Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Έλενα Ακρίτα: «Και βέβαια θα ασχολούμαι με τον κάθε Σεφερλή»

Το πρόσωπο των ημερών, που αυτοχαρακτηρίζεται αριστερή βορείων προαστίων, μιλά στη LiFO για όλους και για όλα, σε μια συνέντευξη που θα συζητηθεί.
H Έλενα φωτογραφίζεται με την αγαπημένη της Λίλλη, η οποία έχει πρωταγωνιστήσει στο μοναδικό άρθρο που έχει γράψει η Ακρίτα στη LifΟ, με τίτλο «Δυο ξανθιές στην ίδια πόλη»... Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Χειμαρρώδης η Έλενα Ακρίτα και ανυποχώρητη, απαντά μέσω του Lifo.gr στον Μάρκο Σεφερλή «πληγώσανε το παιδί του αυτά που έγραψα εγώ και όχι αυτά που γράφει και παρουσιάζει ο πατέρας του στο Δελφινάριο;» και προειδοποιεί ότι σκέφτεται να κινηθεί νομικά εναντίον εκείνου αλλά και όσων απειλούν τη ζωή της. Aπαντά αν έχει στο απυρόβλητο τον Τσίπρα, σχολιάζει τη «μετεωρική ανέλιξη» της Νοτοπούλου και λέει ποιος νέος πολιτικός έχει τα χαρακτηριστικά του ηγέτη του νέου αιώνα.

 

Σε αυτήν τη συνέντευξη η Έλενα Ακρίτα υπόσχεται ότι δεν θα σταματήσει να μιλά για τον Ζακ μέχρι να τιμωρηθούν οι ένοχοι, εξηγεί τι την οργίζει και την κάνει να σηκωθεί από το πληκτρολόγιο, θυμάται τη συνέντευξη που πήρε από τον Ελύτη (όχι, δεν είναι αυτό που νομίζετε…), αποκαλύπτει το θέμα του βιβλίου της που θα κυκλοφορήσει το 2019 με πρωταγωνίστρια την Αθήνα. Αλλά μιλά και για τις τρεις τραυματικές εμπειρίες που έζησε στην παιδική της ηλικία –η πρώτη όταν ήταν μόλις έξι ετών– που πυροδότησαν στην κατάθλιψη.

 

― Έχω ένα δημοσιογραφικό τικ, ρωτάω πάντα για την πρώτη ανάμνηση που έχει από τη ζωή του ο συνεντευξιαζόμενος. H δική σας;

Πρέπει να ήμουν ενάμιση έτους. Γεννήθηκα εδώ, στη Φιλοθέη, και έχω την εικόνα μου να είμαι σε μια παλιά μαύρη μπερζέρα της γιαγιάς, της Λουκίας Γιαβάσογλου, από την πλευρά της μητέρας μου. Δίπλα ήταν το πιάνο. Θυμάμαι τον εαυτό μου να κρατάω ένα παιχνίδι και τη γιαγιά να απλώνει προς την πλευρά μου για να παίξει μαζί μου κι εγώ να γελάω πολύ. Πρέπει να ήταν κάποια γενέθλια.

 

― Μια εικόνα χαράς η πρώτη στη ζωή σας.

Πάρα πολύ μεγάλης χαράς. Οι πίκρες ήρθαν αργότερα.

 

― Αναφέρεστε στον θάνατο του πατέρα σας στα εννιά σας χρόνια;

Όχι. Κι εγώ έτσι πίστευα. Όταν όμως άρχισα να δουλεύω με τον ψυχίατρό μου για το θέμα της κατάθλιψης, ενώ νόμιζα ότι έχει πυροδοτηθεί στο υποσυνείδητό μου εξαιτίας του θανάτου του πατέρα μου, ο ψυχίατρος μού είπε ότι ενεργοποιήθηκε πολύ νωρίτερα, όταν ήμουν έξι ετών. 

 

― Τόσο νωρίς; Τι συνέβη;

Η μητέρα μου είχε μια εξωμήτρια κύηση, αρχές της δεκαετίας του '60, και κόντεψε να πεθάνει. Θυμάμαι να κρατώ ένα μπουκετάκι λουλούδια και να με πηγαίνει ο πατέρας μου στο νοσοκομείο. Τότε πίστευα ότι θα χάσω τη μαμά μου, τον πυλώνα της ζωής μου. Ο ψυχίατρος, λοιπόν, μου είπε ότι από κει ξεκίνησαν όλα. Και μετά από τέσσερα χρόνια έφυγε ο πατέρας μου. 

― Δηλαδή, σκέφτεστε να κάνετε μήνυση στον Σεφερλή;

― Το σκέφτομαι πολύ σοβαρά...

 

― Ο Λουκής Ακρίτας…

Ήταν πραγματικά ένας άνθρωπος εκτός του κόσμου τούτου. Ένας σπουδαίος άνθρωπος. Ήταν πολύ δημοκράτης και αντιμοναρχικός και έλεγε πάντα με καμάρι «την κόρη μου τη μεγαλώνω με αρχές. Όταν ακούει για παραμύθια με πρίγκιπες φεύγει τρέχοντας». Εγώ, όμως, κρυφά τα διάβαζα. Δεν το έμαθε ποτέ.

 

― Αλήθεια, μπορεί ένα παιδί εννέα ετών να έχει επίγνωση του πόσο σπουδαίος είναι ο πατέρας του;

Όταν πέθανε ήταν υπουργός Παιδείας. Αντιλαμβανόμουν το δημόσιο αξίωμα που κατείχε, έβλεπα την τεράστια μαύρη κούρσα Buick που είχε –τα υπουργικά αυτοκίνητα της εποχής–, τη μητέρα μου να ετοιμάζεται για τις δεξιώσεις και να φοράει τα μακριά ως ψηλά στο χέρι γάντια… Κυρίως, όμως, αντιλαμβανόμουν τη βαθιά δημοκρατικότητα του πατέρα μου, την αγάπη του για τα ζώα σε μια εποχή που η φιλοζωία δεν ήταν καθόλου διαδεδομένη. Ένας άνθρωπος από αλλού. Θυμάμαι, μια φορά είπα «σκατά» και μου είπε «παιδί μου, μη λες αυτήν τη λέξη» κι εγώ απάντησα «σκατά, σκατά, σκατά». Φυσικά, τι άλλο θα έκανα;

 

― Σας τιμώρησε;

Με ακούμπησε στο χέρι, ένα απλό pat, σαν χάδι, σαν να μου λέει «έλα, σταμάτα!». Μετά από καιρό μού είπε η μαμά ότι εκείνη τη νύχτα δεν κοιμήθηκε, περπατούσε πάνω-κάτω στο δωμάτιο κι έλεγε: «Τι κακούργος που είμαι. Πώς το έκανα αυτό στο παιδί μου». Το οποίο παιδί δεν είχε καταλάβει καν το pat στο χέρι. Αυτός ήταν ο Λουκής Ακρίτας που εγώ ξέρω, που μου έδωσε, μαζί με τη μητέρα μου, όσες αρχές έχω. Και, βέβαια, η τρίτη πίκρα ήταν όταν ήμουν δώδεκα χρονών και συνέλαβαν επί χούντας τη μητέρα μου ως ηγετικό στέλεχος του Πατριωτικού Μετώπου, μιας αντιφασιστικής αγωνιστικής ομάδας, και την καταδίκασαν σε κάθειρξη δέκα χρόνων. Βγήκε μετά από έναν χρόνο, όταν δόθηκε μια γενική αμνηστία. 

 

«Ήμουν η πρώτη το 2015, που πριν καν ο ΣΥΡΙΖΑ κλείσει έξι μήνες στη διακυβέρνηση, είπα σε τηλεοπτική εκπομπή ότι με έχει απογοητεύσει»...Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
«Ήμουν η πρώτη το 2015, που πριν καν ο ΣΥΡΙΖΑ κλείσει έξι μήνες στη διακυβέρνηση, είπα σε τηλεοπτική εκπομπή ότι με έχει απογοητεύσει»...Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

― Τη συνέλαβαν μπροστά στα μάτια σας;

Ναι. Εδώ στο σπίτι έγινε. Το περιμέναμε. Μου έλεγε η μητέρα μου «θα συμβεί, θα συμβεί, θα συμβεί». Με έπαιρνε εκείνες τις μέρες να κοιμηθώ μαζί της στο διπλό κρεβάτι – ο πατέρας μου είχε ήδη πεθάνει. Όταν χτύπησαν την μπαλκονόπορτα της κρεβατοκάμαρας στις 5 το πρωί μου είπε: «Ελενάκι μου, ήρθαν. Θα συναντηθούμε σύντομα». Της είπαν ότι θα με πάνε στη γιαγιά και στον παππού μου που έμεναν δίπλα και αυτή απάντησε «αν δεν την πάω η ίδια, δεν σας ακολουθώ». Έτσι, άρχισα να πηγαίνω με τον παππού να την δω στις φυλακές Αβέρωφ με τα κατσαρολάκια, επειδή η γιαγιά δεν το άντεχε.

 

― Γενναίο παιδί;

Τι γενναίο; Χεσμένο πάνω μου ήμουν. Είχα χάσει τον πατέρα μου, ήμουν ορφανή, η μητέρα μου στη φυλακή…

 

― Τον φόβο, όμως, τον κρύβατε.

Ναι, πάντα τον έκρυβα. Έκλαψα πρώτη φορά όταν αποφυλακίστηκε η μάνα μου. Βγήκα στον κήπο της γιαγιάς, την είδα κάτω ντυμένη στα μαύρα. Έτρεξα, την αγκάλιασα, κλειστήκαμε σε ένα δωμάτιο κι έκλαιγα ασταμάτητα δύο ώρες. Ήταν εξαιρετικά δύσκολο για εμένα, αλλά ήταν και μεγάλο μάθημα η γενναιότητά της, το γεγονός ότι δεν δέχτηκε να υπογράψει τίποτα, αν και είχε παιδί. Εγώ έτσι μεγάλωσα, μπορώ να πουλήσω αυτά που έζησα;

 

― Αισθάνεστε ότι όσο μεγαλώνετε ζείτε ακόμα περισσότερα με αυτές τις αρχές; Βάζετε λιγότερο νερό στο κρασί σας; Σας ρωτώ γιατί αυτή την αίσθηση έχω όλα αυτά τα χρόνια που σας παρακολουθώ, ότι πλέον εκφράζεστε πιο έντονα, υποχωρείτε λιγότερο. Να σας εξηγήσω τι εννοώ…

Αυτό που λες δεν χρειάζεται καν εξήγηση, διότι είναι εξαιρετικά εύστοχο. Είναι ακριβώς αυτό που μου συμβαίνει. Λογικά, οι άνθρωποι με τα χρόνια γλυκαίνουν, ημερεύουν, λένε «πού να μπλεχτώ τώρα, αυτά είναι για τους νέους». Σ' εμένα είναι ένα απίστευτο πράγμα: όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο οργίζομαι. Όχι απλώς οργίζομαι, αλλά θέλω να κάνω κάτι για να αλλάξω τα πράγματα. Θέλω να συμμετέχω. Με την υπόθεση του Βαγγέλη Γιακουμάκη πήγα και κατέθεσα στα Γιάννενα. Μάλιστα, ο τότε βουλευτής κ. Μαρκογιαννάκης μου έκανε αγωγή και ζητά γύρω στις 500.000 ευρώ. Και όμως, πίστευα ότι έπρεπε να πάω. Πήγα στα Γιάννενα διπλωμένη από τους πόνους εξαιτίας της μέσης μου, γνώρισα τους γονείς του Βαγγέλη, στάθηκα δίπλα τους. Σηκώθηκα από το πληκτρολόγιο. Το ίδιο κάνω για ευπαθείς κοινωνικές ομάδες, είμαι πάντα δίπλα τους. Το ίδιο έκανα με την υπόθεση της Ηριάννας. Ο θάνατος του Ζακ, που τον ήξερα και τον αγαπούσα, με συγκλόνισε.

 

― Γνωριστήκατε διαδικτυακά;

Ναι. Αν δεις τα inbox μας –που ποτέ δεν θα τα βγάλω!–, είναι σαν να μιλάνε δυο φίλοι από χρόνια. Με τις ώρες μιλούσαμε. Στον Ζακ είχα πει πράγματα και τα σεβάστηκε γιατί ήταν σπουδαίο παιδί. Πρέπει να μιλάμε συνέχεια για τον Ζακ μέχρι να τιμωρηθούν όλοι αυτοί. Συνέχεια…

 

― Με την περίπτωση του Σεφερλή γιατί ασχοληθήκατε;

Μα και βέβαια θα ασχολούμαι, αυτό το «μα, γιατί ασχολείσαι» μας πήρε στον λαιμό του και γίναμε παθητικοί θεατές των πάντων γύρω μας. Όσο υπάρχουν Σεφερλήδες, εγώ δεν θα τους προσπερνώ. Μέχρι να κουραστώ.

 

― Ναι, αλλά αυτό συμβαίνει χρόνια. Γιατί να μιλήσετε τώρα; Επίσης, ήταν επιλογή και των επιχειρηματιών του Παλλάς, δεν πήγε να τους επιβληθεί.

Και στο κείμενό μου γράφω ότι καταρχάς το Παλλάς δεν είναι κατά κανέναν τόπο η κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Έχω δει ανοησίες στο Παλλάς τα τελευταία χρόνια, ων ουκ έστιν αριθμός. Για μένα κολυμβήθρα δεν είναι ούτε καν το Εθνικό Θέατρο όταν έχει μια κακή παράσταση. Το Παλλάς πάντα έκανε ψυχαγωγικά θεάματα που γέμιζαν, αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι. Θεωρώ ότι είναι μια ανόητη επιλογή. Αν είχε γίνει η παράσταση δεν θα έγραφα, δεν παίζω με το ψωμάκι του κόσμου και υπάρχουν άνθρωποι μεταξύ των ηθοποιών που εκτιμώ. Δεν είμαι κριτικός, είμαι δημοσιογράφος 40 χρόνια και έχω άποψη, πώς να το κάνουμε!

 

Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Θα ρωτήσω ξανά: γιατί, ενώ έχουν γραφτεί τόσα κατά καιρούς, στράφηκε εναντίον σας;

― Γιατί εγώ είμαι η Έλενα Ακρίτα.  Γιατί αυτό θα του κάνει τη διαφήμιση, γιατί στο μυαλό του η κόντρα μ' εμένα είναι που θα πάρει διάσταση.

 

― Γιατί ενόχλησε τόσο η άποψή σας, ενώ έχουν ειπωθεί ξανά αντίστοιχα σχόλια για τον Σεφερλή;

Έχουν ειπωθεί πολύ πιο σκληρά. Διάβασε τον Κώστα Γιαννακίδη στο Protagon που τα λέει εντονότερα και ορθότερα ή τον Μποσκοΐτη στη LiFO. Με τους θεατρικούς επιχειρηματίες του Παλλάς δεν έχω σχέση. Μόνο με έναν θεατρικό παραγωγό είχα σχέσεις, τον Γιώργο Λεμπέση, που ήταν η καρδιά της καρδιάς μου, ένας ευπατρίδης του θεάτρου. Όμως, όλοι αυτοί οι άνθρωποι τι έχουν να μου προσάψουν; Ο δόλος είναι τι; Τα «πήρα»;

 

― Η μήνυση τι αναφέρει; Ποια είναι τα μηνύσιμα στοιχεία;

Δεν έχει έρθει η μήνυση. Φαντάζομαι ότι την ετοιμάζουν. Πραγματικά, όμως, δεν έχω πει τίποτα το μηνύσιμο. Δεν έχω πει ποτέ κανέναν, ούτε τον χειρότερο άνθρωπο, τρας ή σκουπίδι. Αυτός λέει «είπατε στο παιδί μου ότι ο πατέρας του είναι τρας;» Όχι. Λέω ότι το θεατρικό ήθος του τρας –και το ξαναλέω αυτό– δεν θα μας λείψει καθόλου. Όχι αυτός, αυτό. Δεν έχω πει πουθενά ότι οι θεατές έχουν μυαλό κότας. Διαβάστε το ξανά. Έγραψα πως ο Σεφερλής σαν να λέει στους θεατές του πως 'ειναι οκ να έχουν μυαλό κότας.' Και, εν πάση περιπτώσει, είμαι τόσα χρόνια δημοσιογράφος, αν μη τι άλλο ξέρω να γράφω, να είμαι προσεκτική, να μετράω κάθε λέξη, και ξέρω να χρησιμοποιώ πολύ καλά τα σημεία της στίξης και να τα βάζω εκεί που πρέπει γιατί μπορεί να αλλάξουν ένα νόημα. Δεν υπάρχει τίποτα να μηνύσει. Όσο για το παιδί του, υπεύθυνος είναι αυτός. Εγώ γιατί; Πληγώσανε το παιδί του αυτά που έγραψα εγώ και όχι αυτά που γράφει και παρουσιάζει ο πατέρας του στο Δελφινάριο;

 

― Είδατε την τηλεοπτική συνέντευξη, όπου μιλώντας για την υπόθεση, δάκρυσε;

Όχι, συγγνώμη κιόλας, αλλά εκείνη τη βραδιά ήμουν στην πρεμιέρα του «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε». Μου το είπαν και διάβασα πολύ προσεκτικά τις δηλώσεις.

 

― Δεν είδατε το βίντεο;

Όχι, δεν τα κάνω αυτά.

 

― Σε κάθε περίπτωση, δεν σας ταράζει να βλέπετε έναν άνθρωπο να κλαίει επικαλούμενος και το παιδί του; Δεν σας βάζει σε δεύτερες σκέψεις;

Όχι μόνο να με ταράξει, αλλά να με διαλύσει, να με κάνει κομμάτια θα μπορούσε αν έφταιγα εγώ που στενοχωρήθηκε το παιδί του. Όταν εκείνος χτίζει την εικόνα –για την οποία το παιδί του είναι περήφανο, όπως διάβασα ότι είπε– δεν καταλαβαίνω, γιατί θα κλάψω; Είναι άλλο η σάτιρα και άλλο η χλεύη. Επίσης, μη μου μιλάνε για Αριστοφάνη. Ο Αριστοφάνης ήταν πριν από κάποιους αιώνες. Δεν τον πρόλαβα (χαμογελά), αλλά ήταν σίγουρα διαφορετικά τα πράγματα. Δείτε τις ταινίες του Ρίζου: ήταν επιλογή του να προβάλει το ύψος του και να το σατιρίσει ο ίδιος. Αν εγώ είμαι παχύσαρκη και κάνω πλάκα με την παχυσαρκία μου, είναι οk. 

 

Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
 «Έκλαψα πρώτη φορά όταν αποφυλακίστηκε η μάνα μου. Βγήκα στον κήπο της γιαγιάς, την είδα κάτω ντυμένη στα μαύρα. Έτρεξα, την αγκάλιασα, κλειστήκαμε σε ένα δωμάτιο και έκλαιγα ασταμάτητα δυο ώρες»... Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
«Έκλαψα πρώτη φορά όταν αποφυλακίστηκε η μάνα μου. Βγήκα στον κήπο της γιαγιάς, την είδα κάτω ντυμένη στα μαύρα. Έτρεξα, την αγκάλιασα, κλειστήκαμε σε ένα δωμάτιο και έκλαιγα ασταμάτητα δυο ώρες»... Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

― Θα ρωτήσω ξανά: γιατί, ενώ έχουν γραφτεί τόσα κατά καιρούς, στράφηκε εναντίον σας;

Γιατί εγώ είμαι η Έλενα Ακρίτα. Θες να μιλάμε ανοιχτά; Γιατί αυτό θα του κάνει τη διαφήμιση, γιατί στο μυαλό του η κόντρα μ' εμένα είναι που θα πάρει διάσταση. Θέλω να πω, όμως, και κάτι άλλο σε σχέση με τη σάτιρα. Με ρωτάνε, γιατί δεν γράφετε για τον Λαζόπουλο; Μα, έχω γράψει στα ΝΕΑ τρεις φορές για τον Λαζόπουλο, και μάλιστα με εξαιρετικά αυστηρούς τόνους. Μη μου λένε λοιπόν «γιατί δεν γράφετε;». Η απάντηση είναι «γιατί δεν διαβάζετε αυτά που γράφω;». 

 

― Διάβασα σε ανάρτηση φίλου στο Facebook ότι η Έλενα Ακρίτα δεν δικαιούται να τα λέει αυτά για τον Σεφερλή, γιατί και η ίδια έχει χλευάσει τον Σόιμπλε για την αναπηρία του.  

Δεν έγινε έτσι. Είχε γράψει κάποιος κάτι σχετικό στα social media κι εγώ είχα βάλει από κάτω μια φατσούλα ή ένα γέλιο. Παρ' όλα αυτά, κακώς είπα ότι το βρήκα αστείο. Κακώς, κάκιστα. Δεν σχολίασα, λοιπόν, εγώ, αντέδρασα σε αυτό και ήταν μια λανθασμένη αντίδραση μου. Λυπάμαι πάρα πολύ που την έκανα.

 

― Προέτρεψε ο κ. Σεφερλής το κοινό να δει στο ΥouTube τη θεατρική σας παρουσία στην παράσταση «Μερικοί το προτιμούν καυτό» και να ακούσει το λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται σε αυτήν.

To πιο σωστό πράγμα είναι ότι, ναι, δεν ήμουν καλή. Ε, και λοιπόν; Αυτό που λέει για το λεξιλόγιο δεν ισχύει, δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο τέτοιο λεξιλόγιο, πέρα από τη λέξη «μαλακίες», που μου αρέσει πάρα πολύ. Ανήκω και σε μια γενιά που με κάνει λίγο συντηρητική σε αυτά. Ξέρετε ότι μπορώ να του κάνω αγωγή με αυτά που λέει; Έχω μια εξαιρετική δικηγόρο, τη Χριστίνα Παναγουλέα, αυτή που είχα και στον «Στόχο», που μου ζήτησε δημόσια συγγνώμη για το θέμα της σύνταξης. Είναι, επίσης, η δικηγόρος με την οποία ετοίμασα, και αυτή την εβδομάδα θα παραλάβει ο κ. Χρήστος Σκαλούμπαγκας, τη δική του αγωγή. Γιατί εγώ δεν κάνω πίσω. Στο θέατρο, λοιπόν, δεν είπα καμία τέτοια λέξη και σας παραπέμπω στο κείμενο που έγραψε γι' αυτό ο ;Aρης Δημοκίδης στη LiFO. Σαφώς, η αντίδραση του κ. Σεφερλή είναι επίσης μηνύσιμη απέναντί μου, απ’ ό,τι μου λέει το γραφείο. 

 

― Δηλαδή σκέφτεστε να κάνετε μήνυση στο Σεφερλή;

Το σκέφτομαι πολύ σοβαρά…

 

― Απειλές δέχεστε;

Α, ναι, να πω κάτι: όλα αυτά που στέλνετε στο inbox oι θαυμαστές του κ. Σεφερλή και όχι μόνο συγκεντρώνονται και προωθούνται στη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Όσοι νομίζετε ότι τα ψευδώνυμα θα σας σώσουν να σας πούμε ότι το ηλεκτρονικό αποτύπωμα είναι όπως το αποτύπωμα που έχουμε στο δαχτυλάκι μας. Όλες αυτές οι απειλές για τη ζωή μου και τη ζωή της οικογένειάς μου, οι χυδαίες ύβρεις… Εδώ έκανα αγωγή στον Σκαλούμπαγκα, πιστεύεις, Kατερίνα, ότι θα χαριστώ σε όλους αυτούς; Τους οποίους, προφανώς, κάποιους τους έχει αμολήσει.

 

Υπάρχει ένας που με βρίζει χυδαία και με απειλεί και του απαντάει η δικηγόρος μου που παρακολουθεί τον λογαριασμό μου «πολύ ωραία, να ξέρετε ότι όλα αυτά θα σταλούν στη Δίωξη του Ηλεκτρονικού Εγκλήματος». Απάντηση: «Αχ, συγγνώμη, είχα λίγο πυρετό και ήμουν πάνω στην έξαρση της στιγμής».

 

― Απαντάτε σε αυτά τα σχόλια;

Θα πω ένα παράδειγμα. Υπάρχει ένας που με βρίζει χυδαία και με απειλεί και του απαντάει η δικηγόρος μου που παρακολουθεί τον λογαριασμό μου «πολύ ωραία, να ξέρετε ότι όλα αυτά θα σταλούν στη Δίωξη του Ηλεκτρονικού Εγκλήματος». Απάντηση: «Αχ, συγγνώμη, είχα λίγο πυρετό και ήμουν πάνω στην έξαρση της στιγμής».

 

― Αντίδραση Ακριβοπούλου;

(γέλια). Και συνεχίζει «να ευχηθώ καλό μήνα σ' εσάς και την οικογένειά σας»…

 

Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

― Πάντως, θυμάμαι και τα σχόλια που είχατε κάνει για την Αρβελέρ, πόσο σκληρά ήταν. Και Σεφερλής αλλά και Αρβελέρ.

Δεν αλλάζω ούτε λέξη απ' ό,τι έχω γράψει και για την Αρβελέρ. Όχι επειδή είμαι ανόητη και πείσμων. Αλλά επειδή ό,τι γράφω το έχω σκεφθεί και με έχει απασχολήσει πολύ. Δεν γράφω θυμικά εγώ, μοιάζει θυμικό το κείμενό μου. Είναι μια τεχνική αυτή. Είναι όλα καλά δουλεμένα. Η Αρβελέρ που λες έγραψε ένα βιβλίο που ήταν όλο gossip. Δεν είναι δυνατόν να παίρνει ένας νέος άνθρωπος το βιβλίο μιας γυναίκας με πραγματικά σπουδαία καριέρα και εκεί που περιμένεις ότι θα σου δώσει ιδέες, αρχές, έμπνευση, να σου λέει για τις φιλίες της με ισχυρούς. Και επί της ουσίας δεν μου απάντησε ποτέ. Όμως πολλοί πανεπιστημιακοί μού έστειλαν συγχαρητήρια, αυτό το «πες τα, χρυσόστομη».

 

― Η στάση σας ευρύτερα είναι πολιτική. Σας έχει ζητηθεί να εμπλακείτε ενεργά;

Από τα τριάντα μου χρόνια μέχρι σήμερα μού γίνονται συνεχώς προτάσεις για Κοινοβούλιο, Επικρατείας, Ευρωβουλή. Από τη Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ παλιότερα, τον ΣΥΡΙΖΑ. Το περίεργο είναι ότι, ανάλογα με τις φάσεις της ζωής μου, έχω δεχτεί προτάσεις από παντού. Έζησα την πολιτική από τότε που γεννήθηκα σε αυτό το σπίτι. Εγώ, Κατερίνα, πριν μάθω αλφαβήτα, έβαζα σταυρουδάκια στα ψηφοδέλτια του πατέρα μου. Πρώτα έμαθα να γράφω τον σταυρό και μετά πήγα σχολείο. Τη σιχάθηκα, τη σιχάθηκα και αργότερα που έγινε και η μητέρα μου υπουργός. Δεν θα περνούσα καν απ' έξω. Θεωρώ, επίσης, ότι, όπως είχε πει ο αρχισυντάκτης της «Le Monde», καλύτερα να είσαι ψαράς παρά ψάρι.

 

― Φίλους πολιτικούς έχετε;

Ποτέ, το έχω ως αρχή μου. Δείτε το κινητό μου, δεν έχω κανένα τηλέφωνο πολιτικού.

 

― Όμως, ο σύζυγός σας, ο Γιώργος Κυρίτσης, πολιτεύτηκε, εξελέγη βουλευτής με τη ΔΗΜΑΡ. 

Ο Γιώργος, που είναι ο σύντροφος της ζωής μου εδώ και άπειρα χρόνια, το έκανε για δύο χρόνια και όταν του ζητήθηκε να συνεχίσει είπε: «Αυτό δεν είναι για μένα». Όταν μου είπε ότι θέλει να το κάνει ήξερα ότι έπρεπε να το ζήσει. Και κάποια στιγμή σηκώθηκε κι έφυγε τρέχοντας. Γι' αυτό έχει ιδιαίτερη συμπάθεια στην Ηρώ Διώτη, επειδή έκανε το ίδιο πράγμα. 

 

― Νομίζω έχετε στο απυρόβλητο τον πρωθυπουργό. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι η Έλενα Ακρίτα δεν έγραψε κάτι για την αποστροφή του Αλέξη Τσίπα στον πυρόπληκτο στο Μάτι για τα 2.000 ευρώ που θα σπαταλούσε.

Ας τα ξεκαθαρίσουμε. Κατ' αρχάς, δεν μπορώ να μπω στη λογική γιατί σχολίασες αυτό και όχι το άλλο. Βεβαίως, όπως κάποιος κρίνει αυτό που σχολιάζεις, κρίνει και αυτό που δεν σχολιάζεις. Ομολογώ ότι ήμουν τόσο χαμένη στο Διάστημα που ούτε καν το σκέφθηκα. Όμως, μπορώ να σου στείλω τουλάχιστον 50 άρθρα μου στην εφημερίδα όπου αυτή την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα, από τη Νovartis ως το Μάτι, τη Ρένα Δούρου, την Αχτσιόγλου με τη σκλήρυνση κατά πλάκας τους έχω ασκήσει τη σκληρότερη κριτική. Ήμουν η πρώτη το 2015, πριν καν κλείσουν έξι μήνες στη διακυβέρνηση, που είπα σε τηλεοπτική εκπομπή ότι με έχουν απογοητεύσει.

 

― Υπάρχει η εικόνα ότι η Ακρίτα είναι Συριζαία.

Μα, ήμουν Συριζαία. Από κει και πέρα κρίνω. Αν θεωρώ, για παράδειγμα, ότι το σύμφωνο συμβίωσης είναι καλό, θα το πω. Αν θεωρώ ότι είναι κακό και απαράδεκτο που ο Τσίπρας είπε «γιατί να σ' τα δώσω τα λεφτά, αφού θα τα σπαταλήσεις», ναι, θα το πω. Συνέχεια γράφω. Είναι άδικο αυτό. Γράφω, πώς δεν γράφω. 

 

― Μα, δεν αξίζει ένα άρθρο αυτό «θα τα σπαταλήσεις»;

Ποιος σας είπε ότι δεν θα γράψω. Απλώς εγώ τα μαζεύω και γράφω. 

 

― Αν γίνουν εκλογές τον Μάρτη ή τον Μάιο, όπως λένε, ξέρετε τι θα ψηφίσετε;

Α πα πα, όχι. Ειλικρινά δεν ξέρω. Το 2015 ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ, τώρα δεν ξέρω.

 

― Στους αναποφάσιστους κι εσείς;

Και ξέρεις, για τη γενιά μου είναι δύσκολο, γιατί εμείς δεν έχουμε την κουλτούρα του «λευκού», την κουλτούρα της αποχής, όπως οι νέοι άνθρωποι. Εγώ έχω μάθει ότι το ψηφοδέλτιο με τον σταυρό είναι η συμμετοχή μου. Όμως πιστεύω ότι αυτήν τη φορά πρέπει να ξεπεράσω αυτό το ηλικιακό ταμπού που έχω και ίσως να ρίξω λευκό. Το να μην πάω καθόλου στις κάλπες, όμως, δεν το αντέχω…

 

Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO
Φωτ.: Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Τη Νοτοπούλου, πάλι, δεν την καταλαβαίνω. Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω μια τόσο μετεωρική ανέλιξη μέσα σε μήνες. Λυπάμαι, δεν μπορώ. Πιστεύω ότι είναι εξαιρετικά λανθασμένη επιλογή από μια κυβέρνηση που από την αρχή φάνηκε ότι εδώ κάνει λάθος επιλογές.

 

― Η Νοτοπούλου ως υποψήφια για τη δημαρχία στη Θεσσαλονίκη πώς σας φαίνεται;

Να, για τη Νοτοπούλου έχω γράψει, μην είσαι άδικη μαζί μου… Κοίτα, θεωρώ ότι ο Μπουτάρης είναι μια μεγάλη φυσιογνωμία και θεωρώ πολύ σοφό αυτό που λέμε «ξέρω να φεύγω». Ο Μπουτάρης είπε καινούργια πράγματα, έκανε καινούργια πράγματα και τώρα που είναι σε μια φάση ενδοσκόπησης θεωρώ ότι μετανιώνει για πράγματα, που, κατά τη γνώμη μου, δεν έπρεπε να μετανιώσει. Έχω γράψει δύο φορές με σεβασμό και εκτίμηση για τον Μπουτάρη. Θα θυμόμαστε πάντα την περίπτωσή του. Τη Νοτοπούλου, πάλι, δεν την καταλαβαίνω. Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω μια τόσο μετεωρική ανέλιξη μέσα σε μήνες. Λυπάμαι, δεν μπορώ. Πιστεύω ότι είναι εξαιρετικά λανθασμένη επιλογή από μια κυβέρνηση που από την αρχή φάνηκε ότι εδώ κάνει λάθος επιλογές. Και από την άλλη, η Αχτσιόγλου, που από την αρχή την έβρισαν ως νέα και ωραία, έκανε κάποια πράγματα. Όταν της έγραψα τόσο σκληρά πράγματα για τη σκλήρυνση κατά πλάκας και την αναπηρία τα πήρε πίσω.

 

― Μπορούμε να μιλήσουμε για κάποιον νέο πολιτικό που μπορεί να εμπνεύσει; Μιλάμε μόνο για απογοητεύσεις…

Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης. Είναι ένας νέος άνθρωπος που συμπυκνώνει με την παρουσία και το ήθος του ακριβώς όλη την ουσία της ερώτησής σου.

 

― Είναι πλέον διευθυντής του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας. Έφυγε «τραυματισμένος» από την κεντρική πολιτική σκηνή.

Βαθιά τραυματισμένος, ένας άνθρωπος γλυκός και ευγενικός, που όμως δεν ιδρώνει το αυτί του. Δεν μασάει. Στις 10 Δεκεμβρίου κάνουμε μια μεγάλη συναυλία για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Μέγαρο Μουσικής. Εγώ θα απευθύνω χαιρετισμό, αφού είμαι μέλος της Διεθνούς Αμνηστίας από 22 χρονών, δηλαδή 40 χρόνια, ενώ η μητέρα μου ήταν στην ιδρυτική ομάδα των εξορισμένων και φυλακισμένων από τη χούντα που έστησαν το ελληνικό τμήμα. Ο Γαβριήλ έφερε μια νέα πνοή – μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα, ρατσισμό, ξενοφοβία, ομοφοβία. Αυτά ήταν πιο παροπλισμένα στο ελληνικό τμήμα και ο Γαβριήλ ήρθε και άνοιξε όλη τη βεντάλια. Με έχει εμπνεύσει πάρα πολύ.

 

― Έχει στοιχεία ηγέτη;

Μιας νέας γενιάς και ενός νέου αιώνα, ναι.

 

― Σε πρόσφατη συνέντευξή του στην «Εφημερίδα των Συντακτών», όταν ερωτάται αν θα επιστρέψει στην πολιτική σκηνή, λέει ότι δεν έχει τη λογική της «περιστρεφόμενης πόρτας»: όποτε θέλω μπαίνω, όποτε θέλω βγαίνω.

Δεν με εκπλήσσει καθόλου η αντίδρασή του. Δεν νομίζω ότι θα ξαναμπεί σε όλο αυτό. Ενδεχομένως διότι έχει καταλάβει ότι δεν μπορείς να προσφέρεις πλέον στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Και πιστεύω ότι με το όραμά του και τη νέα πνοή που έφερε στη Διεθνή Αμνηστία προσφέρει και με το παραπάνω. Θα κάνω ό,τι μπορώ για να στηρίξω το έργο του.

 

― Αν σας ρωτήσει κάποιος που δεν σας γνωρίζει να του περιγράψετε ποια είστε, τι θα πείτε;

Aριστερή βορείων προαστίων. Δημοσιογράφος-συγγραφέας.

 

― Αριστερή…

Ήμουν και είμαι αριστερή. Και έτσι ήταν και οι γονείς μου. Ήμουν ΚΚΕ Εσωτερικού από τα 18 μου χρόνια. Δεν ήμουν ΠΑΣΟΚ, όπως νόμιζαν, αν και, μην τρελαθούμε, όταν η μητέρα μου πολιτευόταν την ψήφιζα στη Β' Αθηνών. Έχω κάνει τρεις γάμους, μπατιράκια ήταν και οι τρεις, τους ερωτεύτηκα και τους παντρεύτηκα. Δεν έκανα ποτέ παρέα με το μεγάλο κεφάλαιο. Στο σπίτι μας έμπαιναν ο Μόραλης, ο Ελύτης. Έτσι μεγάλωσα. Στο σπίτι μου. Με τη μάνα μου.

 

 

― Πόσο ερωτεύσιμος ήταν ο Ελύτης;

Καθόλου. Του είχα πάρει και μια συνέντευξη και ομολογώ ότι αισθάνθηκα πως περισσότερο τον απασχολούσε αν θα φωτογραφηθεί από το καλό του προφίλ παρά η ουσία της συνέντευξης.

 

― Αυτή την εποχή γράφετε το νέο σας βιβλίο. Αστυνομικό πάλι;

Όχι, αυτήν τη φορά είναι ένα βιβλίο που μιλά για την Αθήνα από τα τέλη της δεκαετίας του '80 μέχρι σχεδόν τις μέρες μας. Όλη η εποχή της Μεταπολίτευσης μέσα από τις ζωές απλών γυναικών. Είναι μια τοιχογραφία όσων ζήσαμε στην Αθήνα εγώ και οι νεότεροί μου, από το '80 ως σήμερα. Η έμπνευσή μου ήταν το «Τρίτο Στεφάνι» του Ταχτσή. Δεν το έχω ολοκληρώσει, θα κυκλοφορήσει το 2019.

 

 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος: «Να φοβηθώ τι; Μήπως πουν ότι ήμουν χάλια στον Άμλετ; Μα, θα το πουν!»
Ο αγαπημένος ηθοποιός αναλαμβάνει στα 40 του να υποδυθεί για πρώτη φορά τον «Άμλετ», υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Κατερίνας Ευαγγελάτου, και δηλώνει έτοιμος, ακόμα και για μια μεγάλη αποτυχία.
Ο Holy δεν είναι ο συνηθισμένος «type rapper»
Ο νεαρός Σαλονικιός ράπερ μιλάει για πρώτη φορά για τον αγώνα του να φτιάξει το πιο ιδιαίτερο ραπ στην Ελλάδα.
Όταν ο Μένης Κουμανταρέας είχε αφηγηθεί τη ζωή του στη LiFO
«Όταν γράφεις μια ιστορία για την πόλη πρέπει να κοιτάς τους ήρωες από πολύ κοντά και να είσαι αποστασιοποιημένος κιόλας. Η αρχική φωλιά για να τους βρεις είναι πάντα ο εαυτός σου».
Μένης Κουμανταρέας: «Θα ήθελα να με θυμούνται σαν έναν άνθρωπο που δεν υπήρξε ποτέ άδικος»
Mια βαθιά και ειλικρινής συνέντευξη του Μένη Κουμανταρέα που πέθανε σαν σήμερα το 2014 στον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο
Φλοράν Μαρσί: Ο αντισυμβατικός κινηματογραφιστής των επαναστάσεων
Ο σημαντικός Γάλλος σκηνοθέτης, τιμώμενο πρόσωπο στο 10ο Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου της Αθήνας, για περισσότερο από 20 χρόνια καταγράφει εξεγέρσεις, πολέμους, τη βία και τον θάνατο.
Μαργαρίτα Καραπάνου: «Αισθάνομαι ότι ο κόσμος είναι πια χωρίς συμπόνια»
Μια συγκλονιστική συνέντευξη της μεγάλης Ελληνίδας συγγραφέως, που πέθανε σαν σήμερα το 2008
Συνέντευξη με τον Έλληνα γιατρό που κατάφερε να περιορίσει τα νέα κρούσματα HIV στη Νέα Υόρκη
Ο Δημήτρης Δασκαλάκης εξηγεί πώς η προληπτική φαρμακευτική αγωγή για τον HIV (PrEP) καταφέρνει να δώσει τέλος στην επιδημία του HIV στη Νέα Υόρκη, μετά από τρεις δεκαετίες.
Ευφροσύνη Δοξιάδη: «Η καθημερινότητά μας, αγαπητέ, σπάνια αγγίζει την τελειότητα»
Με αφορμή την αγγλική έκδοση των «Πορτρέτων του Φαγιούμ» από τη Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη Ηρακλείου, η εικαστικός, ερευνήτρια και συγγραφέας του μνημειώδους αυτού έργου μάς μιλά για τέχνη, ποίηση, ιστορία αλλά και για καταστάσεις «ροκ», καταθέτοντας μνήμες κι εμπειρίες μιας πολύ ιδιαίτερης ζωής.
Ματίνα Στεβή: Μια Ελληνίδα δημοσιογράφος στους «New York Times»
Η επιτυχημένη δημοσιογράφος των «New York Times» μιλά στη LiFO για τη συναρπαστική ζωή ενός ξένου ανταποκριτή.
Λίνα Μενδώνη: «Από μικρό παιδί γαλουχήθηκα να πορεύομαι με μέτρο»
Υπουργός Πολιτισμού. Γεννήθηκε στο Παγκράτι, ζει στο κέντρο. Πιστεύει πως, ανεξαρτήτως φύλου, πρέπει να αντιμετωπίζεσαι με κριτήριο την αξία σου.
Ο Μιχάλης Μαλανδράκης, η πιο σφριγηλή νέα φωνή της ελληνικής λογοτεχνίας, στην πρώτη του συνέντευξη
Το «Patriot» του 22χρονου Έλληνα συγγραφέα είναι μια νουβέλα συναρπαστική, που μιλά με τρόπο καινοφανή για τους μετανάστες στην Ελλάδα.
Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου: Η βραβευμένη φέτος με το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας μιλά στη LIFO
Η ομότιμη καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας του ΑΠΘ, αφηγείται τη ζωή της και μιλά για την τέχνη, την εκπαίδευση, την αγάπη και τη μοναξιά.
Μισέλ Γαβρά: «Πενήντα χρόνια μετά το "Ζ", τα ίδια σκ** από τον Τύπο!»
Λίγες εβδομάδες μετά την πρεμιέρα της ταινίας «Ενήλικοι στην αίθουσα» στην Ελλάδα και αφού οι αντιδράσεις δείχνουν να έχουν κοπάσει, η σύζυγος και παραγωγός του Κώστα Γαβρά μιλά με πάθος στη LiFO για όλο το επεισοδιακό χρονικό της δημιουργίας της.
 Νίκος Μαστοράκης: «Αν δεν είχα το θέατρο, θα ήμουν ερημίτης»
Μια συζήτηση με έναν από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του ελληνικού θεάτρου για τον Μπέρνχαρντ, το σκληρό πρόσωπο και τις αντιφάσεις της Αυστρίας, και τις δυσκολίες του θεάτρου σήμερα.
Βέρνερ Χέρτζοκ: «Ο 21ος αιώνας  είναι ο αιώνας της μοναξιάς»
Λίγο πριν από την κυκλοφορία της ταινίας του «Οικογενειακή Ευτυχία Α.Ε.» ο σπουδαίος Γερμανός δημιουργός μιλάει στη LiFO για την απόλυτη μοναξιά των αστικών κέντρων.
13 σχόλια
Ταξινόμηση:
Maggelan Maggelan 2.12.2018 | 12:04
Πες βρε Έλενα ότι είσαι και φανατική οπαδός του ΠΑΟΚ. Αυτό και μόνο δείχνει ότι είσαι ξεχωριστή!
Jonathan R. Mayers Jonathan R. Mayers 4.12.2018 | 11:03
Με 2+ εκατομμύρια οπαδούς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, δεν νομίζω ότι είναι και τόσο σπάνιο να είναι κανείς ΠΑΟΚ. Μάλλον ο πρώτος είναι.
Η Μακεδονία (με το 2.500.000 πληθυσμό, μη νομίζεις ότι υποστηρίζει το ΠΟΚ που την υβρίζει σε κάθε αγώνα), η Θράκη και πολλές περιοχές της Ελλάδος όπως η Κρήτη, η Νότια Πελοπόννησος και η Κύπρος έχουν αμέτρητους ΠΑΟΚτσήδες.
Να μη μιλήσω για το εξωτερικό όπου είναι η πρώτη ομάδα στους μετανάστες.
Ειδικά αν πάρει και την κούπα φέτος, εκεί να δεις κόσμος.
Δεν γίνεται η Αθήνα να έχει 5.000.000 ολυμπιακούς και 4.000.000 παναθηναϊκούς και 3.000.000 αεκτζήδες. Δες τα εισιτήρια που πουλάνε.
Δυστυχώς, όσο μελάνι και αν χυθεί, όσα λόγια και αν ειπωθούν, η βλακεία είναι αήττητη.
Η κ. Ακρίτα, φοβάμαι ότι άκρη δεν θα βγάλει. Ειδικότερα όταν η βλακώδη ισχύς ενεργεί συλλογικά εν τι ενώσει.
Από την άλλη όμως, για να τα λέμε όλα, δεν είδα καμία διαμαρτυρία (από τον/την οποιοδήποτε), όταν παρόμοιο χιούμορ με αυτό του κ. Σεφερλή -και αν μου επιτρέπεται χειρότερο-, από την στιγμή που διατυπώνεται και εκφράζεται, αποδεδειγμένα, από ποιοτικότερους καλλιτέχνες όσο αφορά την καλλιτεχνική τους αφετηρία, το γνωστικό τους επίπεδο, καλλιέργεια και την πολλαπλάσια χρονική παρουσία τους στο προσκήνιο. Θεατρικό, τηλεοπτικό, ραδιοφωνικό.
Λιγό, πολύ, έως και πολύ περισσότερο, κι εκείνοι (είναι και άλλοι, αρκετοί, ζώντες [μέχρι προσφάτως] και μη, εκτός του κ. Λαζόπουλου), που έκαναν χιούμορ ή «χιούμορ» με ρατσιστική χροιά ή με υπονοούμενα-νοούμενα..., εμπαθές πολλές φορές, με κοινωνικές ομάδες όπως, π.χ. οι ομοφυλόφιλοι, οι ευτραφείς και τα διάφορα ιδιαίτερα-χαρακτηριστικά σωματότυπα, βάζοντας στο στόχαστρο, σε μόνιμη βάση συγκεκριμένα δημόσια πρόσωπα - ακόμη, ακόμη και με τους αθώα αφελείς. Όσο αφορά τον φθηνό σεξισμό, εγκαλούμενοι -και καλά- το αστείο του εκάστοτε θέματος, του έδωσαν και κατάλαβε!...
Ε για αυτούς τους χιουμορίστες δεν είδα να εκφράζονται παράπονα και ενστάσεις!...

Υ.Γ.: Για να κάνω και λίγο τον συνήγορο του διαβόλου, ο κ. Σεφερλής δεν χρειάζεται, απολύτως, καμία Ακρίτα για να κάνει διαφήμιση. Συμφωνούμε ή όχι μαζί του, μας αρέσει ή τον απεχθανόμαστε, έχει καθιερωθεί πάρα πολύ καλά στον χώρο. Τολμώ να πω ότι εκείνη που βρέθηκε στο προσκήνιο την παρούσα στιγμή είναι η κ. Ακρίτα και μάλιστα όχι άμεσα μέσω του λογοτεχνικού της και καλλιτεχνικού της έργου, αλλά για άλλη μία φορά από την κριτική της σε ένα τρίτο πρόσωπο ή κατάσταση.

Υ.Γ.2: Το κοινό, φοβάμαι ότι δεν θα ενδιαφερθεί για την ουσία της συγκεκριμένης κατάστασης, αλλά για το «μαλλιοτράβηγμα». (Τα μαλλιά τα δικά της, οι περούκες του κ. Σεφερλή - καλό έεεεε;;;...)...

σ.σ.: Υπάρχουν φορές που έχω θαυμάσει τα γραπτά και το πνευματώδες σκεπτικό της την κ. Ακρίτα και φορές που δεν ξέρω αν πρέπει να την παραδεχτώ ή όχι. Το ίδιο με τον κ. Σεφερλή. Έχω γελάσει με θεατρικά του σκετσάκια (από το YouTube), και (αρκετές) φορές τον θεωρώ απολύτως σαχλό και προβλέψιμο. Και κάτι τελευταίο, αν κάποιοι θυμώνουν (βλωκωδώς), χαρακτηρίζοντας την «αριστερή των βορείων προαστίων», άλλο τόσο, ίσως και περισσότερο θα έπρεπε να θυμώνουν (επίσης βλακωδώς) και με τους δεξιούς των δυτικών προαστίων...!
avatar ΦΩΤΕΙΝΗ 2.12.2018 | 19:15
"... αυτό το «μα, γιατί ασχολείσαι» μας πήρε στον λαιμό του και γίναμε παθητικοί θεατές των πάντων γύρω μας.". Εγώ πιστεύω ότι το "δεν ασχολούμαι γιατί δεν αξίζει" ή το "η καλύτερη απάντηση είναι η σιωπή" ουσιαστικά κρύβουν από πίσω τον φόβο ότι αν ασχοληθείς θα καταλάβεις το μέγεθος και τη δύναμη της άλλης πλευράς και θα τρομάξεις.
Σύμφωνα με ένα παλιό γαλλικό ρητό, αν πας να αντιμετωπίσεις τα σκατά φορώντας λευκά γάντια, τα σκατά δεν θα έχουν ποτέ πρόβλημα, αλλά τα γάντια σίγουρα θα έχουν σοβαρότατο.
Από την άλλη, αν αρχίσεις να σφυρίζεις αδιάφορα μπροστά στην επέλαση των σκατών, θα κατακλύσουν τα πάντα...
alele alele 3.12.2018 | 12:00
Ισως να εχεις δικιο αλλα πιστευω οτι δεν μπορεις να ασχοληθεις με το τι κανει ο καθενας, ποσο μαλλον οταν εχεις και δουλειες να κανεις και δεν εισαι αριστερος βορειων προαστιων. Δεν εχω δει ποτε live Σεφερλη (και ουτε σκοπευω) αλλα θυμαμαι ψηφοφορους του Συριζα που υποστηριζαν τον Λαζοπουλο με αντιστοιχο χιουμορ. Τοτε βεβαια αυτο το χιουμορ ηταν για "ανοιχτομυαλους".
Τα τελευταία χρόνια, κατά γενική ομολογία, το χιούμορ του Λαζόπουλου κινείται μεταξύ μετριότατου και πολύ κάτω του μετρίου, και εγώ προσωπικά δεν ξέρω κανέναν που να το θεωρεί "χιούμορ για ανοιχτόμυαλους".
Προφανώς, εσύ έχεις συναντήσει...
"αν μη τι άλλο ξέρω να γράφω, να είμαι προσεκτική, να μετράω κάθε λέξη, και ξέρω να χρησιμοποιώ πολύ καλά τα σημεία της στίξης και να τα βάζω εκεί που πρέπει γιατί μπορεί να αλλάξουν ένα νόημα." Πηγή: www.lifo.gr

Απλά υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν μάθει (ή ξέχασαν) να κατανοούν σωστά ένα κείμενο που διαβάζουν, αλλά και άλλοι που επιλέγουν συνειδητά να κατανοούν (ή να ισχυρίζονται ότι κατανοούν) ό,τι τους βολεύει.
Το βλέπει κανείς πολύ συχνά παντού, μεταξύ άλλων και στα σχόλια της LIFO
«..αλλά και άλλοι που επιλέγουν συνειδητά να κατανοούν (ή να ισχυρίζονται ότι κατανοούν) ό,τι τους βολεύει.»

Να λάβω το σχόλιο ως αυτοκριτική;...

Την κυρία Ακρίτα την παρακολουθώ και την διαβάζω πολλά χρόνια. Καταπληκτική λογοτέχνης!
Όμως, πάντα στα επίκαιρα κείμενα της την χαρακτήριζε ο παρορμητισμός. Τα τελευταία χρόνια και ο θυμός.

Ο Σαίξπηρ είχε πει κάτι ωραίο. «Καλύτερα να είσαι βασιλιάς της σιωπής σου, παρά σκλάβος των λόγων σου», αν αυτό λέει κάτι...

Ο Μάρκος Σεφερλής δεν εξελίχτηκε, όπως εξελίχτηκε... μόνος του. Βρήκε μεγάλο, προσοδοφόρο έδαφος στην αποδοχή του μέσου Έλληνα. Και φυσικά τεράστιο ρόλο σε αυτό έπαιξε η τηλεόραση η οποία τον καθιέρωσε, σχεδόν μόνιμα. Κατόπιν αυτής καθιερώθηκε και θεατρικά, μάλιστα ως θιασάρχης, θεατρικός συγγραφέας (ο θεός να τον κάνει...), και θεατρικός επιχειρηματίας. Κάποιοι, όλο αυτό που τον περικλείει το ονομάζουν «λαϊκό θέατρο», «λαϊκό θέαμα», λες και οι αείμνηστοι -για παράδειγμα- Ιάκωβος Καμπανέλης, Σακελάριος, Ψαθάς, δεν ήταν λαϊκοί-θεατρικοί συγγραφείς...
"Να λάβω το σχόλιο ως αυτοκριτική;... Πηγή: www.lifo.gr"

Οχι, κυριολεκτούσα έχοντας στο νου μου πολλές περιπτώσεις και μιλώντας γενικά και όχι αναφερόμενος στην συγκεκριμένη περίπτωση της Ακρίτα, της οποίας σπανιότατα τυχαίνει να διαβάζω κείμενα.
Όσον με αφορά τουλάχιστον, είμαι ένας πολύ προσεκτικός αναγνώστης (και έντιμος με τα γραπτά κείμενα). Αν μη τι άλλο, ποτέ δεν μου έχει προσάψει κανείς, ακόμα και όσοι διαφωνούν μαζί μου, μειωμένες αναγνωστικές ικανότητες
Θεωρώ επίσης ότι δεν πρέπει να συγχέεται το λαϊκό με το λαϊκίστικο/φτηνιάρικο.
Οσο κι αν αυτά τα δύο απευθύνονται στο ευρύτατο δυνατό κοινό, υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσά τους.
Για λόγους συντομίας, το κυριότερο και ασφαλέστερο κριτήριο είναι ότι η δεύτερη κατηγορία επιχειρεί να κολακέψει και να αναζωπυρώσει τα χειρότερα ένστικτα και στοιχεία που ενυπάρχουν σε κάθε άνθρωπο (πράγμα εξαιρετικά βολικό βέβαια όταν δεν διαθέτεις έμπνευση και ταλέντο)
avatar Γράφων 3.12.2018 | 14:44
"Το 2015 ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ, τώρα δεν ξέρω."

'nough said.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή