ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΚΑΝΕΙΣ με τα χρόνια να έχει τροποποιηθεί, να έχει «εξευγενιστεί» κάπως η λέξη με την οποία κατονομάζουμε τις γυναίκες από την Τουρκία. Θα περίμενε κανείς να έχει αντικατασταθεί – ή τουλάχιστον να έχει υποχωρήσει στον κοινό λόγο – το μάλλον αντιαισθητικό και σίγουρα υποτιμητικό (συνειδητά ή ασυνείδητα) «Τουρκάλα» και να πάρει τη θέση του κάτι με λιγότερο…πληθωρική κατάληξη. «Τουρκίδα» ας πούμε, σύμφωνα με την κατάληξη που χρησιμοποιούμε για τις γυναίκες των περισσότερων εθνών, ή «Τούρκισσα» έστω, αν θέλουμε σώνει και καλά να διατηρήσουμε έναν κάποιον εξωτισμό σε σχέση με τις γυναίκες της γείτονος.
Φαντάσου να ζεις στον κόσμο μας και να σε ενοχλεί η φυσιογνωμία του Μαμντάνι ή της Εράλπ ενώ δεν έχεις κανένα πρόβλημα με τα μούτρα του Τραμπ, του Πούτιν, της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ή του Γερμανού Καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς.
Τέτοιου είδους γλωσσικές ευαισθησίες όμως σπανίως αποτελούν προτεραιότητα κι έτσι οι ελληνικές επικεφαλίδες κάνουν λόγο από χθες για την περίπτωση της 45χρονης «Τουρκάλας» η οποία οδεύει θριαμβευτικά προς τη δημαρχία του Βερολίνου μετά τη νίκη του «ακροαριστερού» κόμματός της – όπως προσδιορίζουν πολλοί το Der Linke παρότι το όνομά του σημαίνει απλώς «Η Αριστερά» – στις τοπικές εκλογές. Στην πραγματικότητα, και επί της ουσίας, η Ελίφ Εράλπ είναι τόσο Τουρκάλα όσο είναι Ινδός ο Ζόχραν Μαμντάνι, ο οποίος μετέδωσε στην ομόλογό του του Βερολίνου όχι μόνο τις πολιτικές πρακτικές («keep it simple and keep it real») και τις προεκλογικές του προτεραιότητες αλλά και την εκτυφλωτική θετική του ενέργεια. Αμφότεροι ανήκουν πάνω απ’ όλα στην πόλη που τους ανέδειξε και στις ιδέες που τους κινητοποιούν. First we take Manhattan, then we take Berlin…
Δεν παύουν όμως να είναι, τεχνικά έστω, «μουσουλμάνοι» (όπως και ο δήμαρχος του Λονδίνου) κι αυτό είναι που τρελαίνει περισσότερο ακόμα και κάποιους «φιλελεύθερους» οι οποίοι τους αντιμετωπίζουν ως ενσάρκωση των χειρότερων φόβων τους (η «ισλαμοαριστερά» στην εξουσία), ως τέρατα των καιρών μας, ως τον απόλυτο «πολιτισμικό» εχθρό. Δεν αντέχουν να τους βλέπουν ούτε να τους ακούνε, ειδικά όταν φροντίζουν σε κάθε ευκαιρία να υπενθυμίζουν πόσο λάθος και πόσο τραγικό και πόσο αίσχος είναι να εκλαμβάνεται δολίως ως αντισημιτισμός η κριτική (η αγανάκτηση) ενάντια στο Ισραήλ και τις σφαγιαστικές πρακτικές του. «Είμαστε κατηγορηματικά αντίθετοι στην εργαλειοποίηση της κριτικής που ασκείται κατά της ισραηλινής κυβέρνησης», δήλωσε χθες η Ελίφ Εράλπ, μια μέρα μετά τον εκλογικό της θρίαμβο. «Είμαστε επίσης αντίθετοι σε κάθε μορφή αντισημιτισμού. Και πιστεύω ότι είναι απολύτως απαραίτητο να γίνεται σαφής διάκριση μεταξύ των δύο».
Φαντάσου να ζεις στον κόσμο μας και να σε ενοχλεί η φυσιογνωμία του Μαμντάνι ή της Εράλπ ενώ δεν έχεις κανένα πρόβλημα με τα μούτρα του Τραμπ, του Πούτιν, της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ή του Γερμανού Καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς, ο οποίος μεταξύ άλλων έχει προτείνει, με όλη τη στεγνή απάθεια που διακρίνει τους φιλελεύθερους τεχνοκράτες, την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης και την «πάταξη» των αναρρωτικών αδειών ως ισχυρά μέτρα ανταγωνισμού απέναντι στη βιομηχανική επέλαση της Κίνας.
Γίνεται πολύς λόγος για τα «άκρα» που εκμεταλλεύονται τη δομική κατάρρευση των παραδοσιακών «μαζικών» κομμάτων της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς στην Ευρώπη (και παντού), αλλά το άκρο – η υπαρξιακή απειλή για τη φιλελεύθερη, πλουραλιστική δημοκρατία – είναι ένα. Και δεν είναι καν «άκρο» πλέον, αλλά μέσος όρος (το πρώτο κόμμα αυτή τη στιγμή στη Γερμανία, και με διαφορά, είναι το AfD). Ως γνωστόν, ο φασισμός είναι η ηρωίνη των ιδεολογιών και όποιος εθιστεί δύσκολα ξεμπλέκει.