Ένα σύμπαν χτισμένο από την αρχή. Ιστορίες που πρωταγωνιστούν αλλόκοτα αλλά συμπαθητικά πλάσματα. Μια δημιουργός που ήξερε από πολύ νωρίς τι ακριβώς ήθελε να κάνει. Ας ακούσουμε τι έχε να πει η Esthera Preda, μια ανερχόμενη εικονογράφος και καλλιτέχνις από τον Καναδά, στο LIFO.gr
— Πες μας λίγα πράγματα για εσένα και το οικογενειακό σου background.
Είμαι η Esthera Preda εικονογράφος και καλλιτέχνης εργάζομαι στο Québec την πόλη στην οποία γεννήθηκα. Οι γονείς μου μετανάστευσαν από την Ρουμανία το 1980 επειδή ήταν αντίθετοι με το καθεστώς. Ήμουν αρκετά τυχερή ώστε να μην γνωρίσω δυσκολίες καθώς μεγάλωνα. To Quebec είναι μια πόλη αρκετά ομοιογενής και μεγαλώνοντας ως παιδί πρώτης γενιάς μεταναστών θα μπορούσε να είναι αρκετά δύσκολο. Σήμερα βλέπω το οικογενειακό μου background ως ένα παράδειγμα της μαγείας πίσω από την πολιτισμική συγχώνευση.
Θα ευχόμουν περισσότεροι άνθρωποι να ήθελαν να συνειδητοποιήσουν πόσο σημαντικός είναι οι καλλιτέχνες για την εξέλιξη των ιδεών σε μια κοινωνία.
— Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση από την παιδική σου ηλικία;
Θυμάμαι να παίζω στην ύπαιθρο με την αδερφή μου, το χειμώνα μιας χρονιάς που ήμασταν μικρές. Ο γείτονας μας πάντα θα έχτιζε αυτά τα εκπληκτικά οχυρά από χιόνια μπροστά στην αυλή του και μια μέρα που κανένας δεν ήταν σπίτι αποφασίσαμε να τα επισκεφτούμε. Η παραβίαση μας δεν είχε καλό τέλος με αποτέλεσμα να καταλήξουμε σε μια βαθιά τρύπα που είχε σκάψει. Ήταν αρκετά παγωμένη και πολύ ψηλά για εμάς ώστε να σκαρφαλώσουμε μόνες μας, έτσι περιμέναμε υπομονετικά την ανήσυχη γιαγιά μας να μας βγάλει από εκεί μέσα.
— Πιστεύεις ότι ένας καλλιτέχνης έχει κάποια υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία;
Πιστεύω ότι η κοινωνία έχει υποχρέωση απέναντι στους καλλιτέχνες. Το μόνο πράγμα που επιβιώνει μέσα στα χρόνια είναι η τέχνη. Οι καλλιτέχνες αιχμαλωτίζουν μέσω της τέχνης τους σημαντικά συναισθήματα και γεγονότα. Υπάρχουν πολύ μεγάλης αξίας στοιχεία στην τέχνη για να κατανοήσουμε την ανθρώπινη κατάσταση. Θα ευχόμουν περισσότεροι άνθρωποι να ήθελαν να συνειδητοποιήσουν πόσο σημαντικός είναι οι καλλιτέχνες για την εξέλιξη των ιδεών σε μια κοινωνία.
— Ένα top5 με τους αγαπημένους σου καλλιτέχνες;
1.
Daniel Johnston
Για την αυθεντικότητα του και την μουσική του
2.
Henry Darger
3.
Leonard Cohen
Για την ποίηση του και την μουσική του
4.
Marcel Dzama
Για το ότι μετέφερε το εικονικό του σύμπαν σε κουστούμια μπαλέτων
5.
— Έχω την αίσθηση ότι η τέχνη σου δείχνει ότι η δημιουργικότητα είναι ο μόνος τρόπος για να αποδράσουμε από την πραγματικότητα. Για παράδειγμα, παρουσιάζεις το ανθρώπινο κεφάλι ως βάζο με λουλούδια. Όταν είδα για πρώτη φορά την εικόνα σκέφτηκα ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να δημιουργήσει ένα μοναδικό σύμπαν.
Η τέχνη μου βασίζεται πολύ περισσότερο στην φαντασία. Δεν θέλω να διηγηθώ μια ιστορία αλλά να γίνω ο δημιουργός ενός σύμπαντος. Μου αρέσει να δημιουργώ χαρακτήρες και να τους τοποθετώ σε ασαφείς καταστάσεις όπου υπάρχει πάντοτε ένας μικρός χώρος για ερμηνεία. Με αυτό τον τρόπο μπορώ να δημιουργήσω μια γέφυρα ανάμεσα στο προσωπικό μου σύμπαν και στην ερμηνεία του κοινού πάνω στην δουλειά μου
— Πες μας μερικά πράγματα για τις ημέρες που είχες πάθος με το skateboarding.
Οπωσδήποτε είχα πάθος με το skateboarding όμως ήμουν ερωτευμένη με το snowboarding. Ήταν η πρώτη φορά που έλαμψε μέσα μου η επιθυμία να τα καταφέρω σε κάτι. Ήμουν 11 ετών όταν ισορρόπησα πάνω σε snowboard και πολύ γρήγορα ήθελα να γίνω επαγγελματίας snowboarder. Ένα σημείο αναφοράς για την καριέρα μου στο snowboard ήταν όταν σε ηλικία 18 ετών ξεκίνησα να καταγράφω τις επιδόσεις των γυναικών που συμμετείχαν στο άθλημα μαζί με άλλες γυναίκες. Καταγράφαμε την πρόοδο του γυναικείου snowboarding και αισθανόμασταν ότι αυτό που κάναμε εκείνη την εποχή ήταν σημαντικό. Όταν κάνω αναδρομή στο παρελθόν βλέπω ότι η δημιουργία ταινιών ήταν κάτι δημιουργικό και όλα αυτά που έχω καταγράψει είναι νοσταλγικές κάψουλες γεμάτες από το πάθος μου για το άθλημα.
— Ποιος είναι ο ιδανικός θεατής της δουλειάς σου;
Κάποιος που διατηρεί μέσα του ένα παιδί, έτοιμο να επιβιβαστεί σε ένα σύμπαν όπου καθετί είναι πιθανόν να συμβεί
— Ζεις στον Καναδά. Τι είναι αυτό που σου λείπει περισσότερο από την ζωή σου στην Ρουμανία;
Γεννήθηκα στο Quebec και αισθάνομαι τυχερή που είχα αυτή την ευκαιρία επειδή είναι μια καταπληκτική κοινότητα με πολλές δυνατότητες όμως θα ευχόμουν να μπορούσα να περάσω περισσότερο χρόνο στην Ρουμανία για να γνωρίσω την οικογένεια μου που ζει εκεί. Ιδιαίτερα την γιαγιά μου. Η Ρουμανική εξοχή είναι ένα προστατευόμενο περιβάλλον , είναι ένα μέρος όπου οι παραδόσεις των χωρικών (αν και με αρκετή δυσκολία στις μέρες μας) εξακολουθούν να υφίστανται και θα ευχόμουν να μπορούσα να τις μάθω.
— Σκέψου τον εαυτό σου ως ταξιδιώτη μέσα στον χρόνο. Τι θα του έλεγες;
Συνέχισε να κάνεις αυτό που κάνεις. Βρίσκεσαι ακριβώς εκεί που θα έπρεπε να είσαι.
— Τι είναι για εσένα δυστυχία;
Οι μεγάλες προσδοκίες.
