Ένα παγωμένο απόγευμα στη Νέα Υόρκη τον Φεβρουάριο του 1963, ο Bob Dylan πόζαρε με την τότε φίλη του, Suze Rotolo, για το πορτρέτο που θα εμφανιζόταν στο εξώφυλλο του δεύτερου άλμπουμ του, "The Freewheelin' Bob Dylan". Είχε επιλέξει με ιδιαίτερη φροντίδα τα ατημέλητα ρούχα του, σημείωνε αργότερα η Rotolo στα απομνημονεύματά της. Η εμφάνισή του περιλάμβανε ένα από τα αγαπημένα του ρούχα: ένα καφέ σουέτ σακάκι. «Ήταν μια σαφής επιλογή ‘εικόνας’», έγραφε η Rotolo, «καθώς το σακάκι εκείνο δεν ήταν ούτε κατά διάνοια κατάλληλο για τόσο ψυχρό καιρό».
Κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης εκείνη τη μέρα, ο νεαρός τραγουδιστής κατάφερε να κατασκευάσει μια γοητευτική δημόσια εικόνα για τον εαυτό του, δίνοντας ταυτόχρονα την εντύπωση ότι δεν τον ενδιέφερε και πολύ η εμφάνισή του. Εξήντα χρόνια μετά, το ταλέντο του ως αντικείμενο φωτογράφισης γίνεται φανερό για άλλη μια φορά στα πορτραίτα της νέας διαφημιστικής καμπάνιας της Celine Homme.
Το διαχρονικής ισχύος εξώφυλλο του "Freewheelin'", τραβηγμένο από τον Don Hunstein, είχε μια υπνωτική επίδραση στην πρώτη φουρνιά οπαδών του Dylan. Ο ιστορικός Sean Wilentz, έφηβος όταν κυκλοφόρησε το άλμπουμ, το είδε ως «μια εικόνα που, με την hip σεξουαλικότητά της, ήταν πιο διεγερτική από οτιδήποτε είχα δει στα αντίτυπα του Playboy που κυκλοφορούσαν κρυφά από χέρι σε χέρι στο σχολείο», έγραψε στο βιβλίο του "Bob Dylan in America" που κυκλοφόρησε το 2010.
Ο ίδιος ο Dylan είχε επίσης αντιληφθεί τη δύναμη αυτής της εικόνας: Όταν μοίρασε προκαταβολικά αντίγραφα του δίσκου σε φίλους του την άνοιξη του 1963, τους έλεγε ότι «το εξώφυλλο είναι το πιο σημαντικό μέρος του άλμπουμ», σύμφωνα με έναν από τους πρώτους βιογράφους του, τον Anthony Scaduto.
Την ίδια χρονιά ο Dylan πόζαρε για τον Richard Avedon. Φορώντας ένα καρό πουκάμισο και ένα φθαρμένο τζιν – και με μια ταλαιπωρημένη θήκη κιθάρας ως αξεσουάρ – πόζαρε κοντά στο East River του Μανχάταν, κοιτάζοντας στο φακό της κάμερας με ένα ανεξιχνίαστο μειδίαμα στο πρόσωπό του. Μια ασημένια εκτύπωση αυτού του πορτραίτου πουλήθηκε 62.500 δολάρια σε δημοπρασία του 2014.
Το 1965, ένας πολύ διαφορετικός Dylan στεκόταν σε ένα βροχερό πεζοδρόμιο της Πέμπτης Λεωφόρου κατά μήκος του Σέντραλ Παρκ καθώς ο Avedon τον φωτογράφιζε για το Harper's Bazaar. Ντυμένος με μαύρο παλτό και μυτερές μπότες, ο τραγουδιστής ήταν πλέον της μόδας, αγριομάλλης, ανδρόγυνος. Οι μαύροι κύκλοι κάτω από τα μάτια του δήλωναν ότι δεν ήταν πια η νέα άφιξη στην πόλη, δεν ήταν πια αθώος.
Υπήρξε επίσης πολύ φιλικός στον φακό του φωτογράφου και σκηνοθέτη Jerry Schatzberg, υπεύθυνου για το αχνό πορτρέτο με το έντονο βλέμμα που θα κοσμούσε το 1966 το εξώφυλλο του άλμπουμ "Blonde on Blonde". Μέσα σε διάστημα δυόμισι χρόνων, η συνεργασία τους θα είχε ως αποτέλεσμα μια σειρά από πορτρέτα αρκετά για να γεμίσουν τις περισσότερες από 250 σελίδες του λευκώματος "Dylan by Schatzberg" που κυκλοφόρησε το 2018. «Απλώς στρέφεις την κάμερα πάνω του και αφήνεις τα πράγματα να συμβούν», δήλωνε ο Schatzberg στο βιβλίο.
Τα πορτρέτα του ώριμου Dylan για την καμπάνια της Celine φωτογραφήθηκαν από τον διευθυντή δημιουργικού του brand, Hedi Slimane. Πριν αναλάβει αυτή τη θέση το 2018, ο Slimane, ο οποίος στο παρελθόν είχε σχεδιάσει συλλογές για τον Yves Saint Laurent και για το Dior Homme, πέρασε πάνω από ένα χρόνο επικεντρώνοντας τη δράση του στη φωτογραφία. Προτιμά κατά κανόνα τις αυστηρές ασπρόμαυρες εικόνες και οι μουσικοί είναι από τα αγαπημένα του θέματα – μεταξύ αυτών που έχουν ποζάρει στο φακό του είναι η Kim Gordon, η Joan Jett, η Joni Mitchell, η Lady Gaga, ο Iggy Pop, ο Keith Richards, ο Jack White και η Amy Winehouse.
Παρότι προέρχεται από μια εποχή που οι μουσικοί κινδύνευαν να χαρακτηριστούν ξεπουλημένοι εάν υποστήριζαν εμπορικά προϊόντα, ο Dylan δεν είχε φαινομενικά κανένα ενδοιασμό να δανείσει την εικόνα και τα τραγούδια του σε διαφημίσεις για την Apple, την Pepsi, την Cadillac, το Airbnb, την IBM και αρκετές άλλες εταιρείες. Ίσως η πιο αξιομνημόνευτη περίπτωση απ’ όλες ήταν όταν εμφανίστηκε, μαζί με την Adriana Lima, σε μια τηλεοπτική διαφήμιση 30 δευτερολέπτων για τη Victoria's Secret το 2004. Αυτή η εμφάνιση φάνηκε να επαληθεύει κάτι που είχε πει κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης τύπου το 1965. «Αν επρόκειτο να ξεπουληθείτε σε κάποιο προϊόν, ποιο θα επιλέγατε;», τον είχε ρωτήσει ένας από τους πολλούς δημοσιογράφους στην αίθουσα. «Τα γυναικεία ενδύματα», ήταν η απάντηση του Dylan.
Ο Slimane φωτογράφισε τον Dylan στο Λος Άντζελες τον περασμένο Δεκέμβριο. Σε ένα από τα πορτρέτα, ο 81χρονος νομπελίστας απεικονίζεται με μια ακουστική κιθάρα. Σε ένα άλλο, παίζει μια ηλεκτρική Gibson. Για τους θαυμαστές που τον έχουν δει στις πρόσφατες περιοδείες του, η επιλογή των συγκεκριμένων οργάνων μοιάζει παράταιρη, καθώς το βασικό «εργαλείο» του τα τελευταία χρόνια ήταν το πιάνο ή το εκκλησιαστικό όργανο.
Όπως και οι φωτογραφίες που τραβήχτηκαν τη δεκαετία του '60 από τον Avedon, τον Hunstein και τον Schatzberg, τα πορτρέτα του Slimane επιτρέπουν στον κ. Dylan να διατηρεί αυτή την θεμελιώδη αινιγματική του ιδιότητα. Φορώντας ένα δερμάτινο μπουφάν Celine, με τα μάτια του κρυμμένα πίσω από σκούρα γυαλιά ηλίου και με μια έκφραση εντελώς ουδέτερη, φαίνεται να μην προδίδει τίποτα. Το μόνο που δεν μπορεί να κρύψει είναι η άνεσή του μπροστά στην κάμερα.
Με στοιχεία από τουε The New York Times
