Αρχείο

Σαν τη βροχούλα που πέφτει πάνω στο σταφιδιασμένο και με ανατριχιαστικές μυρωδιές από σκατά μικρόσωμου σκύλου γκαζόν της Ραφήνας έφτασαν στην Ελλάδα τα νέα της νίκη Σαρκοζί. Ιδιαίτερα χαρούμενη είναι, λένε, η Ντόρα Μπακογιάννη που έχοντας ζήσει τα πέτρινα χρόνια της εφηβείας στην πόλη του φωτός -ακόμα κρατάει φυλαγμένο στο ντουλάπι, δίπλα στην κοτσίδα της, ένα μπερέ γεμάτο γαλλική πιτυρίδα- αισθάνεται δικαιωματικά η παλιοπαριζιάνα της κυβέρνησης! Η αναγέννηση της γαλλικής δεξιάς ξεκίνησε λοιπόν από τον μπασμένο γιο ενός ούγγρου μετανάστη όπως και η αναγέννηση της ελληνικής δεξιάς ξεκίνησε από έναν τεμπέλη χονδρό από την Μακεδονία όπως και η αναγέννηση του ελληνικού χορού ξεκίνησε από ένα βλογιοκομμένο, μια συναισθηματικά ασταθή και έναν ακόμα που κανείς δεν θυμάται ποτέ το όνομά του (και που κυρίως κανείς δεν τον έχει δει ποτέ να χορεύει). Ο Σαρκοζί κέρδισε γιατί η ξεδιάντροπα δεξιά ρητορική του έπεισε τον φοβισμένο γάλλο συνταξιούχο ότι θα διαχειριστεί με πραγματισμό και αυστηρότητα θέματα ταμπού όπως το πρόβλημα των μεταναστών, ακόμα και αν η ιστορία έδειξε πως, όταν ξέσπασαν οι ταραχές στα προάστια, το μόνο που κατάφερε με τις ενέργειές του ήταν να κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα. Σαδιστικά, χαίρομαι που κέρδισε ο σιχαμένος Σαρκοζί, όπως σαδιστικά θα χαρώ όταν σύντομα (τον Οκτώβρη) ξαναχάσει το ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι το ότι μεταξύ δύο κακών προτιμάς το λιγότερο κακό - στην περίπτωση της Ελλάδας π.χ. έχω αρχίσει πραγματικά να αμφιβάλλω αν το άθλιο ΠΑΣΟΚ υπήρξε πραγματικά χειρότερο από την κυβέρνηση Καραμανλή. Η χαρά είναι κενή, εξού και σαδιστική.