Με γραπτές εξετάσεις η αναγνώριση των πτυχίων από κολλέγια και πανεπιστήμια του εξωτερικού

Ό,τι ισχύει δηλαδή μέχρι σήμερα. Δίνεις μαθήματα γραπτώς στις αντίστοιχες πανεπιστημιακές σχολές για αναγνώριση πτυχίου από εξωτερικό (τα κολέγια στην ελλάδα δεν γνωρίζω πως τα αναγνωρίζει ο ΔΟΑΤΑΠ). Χαίρω πολύ.

Το πρόβλημα με τα Ελληνικά Πανεπιστήμια είναι πως δεν δίνουν την δυνατότητα εισαγωγής ξένων φοιτητών σε αυτά. Για να εισαχθεί κάποιος στο Ελληνικό σύστημα εκπαίδευσης πρέπει να έχει ως μητρική του γλώσσα την Ελληνική. Ως αποτέλεσμα αυτού, οι φοιτητές κατά την διάρκεια της φοίτησης τους δεν έχουν επαφή με ξένους φοιτητές. Ακόμη τα ίδια τα πανεπιστήμια χάνουν την ευκαιρία να δεχθούν διεθνής απόψεις και απο καθαρά Ελληνικά πανεπιστήμια που συγκρίνονται μεταξύ των εσωτερικών πανεπιστημίων θα μπορούσε να συγκρίνεται το εκπαιδευτικό τους επίπεδο με αυτά των διεθνών πανεπιστημίων. Επίσης είναι απαράδεκτο να ζητούν Ακαδημαϊκή ισοτιμία των ξένων πτυχίων με αυτά της Ελλάδας. Δεδομένου ότι, στο εξωτερικό εάν αποτύχει μια φορά σε ένα μάθημα, την επόμενη ο μέγιστος βαθμός που μπορεί να επιτύχει κάποιος είναι 40%. Δεν σου δίνουν την δυνατότητα να ανεβάσεις τον βαθμό σου. Σε αντίθεση με την Ελλάδα που κάποιος φοιτητής μπορεί να βάλει ρήτρα, να δώσει κάποιο μάθημα 40 φορές και να τελειώσει μια σχολή 4ης φοίτησης σε 8 χρόνια. Με βάση όλα αυτά καταλαβαίνω πως πρέπει κάποιος φοιτητής να αξιολογείται ξανά στην Ελλάδα, μιας και μιλάμε περί ισοτιμίας είναι δεδομένο πως πρέπει να δώσω ξανά και ξανά εξετάσεις για να αγγίξω το εκπαιδευτικό επίπεδο των Ελληνικών Πανεπιστημίων. Ξέρεις είναι πολύ σκληρό να υπάρχει μια χώρα που πονάς και αγαπάς αλλά δεν μπορεί να σου προσφέρει τα βασικά. Απο μια αξιοπρεπή δουλειά, απο έναν αξιόλογο μισθό, απο βασική υγειονομική περίθαλψη και τέλος να μην σε βοηθάει να εκπληρώσεις τα όνειρα σου. Στον αντίποδα? Να υπάρχει μια χώρα που μισείς, που ο καιρός της δεν έχει καμία σχέση με αυτόν της Ελλάδας, αλλά μπορεί να σου προσφέρει όσα ονειρεύτηκες και όσα χρειάζεσαι για να ζήσεις με αξιοπρέπεια. Πηγή: www.lifo.gr

Μπράβο στο ΣΥΡΙΖΑ! Πολύ σωστό μέτρο, όχι όπως τους προηγούμενους που κατάργησαν το ΔΙΚΑΤΣΑ και ο οποιοσδήποτε έπαιρνε πτυχίο από την Βουλγαρία και την Ιταλία είχε τα ίδια δικαιώματα με αποφοίτους των επίσημων ελληνικών σχολών χωρίς να εξεταστούν οι γνώσεις του!Όσο για τους πολλούς που βρίζουν και κατηγορούν, αν το πτυχίο σας είναι αξιόπιστου πανεπιστημίου, θα αναγνωριστεί! Δεν υπάρχει περίπτωση να αποφοιτήσει κάποιος από το Harvard και να μην του αναγνωριστεί το πτυχίο.

Γιατι στην ελλαδα νομιζουν οτι τα πτυχια ειναι ανωτερα απο αυτα του εξωτερικου!Αυτη η μεγαλομανια μας εφαγε πια! Ειδαμε και αυτοι που εχουν ελληνικα πτυχια ποσες πολλες δουλειες βρηκαν σε ολους αυτους τους `δυνατους φορεις`!

"εφόσον η εκπαίδευση που έχει λάβει αφορά ουσιωδώς διαφορετικά γνωστικά αντικείμενα από εκείνα που καλύπτονται από τους τίτλους που απονέμονται στο πλαίσιο του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος ή και εφόσον η διάρκεια της εκπαίδευσής του υπολείπεται χρονικά από εκείνη που απαιτείται στην Ελλάδα."Ουφ. Γιατί αν αφορά σε όλα τα πτυχία, τότε είναι απαράδεκτο. Αρκετές εξετάσεις γράψαμε όταν σπουδάζαμε [και χωρίς σκονάκι], δε χρειαζόμαστε άλλες. Όχι βέβαια πως ο τωρινός τρόπος είναι ιδιαίτερα λογικός, να σου ζητάνε μέχρι κ τη μασέλα της γιαγιάς σου. Και το πιο φοβερό είναι πως όλα αυτά γίνονται για να αποδειχτεί πως το πτυχίο που παίρνεις από χώρα του εξωτερικού είναι ισάξιο του ελληνικού. Με άλλα λόγια, δεδομένης της σημερινής κατάστασης της ελληνικής παιδείας, να υποβιβάσεις τον τίτλο σπουδών σου.

Μπράβο ρε Σύριζα! έτσι, επειδή εμείς που σπουδάζουμε εκτός ελλάδας δεν είμαστε οι αυθεντίες των ελληνικών πανεπιστημίων και πρέπει έπειτα από χρόνια σπουδών να εξεταστούμε εαν αρκεί το παλιόχαρτό μας από κάποιο ευρωπαικό πανεπιστήμιο για να συναγωνιστεί τους έξυπνους των ελληνικών ΤΕΙ.

Sorry αλλά γιατί στο εξωτερικό τα Ελληνικά πτυχία δεν θέλουν αναγνώριση ? Η μιλάμε για κάποια συγκεκριμένη κατηγορία ? Ας με διαφωτήσει κάποιος .

αα ρε ρουσφέτι που θα πέσει πάλι...Τι να πώ ρε γμτ. ? Την παιδεία την εχουν γραμένη όλοι τους εκει που δε πιάνει μελάνι. Αίσχος και πάλι αίσχος.