Χθες το πρωί, πριν το Pride, είχα για μία ακόμη χρονιά την καθιερωμένη συζήτηση με έναν από τους φίλους μου, τον Α. Τον ρώτησα αν θα έρθει φέτος στην παρέλαση.
«Γιατί να έρθω; Πρέπει να βγω να παρελάσω κι εγώ περήφανος επειδή είμαι στρέιτ;» μου αντιγύρισε και, εδώ που τα λέμε, η απάντησή του δεν διεκδικεί και το βραβείο της πιο πρωτότυπης του κόσμου.
Χρόνια τώρα, αυτή είναι η μόνιμη επωδός ανθρώπων που δεν μπορούν να καταλάβουν (σ.σ. ή δεν θέλουν) ότι η κοινωνία μας δεν προσφέρει ίσα δικαιώματα σε όλους. Αυτονόητο μεν, αλλά για κάποιο λόγο πρέπει πάντα να το εξηγείς από την αρχή.
Άνθρωποι κάθε ηλικίας, ετερόκλητες παρέες, ζευγάρια, οικογένειες με μωρά, πολλοί είχαν φέρει ακόμη και τα σκυλιά τους. Και πολλοί πιτσιρικάδες. Άλλοι ανεβασμένοι πάνω σε κάποιον ώμο, άλλοι πασπαλισμένοι με γκλίτερ ή βαμμένοι στα χρώματα του Pride χόρευαν σαν να μην υπάρχει αύριο και έδειχναν να το διασκεδάζουν, αφήνοντας μια αισιοδοξία ότι το μέλλον θα είναι πολύ-πολύ καλύτερο.
Σίγουρα, βέβαια, τα δικαιώματα της LGBTQI+ κοινότητας δεν κατοχυρώνονται αυτόματα με μία γιορτή υπέρ της ισότητας, της αποδοχής, της ελευθερίας και της αγάπης που διεξάγεται μία φορά το χρόνο αλλά με αλλεπάλληλες ακτιβιστικές δράσεις, μακροχρόνιους αγώνες και «μάχες» μέσα σε δικαστικές αίθουσες ή όπου αλλού χρειάζεται από θαρραλέους ανθρώπους.
Ο βασικός σκοπός του Pride είναι να μεγιστοποιήσει την ορατότητα των LGBT ατόμων στην ελληνική κοινωνία, να προωθήσει τα δικαιώματα και τις διεκδικήσεις τους, να δείξει ότι όλοι μαζί μπορούμε να συμβιώσουμε αρμονικά και να βάλει ένα «φρένο» στις διακρίσεις, τον εκφοβισμό (πάσης φύσεως), τον αποκλεισμό και τη βία.
Παρότι δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τις επίσημες εκτιμήσεις των διοργανωτών όσο αφορά τη χθεσινή βραδιά, η εντύπωσή μου είναι πως το Athens Pride έχει κάθε χρόνο και περισσότερο κόσμο, τουλάχιστον αυτό καταλαβαίνω τα τελευταία πέντε χρόνια που δίνω το παρών.
Φέτος, από νωρίς, η πλατεία Συντάγματος ήταν ασφυκτικά γεμάτη. Ένας Ολλανδός φίλος που ήταν στην παρέα και συμμετείχε για πρώτη φορά, μάς εκμυστηρεύτηκε ότι δεν περίμενε να έχει τόσο κόσμο. Και όντως είχε.
Άνθρωποι κάθε ηλικίας, ετερόκλητες παρέες, ζευγάρια, οικογένειες με μωρά, κάποιοι είχαν φέρει ακόμη και τα σκυλιά τους. Α! Και πιτσιρικάδες. Άλλοι ανεβασμένοι πάνω σε κάποιον ώμο, άλλοι πασπαλισμένοι με γκλίτερ ή βαμμένοι στα χρώματα του Pride, όλοι όμως χόρευαν σαν να μην υπάρχει αύριο και έδειχναν να το διασκεδάζουν, αφήνοντας μια αισιοδοξία ότι το μέλλον θα είναι πολύ-πολύ καλύτερο.
Όταν ολοκληρώθηκε η παρέλαση, ξεκίνησε και το τεράστιο πάρτι στην πλατεία Συντάγματος. Ευχάριστη έκπληξη στην παρουσίαση του live η εμφάνιση της ηθοποιού Βίκυς Σταυροπούλου που δήλωσε και αυτή μαζί με όλους μας, «παρούσα».
Η σκηνή, στημένη απέναντι από τη Βουλή των Ελλήνων, δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερο φόντο από το σύμβολο του Pride που προβλήθηκε για πρώτη φορά στο κτίριο του Κοινοβουλίου.
Φεύγοντας πριν τελειώσει το πάρτι και περπατώντας στην άδεια Φιλελλήνων σκεφτόμουν ότι για μία ακόμη φορά, έστω και για λίγες ώρες, η Αθήνα (ή τουλάχιστον ένα μέρος της) έδειξε αυτό που μπορεί να γίνει αν το θελήσει πραγματικά. Ένας τόπος χαράς, συμφιλίωσης και γιορτής. Άντε και στα επόμενα!
