ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ πρώτες φορές που βρέθηκα σε κλασική, ειδυλλιακή, ερημική παραλία «γυμνιστών», πριν από καμιά τριανταριά χρόνια, σ’ ένα νησί της λεγόμενης ακόμα τότε άγονης (και νυν «premium») γραμμής, είχα μια λογομαχία σε έντονο ύφος, αταίριαστη με το vibe ησυχαστηρίου που επικρατούσε στο μέρος. Μας άρεσε πολύ που ήμασταν εκεί (ήταν σαν να εκπληρώθηκε κάποιο αποκλειστικό πεπρωμένο) και νιώθαμε πως είχαμε ανακαλύψει το επόμενο –και δυνάμει οριστικό– επίπεδο των καλοκαιρινών μας διακοπών, επίσης όμως ήμασταν ακόμα σχετικά μικροί και συνηθισμένοι (εθισμένοι) σ’ έναν πιο θορυβώδη και «διονυσιακό» τρόπο παραθερισμού. Συνεπώς δεν είχαμε εξοικειωθεί ακόμα με την ιδιοσυγκρασία και με το savoir faire που διακρίνει τέτοιες «αυτόνομες ζώνες» στην καρδιά του καλοκαιριού και με το «καλημέρα» σχεδόν είχαμε ήδη παραβιάσει κώδικες ιερούς και χαραγμένους στην πέτρα.
Έχουμε γίνει «παιδοφοβικοί»; (υπάρχει τέτοιος όρος;) Δεν νομίζω, μόνο λίγο στις διακοπές ίσως. Από την άλλη, λίγα πράγματα μου φαίνονται πιο creepy (ή kinky) από την ιδέα των θερινών ξενοδοχείων και καταλυμάτων «μόνο για ενήλικες».
Όπως, ας πούμε, το να βάζεις μουσική ή να μιλάς (ακόμα χειρότερο, να γελάς) φωναχτά. Εμείς τα κάναμε και τα δύο, οπότε κάποια στιγμή μάς πλησίασε ένας τύπος γυμνός, μεσήλικας και με ένα βιβλίο στο χέρι, το οποίο διάβαζε όρθιος στην ακροθαλασσιά (ακόμα μου προκαλεί μια αντανακλαστική θυμηδία το θέαμα του όρθιου αναγνώστη με τα πόδια στο νερό) και μας ζήτησε, χαμηλόφωνα και διακριτικά, να κατεβάσουμε λίγο την ένταση, υποδηλώνοντας με κάποιες ενδεικτικές χειρονομίες ότι αυτή δεν είναι μια συνηθισμένη παραλία.
Τότε σηκώθηκα κι εγώ και του απάντησα, σε καθόλου ήπιο, αλλά πλήρως αλαζονικό και εξυπνακίστικο τόνο, ότι η παραλία δεν είναι ούτε βιβλιοθήκη ούτε υπνωτήριο (άκου «υπνωτήριο», πού πήγα και το βρήκα…). Φουλ κωλόπαιδο, δηλαδή. Μέχρι το τέλος εκείνου του καλοκαιριού βρεθήκαμε να κάνουμε παρέα, και πλέον, προ πολλού μάλιστα, είμαι λίγο-πολύ εκείνος ο τύπος, με εξαίρεση φυσικά το όρθιο διάβασμα.
Από κωλόπαιδο, κωλόγερος, με μια δρασκελιά του μυαλού. Τότε είχα κακομάθει από τη μόνιμη διέγερση και το διαρκές fun, τώρα έχω κακομάθει από το «ζεν» (επιτηδευμένο και μη) και την, αγωνιώδη συχνά, επιδίωξή του στις άκρες της καλοκαιρινής εμπειρίας. Με συνέπεια να ταράζομαι πέραν του φυσιολογικού από την απότομη εισβολή μιας νεανικής «εναλλακτικής» παρέας, όπως εμείς κάποτε, που διατελεί εν πλήρη ευθυμία ή μιας οικογένειας με παιδάκια που λέγονται κατά κανόνα Νιόβη και Μάξιμος (τι όνομα κι αυτό, τι εξέχον δείγμα νεοπλουτέ μεγαλοπρέπειας) και οι γονείς τους αποφάσισαν να τα μυήσουν πρόωρα και με το ζόρι στις τελετουργίες του «εναλλακτικού» τουρισμού (οι δικοί μας γονείς ποτέ δεν θα τολμούσαν να αναπτύξουν τέτοιες πολυτελείς ιδέες, αλλά βέβαια μιλάμε για άλλες εντελώς εποχές).
Έχουμε γίνει «παιδοφοβικοί»; (υπάρχει τέτοιος όρος;) Δεν νομίζω, μόνο λίγο στις διακοπές ίσως. Από την άλλη, λίγα πράγματα μου φαίνονται πιο creepy (ή kinky) από την ιδέα των θερινών ξενοδοχείων και καταλυμάτων «μόνο για ενήλικες». Δεν είναι τυχαίο ότι αυτά τα μέρη στεγάζονται αποκλειστικά σχεδόν σε κάτι resort της συμφοράς που βρίσκονται στους πιο μαζικούς προορισμούς. Στο φινάλε, καλό είναι να προτείνεται σε ένα παιδί και μια πιο υπερβατική ή πιο αισθαντική, ας πούμε, αντίληψη του νησιωτικού καλοκαιριού. «Στο τέλος πάντα κάτι απομένει από τα παιδικά όνειρα…» έγραφε ο Ζήσιμος Λορεντζάτος στο βιβλίο του «Στου τιμονιού το αυλάκι». «… Σαν ήμουν παιδί λογάριαζα να γίνω φαροφύλακας. Τώρα γιατρεύτηκα από την αρρώστια αυτή, κράτησα όμως το σύνδρομο της μοναξιάς...»
