Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας

Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας Facebook Twitter
1

O μαγικός κόσμος των ξωτικών, των ευγενών και των ταπεινών μαστόρων του Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Πέντε νέοι ηθοποιοί, χρησιμοποιώντας ελάχιστα σκηνικά αντικείμενα, μάσκες, ζωντανή μουσική, στοιχεία παντομίμας και αυτοσχεδιασμούς υποδύονται όλους τους ρόλους του έργου σε ένα τρελό παιχνίδι παρενδυσίας και μεταμορφώσεων.

Θέατρο
1

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Λυσιστράτη»: Κι αν είμαι γυναίκα, μη με φθονείς

Αρχαίο Δράμα Explained / «Λυσιστράτη»: Πόθος και πειθώ στον Ιερό Βράχο

Ποια είναι η σχέση του έρωτα με τον πόλεμο; Ποιος ο πολιτικός ρόλος των γυναικών σε μια κοινωνία σαν την αρχαία Αθήνα; Η κριτικός θεάτρου Λουίζα Αρκουμανέα μάς μυεί στο σπουδαίο έργο του Αριστοφάνη.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ
Η άνοιξη της ΕΛΣ

20 χρόνια LiFO / Η άνοιξη της Εθνικής Λυρικής Σκηνής

Η μεταφορά της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ σηματοδότησε μια νέα εποχή καλλιτεχνικής εξωστρέφειας και δημιουργικής ανανέωσης. Ανάμεσα στις σημαντικές παραγωγές που παρουσιάστηκαν στη νέα της στέγη, ξεχωρίζουμε δύο παραστάσεις-σταθμούς: τη «Φόνισσα» και τον «Βότσεκ».
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Αδελφοποιώντας τη χώρα: Από τα ολιγάριθμα pride στις μεγάλες queer παραστάσεις

20 χρόνια LiFO / Αδελφοποιώντας τη χώρα: Από τα ολιγάριθμα pride στις μεγάλες queer παραστάσεις

Μέσα σε είκοσι χρόνια, η Ελλάδα άλλαξε τους νόμους της και τον τρόπο που φαντάζεται το φύλο και την επιθυμία. Η κουίρ τέχνη υπήρξε πρωταγωνίστρια αυτού του μετασχηματισμού.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΜΠΑΤΑΚΑΚΗΣ
Βάγκνερ Μόουρα: «Όταν παίζω θέατρο, θυμάμαι γιατί έγινα ηθοποιός»/ «Στην ψυχή μου, είμαι ηθοποιός του θεάτρου»

Θέατρο / Βάγκνερ Μόουρα: «Τα φασιστικά καθεστώτα επιτίθενται πρώτα στην τέχνη»

Ο Βραζιλιάνος σταρ του κινηματογράφου και της τηλεόρασης μιλάει για τη σχέση του με την τέχνη του θεάτρου, την κρίσιμη πολιτική κατάσταση στην πατρίδα του αλλά και την εξαφάνιση των γεγονότων από το αντιληπτικό μας πεδίο.
ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ

σχόλια

1 σχόλια
Όλοι οι ρόλοι ενσαρκώνονται από πέντε μονάχα ηθοποιούς και οι διαρκείς μεταβάσεις από τη μία κατάσταση στην άλλη, αναδεικνύουν τα στάδια του «Rite de passage» (διαβατήρια τελετουργία) μέσα από τα οποία περνούν οι πρωταγωνιστές, αλλά και τις αντιθέσεις που κατακλύζουν το έργο. […] Μια παράσταση που καταφέρνει να γίνει θεαματική χωρίς πολυδάπανα σκηνικά ή κοστούμια εντυπωσιασμού. […] Θεωρώ ότι η προσπάθειά τους είναι επιτυχής, αφού μπορεί να απευθυνθεί σε μικρούς και μεγάλους δίνοντας στον κόσμο την ευκαιρία να περάσει ένα ευχάριστο βράδυ και ταυτόχρονα να γευτεί τα σαιξπηρικά νοήματα απαγκιστρωμένα από την περιπλοκότητα που ίσως να είχε μια στριφνή μετάφραση του Σαίξπηρ. Κατερίνα Πεσταματζόγλου(Απόσπασμα από δημοσιευμένη κριτική μου)