειριών, ένας κόσμος όπου η ευαισθησία συμβιώνει με τη σκληρότητα, το ενδόμυχο με το φανερό, οι έννοιες της απελευθέρωσης και της παραδοχής με τη σαρκική απόλαυση, η εκδήλωση της σεξουαλικότητας με τον φετιχισμό, τον σαδισμό και τον μαζοχισμό.

 

Η σκηνοθεσία των έργων, που υποβάλλουν την εντύπωση ευφάνταστων και πρωτότυπων κολλάζ, η έντονη χρωματικότητα, η ρεαλιστική-φωτογραφική απόδοση, η σχεδιαστική ακρίβεια και η καθαρότητα των διακοσμητικών μοτίβων, συμβάλλουν καθοριστικά στο τελικό αποτέλεσμα.

 

Σώματα δεμένα μεταξύ τους, ντυμένα με μαύρες latex φόρμες, άντρες σε ηδυπαθείς στάσεις με γυναικεία κοσμήματα, πρόσωπα με μάσκες, μαρμάρινες προτομές και παιγνιδιάρηδες ερωτιδείς "μεταμφιεσμένοι" σε μικρούς Πάνες, περιβάλλονται και συνδυάζονται με εικόνες νεκροκεφαλών, εντόμων, λουλουδιών όπλων, ανθρώπινων εγκεφάλων και κομματιών ωμού κρέατος, αιχμηρών αντικειμένων και περίτεχνων σχοινένιων κόμπων, ζώων και φανταστικών, μυθολογικών όντων... Εικόνες με, λιγότερο ή περισσότερο, ευανάγνωστη τη συμβολική τους διάσταση. Εικόνες που αποκαλύπτουν, αποκρύπτουν και υπονομεύουν, ενεργοποιούν τη φαντασία, κινητοποιούν σχέσεις συμμετοχής-συνενοχής με τον θεατή.