“Όπως βλέπετε, όντως παρέλαβα το εγχειρίδιο της Ακαδημίας με τις ενδυματολογικές οδηγίες για σοβαρές ηθοποιούς», ανήγγειλε μετά την ενθουσιώδη εισαγωγή της Τζέιν Φόντα η ακαταμάχητα μπλαζέ Σερ στους εμβρόντητους παριστάμενους αλλά και στα εκατομμύρια των τηλεθεατών (πλημμελώς) ντυμένη με ένα τοπ ραμμένο με κοσμήματα, κοψίματα στους γοφούς, μαύρο κάλυμμα ασύμμετρα τοποθετημένο στους ώμους και στην πλάτη και ένα μοχόκ καπέλο από λεπτά, αστραφτερά, κορακίσια φτερά. Η Αμερικανίδα ηθοποιός απέτυχε να λάβει υποψηφιότητα για Όσκαρ α' ρόλου το 1986 για τη βραβευμένη στο Φεστιβάλ Καννών ερμηνεία της στη «Μάσκα» του Πίτερ Μπογκντάνοβιτς, και αποφάσισε να εμπιστευθεί τον φίλο και παλιό της συνεργάτη Μπομπ Μάκι για μια αξέχαστη εμφάνιση, ώστε να μπει στο μάτι των συναδέλφων που την αγνόησαν, αλλά και να θυμίσει πως, εκτός από δραματική ηθοποιός ήταν ικανή να φορέσει τα πάντα όπως περιέγραψε ο σχεδιαστής.
Ακόμη κι εκείνοι που δεν γνώριζαν ποιος ήταν πίσω από το εξωφρενικό αλλά εξαιρετικά προσεγμένο outfit, τον έμαθαν εκείνη τη βραδιά. Ο Μπομπ Μάκι ήθελε σαν τρελός να αποτελεί κομμάτι του σινεμά που λάτρευε από μικρός, όταν είδε για πρώτη φορά την Μπέτι Γκρέιμπλ σε μια έξοδο με τη μητέρα του: αντί να αποκοιμηθεί στην αίθουσα, όπως είχε προβλέψει η οικογένεια, ονειρευόταν την ώρα και τη στιγμή που θα έφτιαχνε ρούχα για τις σταρ, αφού δεν είχε κανένα ταλέντο στο τραγούδι και στην ηθοποιία. Γέννημα-θρέμμα της Καλιφόρνιας, μετακόμισε από το Ρόουζμιντ στο Λος Άντζελες, σπούδασε στο κολέγιο Σουινάρ κάτω από την επίβλεψη της Έβα Ρόμπερτς και εργάστηκε δίπλα στον Φρανκ Τόμσον, ώσπου ο Γάλλος couturier Ζαν Λουί του ανέθεσε να σκιτσάρει το περίφημο φόρεμα της Μέριλιν Μονρόε για τη βραδιά του φορτισμένου «Happy Birthday» στον Πρόεδρο Τζον Κένεντι – του είχε εντυπωθεί ο τρόπος με τον οποίο ο Γάλλος μόδιστρος επιμελήθηκε τα nude φορέματα της Μαρλέν Ντίτριχ στις καμπαρέ εμφανίσεις της.
Λόγω του ήπιου χαρακτήρα και της τάσης του να αγαπά τη λάμψη και το σώμα, ο σουλτάνος της πούλιας, γκουρού του γκλίτερ ή μαχαραγιάς των στρας, όπως τον αποκαλούσαν –κι εκείνος δεν απέρριψε ποτέ αυτά τα παρατσούκλια–, ο Μάκι προτιμούσε να λογίζεται ως ενδυματολόγος αφήγησης, παρά ως κλασικός μόδιστρος.
Η κορυφαία στον χώρο Ίντιθ Χεντ τον συμβούλευε πώς να χειρίζεται τους παραγωγούς και τους σκηνοθέτες όσο μαθήτεψε δίπλα της στην Paramount, και τη δουλειά του πρόσεξε ο Ιρανός Ρέι Αγκαγιάν, ο οποίος έντυνε τον Ρεζά Παχλαβί και την πριγκίπισσα της Αιγύπτου – έζησαν μαζί για δεκαετίες και συνεργάστηκαν ως ντουέτο που συνυπέγραφε τα κοστούμια ταινιών. Απέσπασαν από κοινού τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ, για το Η κυρία τραγουδά τα μπλουζ με την Νταϊάνα Ρος το 1972, για την Παράξενη κυρία με την Μπάρμπαρα Στράιζαντ το 1975 (ξανά στον ρόλο της Φάνι Μπράις, στο σίκουελ της ταινίας «Αστείο κορίτσι», όπου σχεδίασε δεκάδες αξεσουάρ των '30s, εκτός από τα κοστούμια, και για το ζαλιστικά στραφταλιζέ μιούζικαλ Αναπάντεχα δολάρια με τον Στιβ Μάρτιν το 1981 – είχε ντύσει και τη Μελίνα Μερκούρη στη Βασίλισσα του Σικάγο του 1969, σε μία από τις πρώτες του προσωπικές δουλειές.
Η πρώτη από τις ντίβες που του ανέθεσε εξ ολοκλήρου ένα πρόγραμμα βασισμένο στην glamorous εμφάνιση ήταν η Μίτσι Γκέινορ. Από εκείνη ξεκίνησε μια εμπνευσμένη καριέρα πανάκριβων αναθέσεων σε σόου του Λας Βέγκας και σε δικά της τηλεοπτικά σόου – έτσι κέρδισε τα δύο από τα συνολικά εννιά Emmys του. Διακοσμώντας περίτεχνα και αισθησιακά το γυμνό γυναικείο σώμα, ο Μάκι προσέδωσε φινέτσα και ποιότητα σε κάτι που μέχρι τότε θεωρούνταν φτηνό και αμελητέο, δημιουργώντας κυρίως αστραφτερές εντυπώσεις, αν και συνήθιζε να «ανακρίνει» την προέλευση κάθε φορέματος.
Όταν η Σερ έσπευδε να προβάρει ό,τι ύφασμα περνούσε από τη φαντασία του, ακόμη και το εύφλεκτο σουφλέ που πλέον έχει απαγορευθεί για λόγους ασφαλείας, πρώτα της διηγούνταν ποιος μπορεί να ήταν ο χαρακτήρας πίσω ή κάτω από αυτό, σε ποιους χώρους θα κινούνταν, σε ποια κοινωνική ή ιδιωτική περίσταση θα επέλεγε να το φορέσει. Προτού γνωρίσει καλά τη Σερ, νόμιζε πως δεν θα τα πήγαιναν καλά, γιατί του φαινόταν ένα αγέλαστο, goth κορίτσι όσο στεκόταν δίπλα στον τότε σύζυγο της, Σόνι. Έκτοτε συνεργάστηκαν αδιάλειπτα με πεντανόστιμη υπερβολή, και μάλιστα πρόσφατα οραματίστηκε και υλοποίησε τις εμφανίσεις τής τουρνέ του 2019, με αποκορύφωμα το χρυσό ένδυμα με το προτεταμένο φωτοστέφανο.
Ωστόσο, η συνεργασία που χάρηκε περισσότερο σε μια διαδρομή έξι δεκαετιών ήταν αυτή στην κωμική τηλεοπτική σειρά της Κάρολ Μπερνέτ, γιατί μπορούσε να χωρέσει χιούμορ και αφήγηση σε υστερικά διαφορετικούς χαρακτήρες, με αγαπημένο δικό του και πολλών θεατών το επεισόδιο Went with the wind, μια παρωδία της πράσινης κουρτίνας της Σκάρλετ Ο'Χάρα από το «Όσα παίρνει ο άνεμος».
Λόγω του ήπιου χαρακτήρα και της τάσης του να αγαπά τη λάμψη και το σώμα, ο σουλτάνος της πούλιας, γκουρού του γκλίτερ ή μαχαραγιάς των στρας, όπως τον αποκαλούσαν –κι εκείνος δεν απέρριψε ποτέ αυτά τα παρατσούκλια–, ο Μάκι προτιμούσε να λογίζεται ως ενδυματολόγος αφήγησης, παρά ως κλασικός μόδιστρος. Τη μόδα την παρακολουθούσε, αν και πάντα τον εξέπλητταν τα κυμαινόμενα γούστα του κοινού, και το σινεμά προσπάθησε να το υπηρετήσει, αν και πίστευε πως οι σοβαροφανείς του χώρου δεν τον συμπάθησαν όσο οι συνάδελφοί του στην τηλεόραση.
Ενέπνευσε τον Τομ Φορντ και μάρκαρε τη δεκαετία του '70 όσο και ο Χάλστον. Εκτός από την Νταϊάνα Ρος, αλλά και την Αν Μάργκρετ, η Λάιζα Μινέλι τον εμπιστευόταν χωρίς δεύτερη σκέψη για τα σόου της, το ίδιο και η Τίνα Τέρνερ, την οποία θεωρούσε το απόλυτο αφεντικό, δίνοντας έμφαση στις αποκαλυπτικές κινήσεις της. Από τις νεότερες, η Γουίτνι Χιούστον, η Μαντόνα, η Ντόνα Σάμερ, η Πινκ, βεβαιώς η ατρόμητη Μπετ Μίντλερ, και φυσικά η Lady Gaga ντύθηκαν με Μάκι – φρόντισε να συντηρήσει αρχεία με τις δημιουργίες του.
Το εξώφυλλο του άλμπουμ της Τέιλορ Σουίφτ ως «τελευταίου» showgirl ξεχωρίζει από το φλασάτο μεταλλικό ρούχο του, ενώ η Μάιλι Σάιρους προτίμησε πολλά δικά του φορέματα στις πρόσφατες εμφανίσεις της – δυο country girls που μεταμόρφωσε σε ποπ είδωλα με τις διαχρονικές γραμμές και υφές του. Αν και οτιδήποτε δικό του έγραφε μια χαρά στον φακό, ήταν πρωτίστως δημιουργός σκηνής (απέσπασε και ένα βραβείο Tony το 2019 για το «Cher Show»), ή καλύτερα designer πίστας, αναβαθμίζοντας το Λας Βέγκας με παραγωγές που στοίχιζαν ως και 30 εκατομμύρια δολάρια, όπως η ανθολογία από τα μιούζικαλ της MGM το 1974, και πασπαλίζοντας με χρυσόσκονη παλιού Χόλιγουντ αλλά και χαρωπή τόλμη απελευθερωμένου ύφους τα πιο σέξι γυναικεία είδωλα αυτού, και του προηγούμενου αιώνα.
Δείτε το slide show εδώ: