Η γκαλερί ΑΔ παρουσιάζει στους δύο ορόφους της ταυτόχρονα δύο ατομικές εκθέσεις των Manuel Ocampo και Mihael Milunovic.

 

Η δουλειά του Ocampo έκανε αίσθηση στην Ευρώπη και την Αμερική όταν παρουσιάστηκε από τον Jan Hoet στην Documenta ΙΧ στο Κάσσελ (1992) καθώς και στην Μπιενάλε της Βενετίας (1993, 2001 & 2017). Ο Manuel Ocampo συνδυάζει με μαεστρία την ιερή μπαρόκ θρησκευτική εικονογραφία με τις κοσμικές πολιτικές αφηγήσεις και παρουσιάζει τις σκληρές και απάνθρωπες συνέπειες αμφιλεγόμενων ιδεολογικών συμβόλων.

 

Αναμιγνύοντας αριστοτεχνικά τους κώδικες του “low brow” με αναφορές στην «υψηλή τέχνη», καταδεικνύει την κωμική χυδαιότητα των ακραίων καταστάσεων που απεικονίζει.

 

Η δουλειά του Milunovic, που θυμίζει την ζωγραφική της Νέας Σχολής της Λειψίας (Neo Rauch, Matthias Weischer, Tim Eitel, κλπ.) σχετίζεται με το κλίμα της μεταπολεμικής Γιουγκοσλαβίας και την ήττα της ουτοπίας. Ο Mihael Milunovic δημιουργεί στα έργα του μια βαθιά ανησυχητική αίσθηση που είναι πιο υπόγεια, την εντύπωση μιας ελλοχεύουσας απειλής.

 

Η χειραγώγηση των συμβόλων που τα καθιστά μη αναγνωρίσιμα (καταστρέφοντας την πρωταρχική τους λειτουργία συσπείρωσης), οι μαύρες τρύπες και τα αυστηρά μινιμαλιστικά τοπία δημιουργούν ένα ανησυχητικό σουρρεαλιστικό σύμπαν. Δεν αποτελεί μία κραυγή που προέρχεται από τα σπλάχνα, όπως στην περίπτωση του Ocampo, αλλά μια εξωπραγματική σύνθεση που χάνει κάθε ανθρώπινο στοιχείο.