ADVERTORIAL
ΣΤΑ 20 ΠΙΣΤΕΥΑ ότι θα ζήσω για πάντα. Στα 30 άρχισα να συνειδητοποιώ ότι αυτό είναι μάλλον αδύνατο. Και τότε, η έννοια της μακροζωίας άρχισε να με αφορά όλο και περισσότερο.
Γιατί, για όλες τις φορές που γυρνάμε κουρασμένοι από τη δουλειά, για τα «δεν θα πιστέψεις τι έγινε» μηνύματα που φτάνουν αργά το βράδυ και για τις περιόδους που είμαστε πνιγμένοι από υποχρεώσεις, άγχος ή τη διαχείριση μιας απώλειας, υπάρχουν οι διπλάσιες στιγμές ελπίδας και ευγνωμοσύνης για τη ζωή. Και μαζί με αυτές, μια όρεξη να ζήσουμε περισσότερο και καλύτερα. Να «το» ζήσουμε, ό,τι και αν είναι «αυτό» κάθε φορά.
Υπάρχει, όμως, ένα «τρικ» που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε από νωρίς: όταν λέμε «μακροζωία», ουσιαστικά μιλάμε για το παρόν. Το πόσο και πώς θα ζήσουμε εξαρτάται από το τι κάνουμε στο τώρα.
Ως millennial, το επιβεβαιώνω. Η γενιά μου αποφάσισε ότι κανένα πάρτι δεν είναι τόσο cool όσο το να ξυπνάς ξεκούραστος, να φροντίζεις το σώμα σου και να βάζεις την ψυχική υγεία σου σε προτεραιότητα. Ή ότι, ακόμα και αν πας στο πάρτι, ακόμα και αν η εβδομάδα σου μοιάζει με πολύχρωμο αρχείο Excel χωρίς κενά, θα έχεις κάπου να επιστρέψεις. Αυτό το «κάπου» είναι το κέντρο βάρους σου, ένας πυρήνας από αδιαπραγμάτευτα μικρά και μεγάλα πράγματα που θέλεις πλέον στην καθημερινότητά σου.
Το να «ζούμε το τώρα» και να χτίζουμε για το μέλλον δεν είναι, λοιπόν, δύο αντικρουόμενες καταστάσεις – στην πραγματικότητα συνδέονται άμεσα! Γιατί, αν δεχτούμε ότι η ευτυχία βρίσκεται τελικά στα απλά πράγματα, τότε σίγουρα θα θέλουμε να περάσουμε τα 80 μας χωρίς προβλήματα υγείας ή στα οικονομικά και απολαμβάνοντας τις βαθιές, ουσιαστικές σχέσεις ζωής που χτίσαμε με τους ανθρώπους μας. Αυτό που θέλουμε και τώρα, δηλαδή.
Και οι αλλαγές; Ίσως το πιο δύσκολο αλλά και μεγαλύτερο μάθημα που μου μαθαίνει η ζωή ξανά και ξανά – γιατί, από ό,τι φαίνεται, εκτός από το να χτίζεις, είναι ωραίο να μπορείς να ξαναχτίζεις. Όχι απλώς ωραίο, αλλά και απαραίτητο! Επειδή η ζωή είναι αγρίως απρόβλεπτη, όμως παράλληλα θέλουμε να τη ζήσουμε όσο περισσότερο γίνεται, χρειάζεται να προσαρμοζόμαστε, να αλλάζουμε οι ίδιοι.
Η γειτόνισσά μου ξεκίνησε ψυχοθεραπεία στα 50, ένας φίλος θα τρέξει για πρώτη φορά Μαραθώνιο στα 43 του, η συμμαθήτριά μου στην κεραμική είναι 61. Παρατηρώντας τους φίλους μου και τους ανθρώπους της καθημερινότητάς μου, συνειδητοποιώ ότι όλοι επιθυμούμε το ίδιο πράγμα: να ζήσουμε μια γεμάτη ζωή, με διάρκεια. Και είναι στο χέρι μας να το καταφέρουμε!
