Η Αλεξία Καλτσίκη αφηγείται τη ζωή της στη LIFO Facebook Twitter
Κάποιος έγραψε σε μια κριτική πως ήμουν «αξιοπρεπής». Δεν μου άρεσε. Όταν κάποιος είναι αξιοπρεπής στην τέχνη, σημαίνει πως λαμβάνει περισσότερο υπόψη του τους άλλους. Φωτο: Charlie Makkos / LIFO

Η Αλεξία Καλτσίκη αφηγείται τη ζωή της στη LIFO

0

Ξεκινήσαμε να κάνουμε πρόβες για τη Μήδεια του Βασίλιεφ με τα χιόνια του Φεβρουαρίου και έχουμε πια φτάσει στο φθινοπωρινό καύσωνα. 

• Μου έκανε εντύπωση ότι τα γιουχαΐσματα στην Επίδαυρο εκδηλώθηκαν τόσο αυθόρμητα και την ίδια στιγμή τόσο βίαια. Σίγουρα ήταν μια αποκαλυπτική εμπειρία και για τις δυο πλευρές, και για την κερκίδα και για την αρένα. Από 'κει και πέρα, όλους αυτούς τους μήνες είχε γίνει μια βασική και πολύ συγκεκριμένη δουλειά, την οποία εμείς οι ηθοποιοί ενστερνιστήκαμε και εφαρμόσαμε. Προχτές στο Ηρώδειο, στην ίδια σκηνή, μας χειροκρότησαν. Δεν παίρνω προσωπικά ούτε τα χειροκροτήματα ούτε τα γιουχαΐσματα.

Η πρώτη μου μεγάλη ταινία ήταν το Delivery του Παναγιωτόπουλου - εκεί έκανα το πρεζόνι. Όταν με είχε πρωτοδεί ο Παναγιωτόπουλος μου είπε «Μου αρέσει η φάτσα σου πάρα πολύ, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι είναι αυτό που θέλω για την ταινία μου».

• Από τη στιγμή που θα αποφασίσεις να μη φύγεις από μια παράσταση ως θεατής αλλά να μείνεις και να βρίσεις, αυτό είναι μια πολιτική πράξη.

• Γεννήθηκα στις 9 Σεπτεμβρίου του 1976 στην Καλλιθέα. Οι γονείς μου είχαν έρθει από τη Θεσσαλονίκη πολύ πριν γεννηθώ, αλλά είχαν έρθει μαζικά - η μαμά της μαμάς μου, η θεία μου... Η Καλλιθέα ήταν σαν οικογενειακή περιοχή πλέον.

• Πήγα σχολείο στις Ουρσουλίνες - ναι, υπάρχουν ακόμα. Τα βγάζαμε πέρα δύσκολα, η μητέρα μου δούλευε σε δικηγορικά γραφεία ως δακτυλογράφος, ο πατέρας μου είναι ηλεκτρονικός. Παρ' όλα αυτά, μας έστειλαν σε ιδιωτικά σχολεία, σε ωδεία, σε μπαλέτα. Έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν για να μας δώσουν αυτά που είχαν ονειρευτεί.

• Δούλεψα και ως μοντέλο σε ζωγράφο. Ήταν πολύ ενδιαφέρον, λόγω της ακινησίας. Ήταν τρομερή εμπειρία η πρώτη πινελιά, δεν φανταζόμουνα πως θα μπορούσε να σωματοποιηθεί τόσο έντονα όλο αυτό.

• Η πρώτη μου δουλειά ήταν στο θέατρο Χώρα. Έπαιζα μια Φιλιππινέζα καλόγρια, η οποία βοηθάει Φιλιππινέζες ιερόδουλες να ξεφύγουν από τη γιαπωνέζικη μαφία.

Η Αλεξία Καλτσίκη αφηγείται τη ζωή της στη LIFO Facebook Twitter
Η Αθήνα μου αρέσει πολύ. Είναι πολύ διαφορετική από γειτονιά σε γειτονιά: Διαφορετική αίσθηση μου δίνει η Καλλιθέα, διαφορετική ο Βύρωνας. Φωτο: Charlie Makkos / LIFO

• Κάπου εκεί, όταν πια κατάφερα να βρίσκω δουλειές συνεχόμενες τη μία μετά την άλλη, νοίκιασα ένα σπίτι στη Νεάπολη, στα Εξάρχεια. Ήθελα χρόνια να το κάνω, αλλά δεν τα κατάφερνα λόγω οικονομικής δυσκολίας. Ήταν πάρα πολύ δύσκολα οικονομικά, αλλά μου άρεσε πολύ που είχα επιτέλους το δικό μου σπίτι και ήμουν στη Νεάπολη και μπορούσα να πάω παντού με τα πόδια.

• Η πρώτη μου μεγάλη ταινία ήταν το Delivery του Παναγιωτόπουλου - εκεί έκανα το πρεζόνι. Όταν με είχε πρωτοδεί ο Παναγιωτόπουλος μου είπε «Μου αρέσει η φάτσα σου πάρα πολύ, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι είναι αυτό που θέλω για την ταινία μου».

• Το Delivery το γυρίσαμε στη Σοφοκλέους και στην Ευριπίδου, εκεί κοντά κάναμε λίγο αργότερα και τις πρόβες για την Αντιγόνη του Βογιατζή, στην πλατεία Κουμουνδούρου. Μου άρεσαν η γειτονιά, οι μετανάστες, η αγορά τους, να πηγαίνω τις Κυριακές και να χαζεύω. Αυτό το πράγμα που συμβαίνει εκεί τώρα είναι εξωφρενικό, να είναι 12 η ώρα, να φοβάσαι να βγεις από το αυτοκίνητό σου κι ο άλλος να βαράει δίπλα σου ενέσεις. Την τελευταία φορά που πήγα στενοχωρήθηκα πάρα πολύ.

• Το Αθήνα-Κωνσταντινούπολη, η τελευταία ταινία που γύρισα με τον Παναγιωτόπουλο, ήταν μια περίεργη εμπειρία, ήταν ένα πολύ ωραίο ταξίδι, που μετά το πεθύμησα. Κάναμε όλη αυτή την περιπλάνηση μέχρι την Κωνσταντινούπολη, ο Λευτέρης Βογιατζής, ο Δημήτρης ο Πουλικάκος, ο Νίκος ο Παναγιωτόπουλος κι εγώ. Εάν δεν ήταν ο Παναγιωτόπουλος θα μου ήταν δύσκολο - είναι ο συγκεκριμένος ρόλος που παίζω, η Γλύκα, δύσκολος, γιατί δεν μπορείς να την πιάσεις από πουθενά.

Μου 'χαν στείλει ένα μήνυμα για ένα φυτό που λέγεται «ο τσιγγάνος της ερήμου», το οποίο βγάζει ρίζες κοντά στο νερό, κι όταν τελειώνει το νερό γίνεται μια μπάλα και φεύγει με τον αέρα κι όπου βρίσκει νερό, ριζώνει. Κάπως έτσι είναι κι αυτή. Έχει μια άτυπη ελευθερία, μια δική της ηθική. Δεν μπορείς εύκολα να το προσεγγίσεις αυτό, γιατί και η ίδια η ταινία κινείται στο μεταίχμιο μεταξύ ρεαλιστικού και ονειρικού.

Η Αλεξία Καλτσίκη αφηγείται τη ζωή της στη LIFO Facebook Twitter
Από τη στιγμή που θα αποφασίσεις να μη φύγεις από μια παράσταση ως θεατής αλλά να μείνεις και να βρίσεις, αυτό είναι μια πολιτική πράξη. Φωτο: Charlie Makkos / LIFO

• Κάποιος έγραψε σε μια κριτική πως ήμουν «αξιοπρεπής». Δεν μου άρεσε. Όταν κάποιος είναι αξιοπρεπής στην τέχνη, σημαίνει πως λαμβάνει περισσότερο υπόψη του τους άλλους. Στην τέχνη δεν γίνεται να μην είσαι τολμηρός, να μη χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου. Σημαίνει ότι φοβήθηκα παραπάνω απ' όσο έπρεπε, πως στη συγκεκριμένη δουλειά ντάντεψα περισσότερο τον εαυτό μου απ' ό,τι χρειαζόταν.

• Η Αθήνα μου αρέσει πολύ. Είναι πολύ διαφορετική από γειτονιά σε γειτονιά: Διαφορετική αίσθηση μου δίνει η Καλλιθέα, διαφορετική ο Βύρωνας. Ίσως να 'ναι κι εμπειρικό το θέμα.

• Τώρα ζω με το φίλο μου στο Βύρωνα, μ' αρέσει που είναι γειτονιά, αλλά αισθητικά είναι πολύ φορτωμένη, ένα χάος με κάτι τούρτες-πολυκατοικίες.

• Περνάω περιόδους που βγαίνω πολύ και περιόδους που δεν βγαίνω καθόλου. Μια εποχή πήγαινα πολύ στο «Νηπιαγωγείο», στο Γκάζι. Μου αρέσει να πηγαίνω κάπου που να μπορώ να χορέψω. Δεν ντρέπομαι να χορέψω, αν δεν χορεύει κανένας άλλος.

• Mιλάω πολύ ε; Το 'χω αυτό.

Οι Αθηναίοι
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Δάφνις Κόκκινος

Οι Αθηναίοι / Δάφνις Κόκκινος: «Όταν είδα την Πίνα Μπάους, είπα “αυτό είναι το σπίτι μου”»

Έφυγε από την Κρήτη με ένα όνειρο: να χορεύει. Η πρώτη επαφή με την Πίνα Μπάους ήταν «σαν γροθιά στο στομάχι». Ύστερα από ένα ταξίδι-οδύσσεια έφτασε στο Βούπερταλ όπου η Πίνα και η τέχνη του χορού τον αγκάλιασαν. Ο καταξιωμένος χορευτής και χορογράφος αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.
M. HULOT
ΕΠΕΞ Κωστής Φωκάς, φωτογράφος

Οι Αθηναίοι / Κωστής Φωκάς: «Δεν θεωρώ τα “αίσχος” και “ντροπή” κριτική στη δουλειά μου»

Τον προόριζαν για παπά, ή έστω ψάλτη. Αυτός όμως ήθελε να φωτογραφίζει γυμνά με φλασιές και χιούμορ. Έτσι απελευθερώθηκε κι έγινε ένας από τους πιο ενδιαφέροντες νέους Έλληνες φωτογράφους.
M. HULOT
Άννα Κουρουπού, συγγραφέας, ηθοποιός

Οι Αθηναίοι / Άννα Κουρουπού: «Ξέρεις πολλές τρανς που δουλεύουν στο Δημόσιο;»

Δηλώνει πως αν δεν ήταν η μητέρα της, θα είχε πεθάνει. Βρίσκει πως το τρανς στοιχείο έχει κάτι επαναστατικό, ενώ στα διαφορετικά βιώματα των παιδιών σήμερα αναγνωρίζει την αξία των αγώνων που δόθηκαν όλα αυτά τα χρόνια. Η ακτιβίστρια, συγγραφέας και ηθοποιός αφηγείται τη ζωή της στη LiFO.
M. HULOT
Ρένη Πιττακή

Οι Αθηναίοι / Ρένη Πιττακή: «Το ταλέντο δεν είναι διαμέρισμα να σ’ το γράψει κάποιος»

Στην οντισιόν του Θεάτρου Τέχνης πήγε σχεδόν απροετοίμαστη. Αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο για να γίνει η αγαπημένη του Κουν και ένα από τα κομβικά πρόσωπα αυτής της ιστορίας. Κάνει θέατρο για να μπορεί να κάνει στη σκηνή όσα διστάζει στην αληθινή ζωή και αποφεύγει τους απολογισμούς. Η σπουδαία ηθοποιός αφηγείται τη ζωή της στη LifO.
ΜΑΤΟΥΛΑ ΚΟΥΣΤΕΝΗ
Xρήστος Φερεντίνος

Οι Αθηναίοι / Xρήστος Φερεντίνος: «Με ενοχλούν οι δικαστές του πληκτρολογίου»

Μεγάλωσε στα Εξάρχεια, σπούδασε Νομική, εργάστηκε ως ντετέκτιβ και ταμίας στον Ιππόδρομο, μέχρι να ανακαλύψει τη δημοσιογραφία και να βρει στην τηλεόραση το δεύτερο σπίτι του. Από το «Άκου να δεις» και το «Deal» μέχρι το «Studio 4», ο γνωστός παρουσιαστής αφηγείται στη LiFO μια ζωή γεμάτη επιτυχίες, αποτυχίες και εξηγεί γιατί δεν θέλει να μένει ποτέ στο ίδιο σημείο.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
ΔΗΩ ΚΑΓΓΕΛΑΡΗ θεατρολόγος

Οι Αθηναίοι / Δηώ Καγγελάρη: «Η γενιά μου δεν μπόρεσε να αλλάξει τον κόσμο»

Η διευθύντρια σπουδών στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου μιλά στη LiFO για τα παιδικά χρόνια στον «χαμένο παράδεισο» του Μεταξουργείου, για «το παιδί της ελπίδας μετά την ήττα» που υπήρξε, τους σημαντικούς δασκάλους του θεάτρου που γνώρισε, τη δύσκολη περίοδο του MeToo και την τραυματική αποχώρηση του Γιώργου Λούκου.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
DJ ΜΙΚΕΕ: «Νοσταλγώ την εποχή του “βγαίνω για να χορέψω”»

Οι Αθηναίοι / DJ ΜΙΚΕΕ: «Νοσταλγώ την εποχή του “βγαίνω για να χορέψω”»

Θυμάται τον παππού του να τον πηγαίνει περίπατο με τις ώρες στο κέντρο της Αθήνας. Κατάλαβε από νωρίς πως με δύο πικάπ μπορούσε να μιξάρει πολύ ωραίους ήχους. Πιστεύει πως η ευκολία του ΑΙ εκτός από τυχάρπαστους που θα φέρει, θα δώσει και τεχνικές σε ταλαντούχους ανθρώπους. Ο θρυλικός DJ της ελληνικής τέκνο σκηνής αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.
ΦΩΦΗ ΤΣΕΣΜΕΛΗ
Γεωργία Παπαγεωργίου, επιμελήτρια κειμένων

Οι Αθηναίοι / Γεωργία Παπαγεωργίου: «Δεν υπάρχει βιβλίο χωρίς λάθος»

Από τα παιδικά χρόνια στο Παγκράτι και τη Φιλοσοφική μέχρι τη γνωριμία με τον Φίλιππο Βλάχο και τη δημιουργία του εκδοτικού «Κείμενα», η ακαταπόνητη επιμελήτρια βιβλίων μιλά για την τέχνη της διόρθωσης, την ενασχόληση με την τυπογραφία, τις προσωπικότητες που συνάντησε και την ελπίδα που βλέπει σήμερα.
M. HULOT
Μάκης Μαλαφέκας, συγγραφέας

Οι Αθηναίοι / Μάκης Μαλαφέκας: «Τα social media παράγουν ακατάσχετα μέσους όρους»

Από τα παιδικά χρόνια στη Νεάπολη Εξαρχείων και τα πρώτα διαβάσματα μέχρι τις σπουδές στο Παρίσι και τη συγγραφή αστυνομικών, ο γνωστός συγγραφέας μιλάει στη LiFO για τη χαρά της δημιουργίας, την επιτυχία του «Deepfake» και για το πόσο μοιάζει στον ήρωά του Μιχάλη Κρόκο.
M. HULOT
Θωμάς Ζάμπρας: «Η ζωή είναι πολύ μικρή για να κάνεις κάτι που δεν θέλεις»

Οι Αθηναίοι / Θωμάς Ζάμπρας: «Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας είναι η αδιαφορία»

Από τα παιδικά χρόνια στα Τρίκαλα και τη μετακόμιση στην Αθήνα στα 18 του, μέχρι την ανακάλυψη του stand-up, τις πρώτες παραστάσεις και τη διαδρομή του στην κωμωδία, o Θωμάς Ζάμπρας αφηγείται τη ζωή του στη LiFO και μιλά για τις επιλογές που τον διαμόρφωσαν, την Αθήνα, τις σχέσεις, την ψυχοθεραπεία και όλα όσα έμαθε μεγαλώνοντας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Δημήτρης Ποτηρόπουλος: «Με φοβίζει ότι αντιμετωπίζουμε την πόλη με αδιαφορία»

Οι Αθηναίοι / Δημήτρης Ποτηρόπουλος: «Με φοβίζει ότι αντιμετωπίζουμε την πόλη με αδιαφορία»

Από το Παλαιό Ψυχικό και τα φοιτητικά χρόνια στη Γερμανία ως τα μεγάλα αρχιτεκτονικά έργα και τη σημερινή Αθήνα. Ο Δημήτρης Ποτηρόπουλος, ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες, αφηγείται τη ζωή του στη LiFO και μιλά για την αρχιτεκτονική, τις πόλεις, την ομορφιά και όλα όσα κάνουν έναν κόσμο πραγματικά ανθρώπινο.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ