Προσοχή! Δεν είναι φωτογραφίες

Είναι κάτι παραπάνω από ρεαλιστικά έργα

ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ 3.9.2013 | 19:21

3.9.2013 | 19:21

A.M.

Είναι λάδια, αερογράφοι, γλυπτά. Είναι σούπερ-ρεαλιστικά έργα. Μοιάζουν με υπέροχες φωτογραφίες, αλλά δεν είναι.

*****

Φωτογραφία

σχόλια

Συνδεθείτε για να σχολιάσετε

9 σχόλια

fam.

5.9.2013 | 03:09

συμφωνω με ολα τα παραπανω, ακομα και στα σημεια διαφωνιας τους, με μια εξαιρεση. i HATE Mona Lisa...και την ειδα και live.

Vasvas

4.9.2013 | 02:56

Μερικοί φίλοι υποτιμουν τη σημασία της τεχνικής και υπολογιζουν μονο το αισθητικό αποτελεσμα. Προτεινουν σαν επιχειρημα οτι ο φωτορεαλισμος απο μονος του δεν προσφερει τιποτα αφου και μια απλη φωτογραφια μπορει να το προσφερει αυτό... Νομιζω οτι ειναι λάθος γιατι με αυτον τον τροπο θα μπορουσαμε να απορριψουμε ολα τα γλυπτα των αρχαιων ελληνων αφου αυτο που θαυμαζουμε ειναι η τεχνική του γλύπτη στην αποδοση των ρεαλιστικών χαρακτηριστικών όπως πτυχες υφασματος, εκφρασεις προσωπου, μαλλια κλπ. Η τεχνικη ειναι μια μορφη τέχνης και καθε τεχνη εμπεριεχει τεχνική, κόπο και χρονο του καλλιτεχνη. Ο διασημοτερος πινακας του κοσμου, η Μονα Λίζα, ειναι αντικειμενο θαυμασμού κυριως για την τεχνική του (πως ζωγραφισε ο Ντα Βίντσι το χαμογελο) παρα για την αισθητική του. Αν καποιος φτιαξει τον Πυργο του Άιφελ απο σπίρτα, σιγουρα το εργο του θα γινει αντικειμενο θαυμασμου λογω των χιλιαδων ωρων που απαιτησε, λογω της λεπτομεριας και λογω της υπομονης και επιμονης του δημιουργου, παρα για το αμφιβολο αισθητικό αποτελεσμα...Δεν ειμαι ειδικός και λεω μια προσωπικη αποψη.

ΤΝΚΣ

5.9.2013 | 01:28

Δεν είναι έτσι. Η κλασσική αρχαιότητα έχει για όσους ασχολούνται με την Αισθητική το θαυμάσιο να αποδίδει πρωτοφανώς μια θεική χάρη σε ανθρώπινα σώματα, αφού τα αποτελούσαν συναρμογή των τελειοτέρων εκδοχών των επιμέρους του σώματος, την αρμονία. Στην ελληνιστική εποχή, με την γλαφυρότερη περιγραφή και την εμμονή στην λεπτομέρεια, εξυψώνεται το πάθος, το δράμα, η έκφραση της ηρωικής πράξης ή το βάθος της προσωπικότητας, το ήθος του επιφανούς ανθρώπου. Δεν θαυμάζουμε απλώς την τεχνική του γλύπτη στο σμίλεμα της ύλης, αλλά το πως ελέγχει την ύλη για να σμιλέψει την ιδέα πάνω στο πρόσωπο ή το συμβάν.Η Μόνα Λίζα δεν είναι ξακουστή για το πως ζωγραφίστηκαν τα χείλη της, αλλά πως από όλον τον πίνακα το χαμόγελο της εικονιζόμενης μοιάζει ειλικρινώς και αιωνίως αμφίσημο. Λένε.

Felis

4.9.2013 | 01:20

Πολύ ωραία και απίστευτος κόπος και ώρες εργασίας! Όμως, μιά απορία, τι στο καλό προσθέτουν στην Τέχνη, πέρα πό το να διαφημίζουν το πόσο καλά, τεχνικά, είναι καταρτισμένοι οι δημιουργοί τους;Θέλω να πω, οι πίνακες με κάποιο ρεαλισμό τους προηγούμενους αιώνες χρησίμευαν, πέραν της ομορφιάς, και στην απεικόνιση προσώπων, πραγμάτων και καταστάσεων όσο δεν υπήρχε άλλος τρόπος καταγραφής τους. Τώρα με την φωτογραφία και τα επίπεδα που έχει πιάσει, τι ακριβώς καινοτόμο ή αισθητικά ενδιαφέρον προσφέρουν που να διαφέρει από αυτό που κάνει μία φωτογραφία;Διευκρίνηση: Δεν τους υποτιμώ καθόλου, ο καθένας άλλωστε έχει δικαίωμα να εκφράζεται μέσα από την Τέχνη με όποιο τρόπο θέλει...

annana

6.9.2013 | 04:41

Η ζωγραφική σαν τέχνη την σήμερον ημέρα, δεν είναι χρηστικής σημασίας με την έννοια της απεικόνισης όπως ήταν τους προηγούμενους αιώνες. Σκέψου ότι όχι μόνο ρεαλιστικούς πίνακες θα μπορούσαμε να μην έχουμε, αλλά καθόλου πίνακες, εφόσον τα πάντα μπορούν να σχεδιαστούν σε Η/Υ.Επίσης φαντάσου ότι αλλιώς είναι να βλέπουμε αναρτημένες φωτογραφίες των έργων εδώ, κι αλλιώς να βλέπουμε τις πινελιές του καλλιτέχνη μπροστά στα μάτια μας, τις σκιές, την τεχνική και να θαυμάζουμε το πως κατάφερε να αποδώσει τόσο καλά την πραγματική εικόνα.