Αρχείο

» Η μαύρη τρύπα που άφησε πίσω του ο Σαλβαντόρ Νταλί χάσκει αμήχανα και περιμένει μάταια κάποιον να τη γεμίσει... Σ' αυτό το πνεύμα κινείται το κομμάτι που έγραψε για τον σαββατιάτικο Guardian o σπουδαίος συγγραφέας και μέγας σημειολόγος του περασμένου αιώνα Τζ. Γκ. Μπάλαρντ με αφορμή την έκθεση Dali & Film, που ξεκινά σήμερα, πρώτη του μήνα, στην Tate Modern του Λονδίνου. Σύμφωνα με τον Μπάλαρντ ο Νταλί υπήρξε ο μεγαλύτερος ζωγράφος του 20^ού αιώνα, αλλά οι ταινίες που έκανε με τον Μπουνιουέλ ανήκουν στον 21^ο αιώνα: «Ο Σαλαβαντόρ Νταλί ήταν ο τελευταίος των μεγάλων παρανόμων του πολιτισμού, και πιθανότατα η τελευταία ιδιοφυΐα που επισκέφτηκε τον φτηνιάρικο πλανήτη μας. Κοίτα γύρω σου με βλέμμα χωρίς προκατάληψη και αλίμονο, δεν θα βρεις άλλο ζωγράφο τέτοιου επιπέδου ή άλλο συγγραφέα, ποιητή, φιλόσοφο ή συνθέτη που να παίρνει όπως αυτός τη θέση του στην κορυφή, χωρίς να σκεφτεί να ζητήσει την άδειά μας. Υπήρξε πολύ πιο σημαντικός από τον Πικάσο, που ήταν ουσιαστικά ένας ζωγράφος του 19^ου αιώνα που αισθανόταν άνετα στο στούντιό του περιτριγυρισμένος από κιθάρες, μπουκάλια κρασί και στωικές φιλενάδες που αναρωτιόντουσαν διαρκώς τι μπορεί να συνέβαινε στο ερμητικά κλειστό μυαλό του... Οι πίνακες του Νταλί, με τις μακρινές γραμμές ορίζοντα, τις ψευτο-αναγεννησιακές προοπτικές και τα εγκεφαλικά σκηνικά, ταιριάζουν απόλυτα στην εποχή της τηλεόρασης plasma... Οι δύο ταινίες εξάλλου που έκανε με τον Μπουνιουέλ στα τέλη της δεκαετίας του '20, Ένας Ανδαλουσιανός Σκύλος και Η Εποχή του Χρυσού, μοιάζουν σήμερα εξίσου σοκαριστικές με τότε, τονίζοντας στον πιο έντονο βαθμό την αίσθηση που έχουμε ότι το νόημα, η λογική, η πραγματικότητα τελικά, στην καθημερινότητα μοιάζει να είναι χειροπιαστή, μπορούμε να απλώσουμε το χέρι και να την αγγίξουμε, αλλά πάντα μάς ξεγλιστρά...»