Η Άνια Τέιλορ-Τζόι μίλησε για το method acting και για έναν άγραφο κανόνα των γυρισμάτων: δεν έχουν όλοι την ίδια άδεια να είναι δύσκολοι στο όνομα της τέχνης.
Η ηθοποιός, γνωστή από το The Witch, το The Queen’s Gambit και το Furiosa, είπε ότι δεν έχει δουλέψει ποτέ με πλήρη μέθοδο και δεν σκοπεύει να το κάνει. Όχι επειδή δεν παίρνει σοβαρά τους ρόλους της, αλλά επειδή θεωρεί ότι οι γυναίκες ηθοποιοί δεν έχουν την ίδια δυνατότητα να αποσυρθούν μέσα σε έναν χαρακτήρα και να απαιτήσουν από όλους τους άλλους να προσαρμοστούν γύρω τους.
«Οι γυναίκες δεν κάνουν method acting γιατί έχουμε πράγματα να φροντίσουμε, οπότε δεν μπορούμε να χάσουμε εντελώς το μυαλό μας», είπε σε συνέντευξή της στο Complex News.
Η Τέιλορ-Τζόι περιέγραψε την υποκριτική ως ένα είδος «ελεγχόμενης ψύχωσης»: ο ηθοποιός περνά πολλές ώρες την ημέρα προσποιούμενος ότι είναι κάποιος άλλος, σκέφτεται σαν εκείνον, κινείται σαν εκείνον, ζει μέσα στα ρούχα και στον χώρο του. Όμως, όπως είπε, αυτό δεν μπορεί να σημαίνει ότι παύει να έχει ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους με τους οποίους δουλεύει.
Εκεί βρίσκεται και το πιο ενδιαφέρον σημείο της δήλωσής της. Η Τέιλορ-Τζόι δεν απορρίπτει απλώς μια τεχνική. Περιγράφει μια ανισότητα στη συμπεριφορά που επιτρέπεται στο σετ. Ένας άντρας ηθοποιός μπορεί συχνότερα να παρουσιαστεί ως ιδιοφυΐα, εμμονικός, απόλυτα αφοσιωμένος στον ρόλο. Μια γυναίκα ηθοποιός, στην ίδια θέση, κινδυνεύει πιο εύκολα να χαρακτηριστεί δύσκολη, απαιτητική ή προβληματική.
Η ίδια είπε ότι είναι ευγνώμων που οι άνθρωποι στη ζωή της καταλαβαίνουν πότε ένας ρόλος αρχίζει να την απορροφά υπερβολικά και μπορούν να την επαναφέρουν. Αλλά πρόσθεσε ότι δεν μπορεί να φανταστεί να κρατά διαρκώς αυτή την ένταση, επειδή στα γυρίσματα συνεργάζεται κανείς με εκατοντάδες ανθρώπους και έχει ευθύνη να τους βοηθήσει να κάνουν καλά τη δουλειά τους. Αν κάποιος επενδύει υπερβολικά στο να φέρεται άσχημα, είπε, αυτό δεν κάνει τη συνεργασία καλύτερη.
Η συζήτηση για το method acting επιστρέφει συχνά στο Χόλιγουντ, συνήθως γύρω από άντρες ηθοποιούς που περιγράφονται ως απόλυτα βυθισμένοι στους ρόλους τους. Ο Ντάνιελ Ντέι-Λιούις είναι ίσως το πιο διάσημο παράδειγμα, ενώ ο ίδιος έχει υπερασπιστεί επανειλημμένα τη μέθοδο, λέγοντας ότι δεν πρόκειται για τρέλα ή ιδιοτροπία, αλλά για έναν τρόπο να απελευθερώνεται ο ηθοποιός μπροστά στην κάμερα.
Η Κρίστεν Στιούαρτ είχε κάνει πρόσφατα μια παρόμοια παρατήρηση, λέγοντας ότι η υποκριτική είναι από τη φύση της ευάλωτη και ότι το method acting μπορεί να λειτουργεί, για ορισμένους άντρες, σαν τρόπος να καλύψουν αυτή την ευαλωτότητα με μια πιο «αντρική» εικόνα αφοσίωσης και ελέγχου.
Η παρατήρησή της δεν αφορά μια υποτιθέμενη γυναικεία φροντιστικότητα. Αφορά την άνιση ανοχή που δείχνει η βιομηχανία στην κακή συμπεριφορά όταν αυτή εμφανίζεται ως καλλιτεχνική αφοσίωση. Ένας άντρας μπορεί να γίνει μύθος επειδή έμεινε βυθισμένος στον ρόλο του. Μια γυναίκα, στην ίδια θέση, κινδυνεύει πολύ πιο εύκολα να χαρακτηριστεί δύσκολη, υστερική ή προβληματική.
Με άλλα λόγια, το ερώτημα δεν είναι μόνο αν το method acting λειτουργεί. Είναι ποιος πληρώνει το κόστος του όταν λειτουργεί εις βάρος ενός σετ.
Με στοιχεία από Variety
