Troye Sivan – She’s the Best
«Ένας παράξενος, μοναδικός ποπ σταρ που αξίζει να γίνει πολυπλατινένιος», γράφει ο Alexis Petridis στην «Guardian» για τον Tρόι Σιβάν. Μοναδικός, ναι. Αλλά γιατί παράξενος; Το ότι ένας άντρας τραγουδάει ανοιχτά για το σεξ, εμφανίζεται in drag και αντιμετωπίζει την ποπ με την ίδια σοβαρότητα που αντιμετωπίζουν άλλοι τις κιθάρες θα έπρεπε πια να θεωρείται απολύτως φυσιολογικό. Το ενδιαφέρον βρίσκεται στην ελευθερία με την οποία συνδυάζει όλα αυτά ο Σιβάν, χωρίς να χρειάζεται κάθε τραγούδι του να λειτουργεί ως δήλωση ταυτότητας.
Βέβαια, ο Petridis δεν υπονοεί κάτι κακό με αυτόν τον χαρακτηρισμό. Στέκεται περισσότερο στην αναγνώριση που αξίζει η μουσική του. Ναι, ο Σιβάν γεμίζει μεγάλους συναυλιακούς χώρους, γίνεται συχνά viral στα social media και έχει τους σωστούς φίλους και συνεργάτες, αλλά όλα αυτά δεν αποτυπώνονται με τους ίδιους αριθμούς στα τσαρτ – είναι περισσότερο καλτ. Τι πάει στραβά, επομένως; Το ερώτημα αφορά ένα γενικότερο φαινόμενο στη μουσική τελευταία, την απόσταση μεταξύ της επιρροής ενός καλλιτέχνη και της εμπορικής του επιτυχίας. Και δεν περιορίζεται στην ποπ.
Το «She’s the best» είναι ένα αισθησιακό άλμπουμ, ακαταμάχητα σέξι και κουίρ και ταυτόχρονα τρυφερό. Ακριβώς όπως πρέπει να ακούγεται η σύγχρονη ποπ, εντελώς απενοχοποιημένη, χωρίς απολογητική διάθεση.
Το «She’s the best», το τέταρτο άλμπουμ του, έρχεται τρία χρόνια μετά το «Something to give each other» να επιβεβαιώσει πόσο συνεπής είναι ως καλλιτέχνης. Ο προηγούμενος δίσκος είχε χιτ όπως το «Rush» και το «One of your girls». Ο καινούργιος, πιο ενδοσκοπικός, χωρίς να χάνει το κέφι του, κουβαλάει τη μοναξιά που ο ίδιος περιγράφει ότι ένιωθε μετά τις συναυλίες της περιοδείας του με την Charli XCX. Κι αυτό εξηγεί τις διαφορετικές διαθέσεις του. Θέλει να βγει, να φλερτάρει, να χαθεί μέσα στο πλήθος, αλλά θέλει επίσης κάποιον που θα μείνει μαζί του παραπάνω από μια βραδιά. Ό,τι χιτ μπορεί να έχει μοιάζει κάπως σαν να έχει χαθεί μέσα στην υστερία του διαδικτύου.
Tρόι Σιβάν - «She’s the best» (Official Music Video)
Η γυναικεία φιλία έχει εδώ ιδιαίτερο βάρος. Το «She’s the best» με την Charli στα φωνητικά είναι αφιερωμένο στις γυναίκες που τον έχουν στηρίξει. Η ερμηνεία του και ο κυκλικός trip-hop ρυθμός δίνουν στο τραγούδι μια χαλαρότητα που ταιριάζει στο θέμα του. Η Nικόλ Kίντμαν πρωταγωνιστεί στο βίντεο. Η διάσημη ηθοποιός έχει εξελιχθεί τελευταία σε μια σχεδόν μυθική φιγούρα της ποπ κουλτούρας. Ακόμη και μια αναφορά στο όνομά της (βλέπε Adéla) αρκεί για να προσθέσει λάμψη, πόσο μάλλον η ίδια η παρουσία της.
Οι εκπλήξεις του δίσκου, όμως, δεν εξαντλούνται εκεί. Το «Party», με το sample από το «Music» της Mαντόνα, αλλάζει τη διάθεση και είναι ίσως η πιο εξωστρεφής στιγμή του άλμπουμ. Ο Σιβάν απαριθμεί κάθε πιθανό μέρος όπου θα μπορούσε να γίνει ένα πάρτι, ακόμη και σε ένα φανταστικό μεσαιωνικό σκηνικό. Το βίντεο είναι απίστευτο! Ως τραγούδι δεν λειτουργεί απόλυτα από την αρχή, αλλά σου κολλάει. Η επανάληψή του έχει κάτι ταυτόχρονα εκνευριστικό και απολαυστικό.
Περισσότερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το «Canada Dry», όπου ο house ρυθμός και οι εναλλαγές της φωνής του μεταφέρουν το φλερτ με αμεσότητα. Το «Le Boy» κινείται προς μια πιο ονειρική, ψυχεδελική ποπ αλά Air, με τα synths να ενισχύουν την προσμονή για έναν ιδανικό εραστή. Και τα δυο κομμάτια θα μπορούσαν να αποτελούν μια ωδή στην αβάσταχτη ελαφρότητα της επιθυμίας.
Το «She’s the Best» είναι ένα αισθησιακό άλμπουμ, ακαταμάχητα σέξι και κουίρ και ταυτόχρονα τρυφερό. Ακριβώς όπως πρέπει να ακούγεται η σύγχρονη ποπ, εντελώς απενοχοποιημένη, χωρίς απολογητική διάθεση. Ακούγοντάς το, νιώθω ανά στιγμές ότι ο Σιβάν είναι άξιος απόγονος της Kάιλι Μινόγκ και της Mαντόνα, ενώ η επιρροή της Charli XCX διατρέχει μεγάλο μέρος του δίσκου. Είναι κρίμα που δεν είναι huge.
Προς το τέλος πέφτουν οι τόνοι και η χορευτική διάθεση. Η μόνη ένσταση είναι στο «Lost Time» με τη Λίλι-Ρόουζ Ντεπ, που φαίνεται κάπως παράταιρο, όχι επειδή είναι αδύναμο κομμάτι αλλά επειδή σου δίνει την αίσθηση ότι θα ακολουθήσει και συνέχεια. Μ’ έναν τρόπο σε αφήνει λίγο στα κρύα του λουτρού.
To «She’s the best» κυκλοφορεί από την Interscope Records.
Fontaines D.C. – Dopamine Chamber
Οι Fontaines D.C. έχουν φτάσει σε εκείνο το σημείο της καριέρας τους που κάθε καινούργιος δίσκος τους αντιμετωπίζεται ως γεγονός. Αυτό μπορεί να γίνει και παγίδα για ένα συγκρότημα. Είναι πολύ πιο εύκολο να αρχίσεις να επαναλαμβάνεσαι για να διατηρήσεις το momentum παρά να δοκιμάσεις κάτι διαφορετικό, έξω από τα νερά σου.
Τα καλά νέα είναι ότι οι συμπαθείς Ιρλανδοί προτιμούν να αναλάβουν το ρίσκο. Στο «Dopamine Chamber», το πέμπτο άλμπουμ τους, διευρύνουν τον ήχο τους, φορτώνουν τις συνθέσεις με ηλεκτρονικά στοιχεία και επιδιώκουν μια διαφορετικού είδους ένταση. Εδώ απομακρύνονται ακόμη περισσότερο από το post-punk ύφος με το οποίο τους γνωρίσαμε.
Τους απασχολεί ο τρόπος με τον οποίο η συνεχής διέγερση αλλάζει την ανθρώπινη εμπειρία. Ο Γκραν Τσάτεν περιγράφει τον δίσκο σαν έναν θάλαμο γεμάτο διαφορετικά μουσικά ερεθίσματα που επηρεάζουν τη διάθεσή μας. Μιλάει για την αυτοματοποίηση και την απώλεια συναισθήματος, υιοθετώντας αυτήν τη φορά μια περισσότερο δυσοίωνη ματιά. Το συγκρότημα σχολιάζει μια εποχή που σε πνίγει, όπου η τεχνητή νοημοσύνη, η περιβαλλοντική κατάρρευση και η πολιτική βία εμφανίζονται δίπλα σε memes, αστεία και νέα για celebrities, όλα στριμωγμένα στην ίδια οθόνη.
Ηχητικά, μοιάζουν να αντλούν από ετερόκλητες πηγές: από την ηλεκτρονική απόγνωση των New Order και τις κινηματογραφικές βινιέτες του Nίνο Ρότα μέχρι την γκοθ πλευρά των Nick Cave and the Bad Seeds και τη synth-pop υπερβολή του Τζον Μάους.
Το εναρκτήριο «Six shot morning», με τα βαριά πλήκτρα του και τον Τσάτεν να κατεβάζει τη φωνή του σε πιο σκοτεινές περιοχές, σε εισάγει σε έναν κόσμο όπου η ερωτική επιθυμία, η δημόσια εικόνα και η ανάγκη να εξαφανιστείς μοιάζουν να μπλέκονται διαρκώς.
Fontaines D.C. - «Marianne» (Official Video)
Το «Marianne», που ακολουθεί, είναι σίγουρα ένα από τα πιο δυνατά κομμάτια του άλμπουμ. Έχει τη μελωδία, τον catchy ρυθμό και το ρεφρέν· έχει, εν ολίγοις, το μέγεθος ενός μεγάλου single, διατηρώντας μια απειλητική, gloomy διάθεση σε όλη τη διάρκειά του.
Το «Mimesis», επίσης από τα κομμάτια που ξεχωρίζουν, φέρνει μπροστά το μπάσο αλά New Order. Η αναφορά είναι τόσο in your face που αναρωτιέσαι πόσο καινούργιο μπορεί να είναι ένα άλμπουμ που μιλάει για το παρόν με τόσο οικείους ήχους. Η απάντηση βρίσκεται περισσότερο στον τρόπο με τον οποίο συνδυάζονται οι επιρροές παρά στην πρωτοτυπία. Ακόμη κι έτσι, το βάρος τους γίνεται αρκετές φορές αισθητό. Σχεδόν κάθε κομμάτι σού θυμίζει έντονα κάτι, ακόμη κι αν δεν μπορείς πάντα να το προσδιορίσεις.
XL Recordings
Δεν υπήρξα ποτέ η μεγαλύτερη φαν του συγκροτήματος. Όταν πρωτοξεκινούσαν, το ενδιαφέρον μου ήταν στραμμένο προς άλλες ηχητικές κατευθύνσεις. Το «Dopamine Chamber», πάντως, είναι ίσως ο πιο φορτισμένος δίσκος της καριέρας τους – αν και θα μου πει κανείς ότι αυτό ισχύει σχεδόν για κάθε κυκλοφορία τους.
Η διαφορά εδώ είναι ότι η φόρτιση παραμένει περισσότερο υπόγεια. Η αποστασιοποιημένη θεατρικότητα του Τσάτεν έρχεται σε αντίθεση με τις μεγαλεπήβολες συνθέσεις, σαν εκείνος να κρατάει τις αποστάσεις του από όσα συμβαίνουν γύρω του.
Η παγερή ερμηνεία του πάντως δεν λειτουργεί πάντα και το πρόβλημα γίνεται ιδιαίτερα αισθητό στο πολυσυζητημένο «Where is gone?», το ντουέτο του με τη Rosalía. Στα χαρτιά, η συνάντησή τους έχει πολύ ζουμί. Δύο καλλιτέχνες με τόσο χαρακτηριστικές φωνές θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μια συναρπαστική συνομιλία. Το κομμάτι παραπέμπει σε διάσημα ντουέτα του παρελθόντος, με πρώτο και καλύτερο το «Interlude» των Mόρισεϊ και Siouxsie. Μόνο που εδώ η Rosalía πραγματικά σε συνεπαίρνει με τη συναισθηματική της ένταση, ενώ απέναντί της έχει στην κυριολεξία ένα ψυγείο!
Fontaines D.C. - «Where is gone?» (με τη Rosalía)
Ναι, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως τραγούδι του Bond, όπως γράφουν στην «Guardian». Υπάρχει, όμως, κάτι αντιφατικό και υποκριτικό σε μια τόσο προβεβλημένη συνεργασία από ένα γκρουπ που σχολιάζει επικριτικά την κουλτούρα της εικόνας και της διαρκούς διέγερσης. Σαν να σου λένε, ναι, κάνουμε κοινωνικό σχόλιο, αλλά και λίγο virality δεν μας χαλάει.
Το «Dopamine Chamber» αφήνει πάντως ανοιχτό το ζήτημα του μέτρου. Οι Fontaines εξακολουθούν να δείχνουν διάθεση να μετακινηθούν ηχητικά. Το ζητούμενο τώρα είναι αν θα καταφέρουν να ξεπεράσουν τα είδωλά τους. Η μεγαλοπρέπεια και η αυστηρή θεματολογία χρειάζονται συγκεκριμένα τραγούδια για να στηριχτούν. Τα «Marianne», «Tongue» και «One Man» προσφέρονται για κάτι τέτοιο. Και ας αφήσουν και λίγο χώρο στον ακροατή να ανασάνει μέσα σε όλη αυτήν τη στιβαρότητα, δεν βλάπτει.
To «Dopamine Chamber» κυκλοφορεί από την XL Recordings.