ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΗΤΑΝ παρόντες εκείνα τα χρόνια, έστω και σε μικρή ηλικία, είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσουν πόσο έντονο ήταν το αποτύπωμα και πόσο καθοριστικό ήταν το στίγμα του Νίκου Καλογερόπουλου στην ελληνική οθόνη, τη μεγάλη κυρίως αλλά και τη μικρή. Το πρώτο μισό (τουλάχιστον) της δεκαετίας του ’80 ήταν ολοκληρωτικά δικό του και το είχε κατακτήσει με το σπαθί του μέσω ενός εκπληκτικού σερί ερμηνειών σε εξαιρετικά σημαντικές και συγχρόνως εξαιρετικά δημοφιλείς ταινίες. Έμοιαζε ίσως απροσδόκητος ως «σταρ», η ισχύ του όμως ήταν αναμφισβήτητη, και μάλιστα σε μια εποχή που είχαν επίσης ανατείλει λαμπρά τα άστρα του Κιμούλη, του Ρέτσου, του Καφετζόπουλου.
Θα αντηχεί όμως για πάντα η φωνή του στο τέλος του «Λούφα και παραλλαγή» να λέει, όταν τον καλεί ο Κιμούλης να φωτογραφηθεί κι αυτός κάτω από τον «πασχαλινό» φοίνικα της χούντας: «Άσε μας ρε Λάμπρου, σας βαρέθηκα όλους, και σας και το πουλί σας».
Όμως το κινηματογραφικό σερί του Νίκου Καλογερόπουλου, που έφυγε χθες από τη ζωή στα 74 του, ήταν και παραμένει αξεπέραστο. Ένα σερί που ξεκίνησε με έναν μικρό αλλά καίριο – και συνδετικό με τον θεατή – ρόλο στο «Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι» (1980) του Θόδωρου Μαραγκού, με «όχημα» τον Θανάση Βέγγο. Μια λαϊκή κωμωδία πολιτικής συνειδητοποίησης, είδος που ανέδειξε και τίμησε ο δημιουργός της και που το τελειοποίησε με την επόμενη ταινία του, το «Μάθε παιδί μου γράμματα», η οποία έσπασε τα ταμεία τη χρονιά που ακολούθησε. Στον κεντρικό ρόλο του ατίθασου και ανερμάτιστου νεαρού επαρχιώτη που ακούει μανιωδώς το “Rasputin” των Boney M, ο Καλογερόπουλος «έβγαζε μάτια» με τις μικρές και μεγάλες εμπνεύσεις του, γεγονός αξιοθαύμαστο αν αναλογιστεί κανείς ότι πλάι του έδιναν επίσης ρεσιτάλ – ο καθένας με τον τρόπο του – ο Βασίλης Διαμαντόπουλος και ο Κώστας Τσάκωνας.
Ακολούθησε ένας από τους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους στο «Άρπα Colla» (1982) του Νίκου Περράκη, μια σάτιρα τόσο φρέσκια και σπαρταριστή ώστε διατηρείται εξαιρετικά ακμαία, καίρια και απείρως ψυχαγωγική (την ξαναείδα πρόσφατα) σαράντα πέντε χρόνια αργότερα. Η επόμενη χρονιά, και πολλές που ακολούθησαν, ανήκε στο «Ρεμπέτικο» του Κώστα Φέρρη, με τον «χαμαιλεοντικό» Καλογερόπουλο να μεταμορφώνεται αυτή τη φορά σε μια εκδοχή (σε μια ιδέα) του Τσιτσάνη του ίδιου. Αμέσως μετά ήρθε ο μνημειώδης πρωταγωνιστικός ρόλος στη «Λούφα και παραλλαγή» (1984) του Περράκη: Στρατιώτης Παπαδόπουλος Ιωάννης τυφεκιοφόρος πεζικού 80η ΕΣΣΟ. Ο Καλογερόπουλος είναι η ραχοκοκαλιά, η ψυχή και το πνεύμα μιας αξεπέραστης ταινίας «εποχής». Και σίγουρα μιας αξεπέραστης κωμωδίας (πολιτικών) ηθών και καταστάσεων που όχι μόνο δεν θα μπορούσε αλλά ούτε θα είχε και νόημα να γυριστεί στις μέρες μας.
Από τον εμφύλιο (κι ακόμα πιο παλιά) μέχρι τη χούντα κι από την μεταπολίτευση μέχρι το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, οι χαρακτήρες που ενσάρκωσε με τόση έμπνευση, με τόσο φυσικό χάρισμα και με τόση συναίσθηση ο Νίκος Καλογερόπουλος σε πραγματικά εμβληματικές ταινίες, μοιάζουν να έχουν περάσει από όλα τα αγκάθια της μεταπολεμικής μας διαδρομής και να έχουν καταφέρει να βγουν (σχεδόν) αλώβητοι και ακέραιοι. Μια φοβερή πινακοθήκη στην οποία θα μπορούσε να προστεθεί και ο διπλός ρόλος που υποδύθηκε στην αγαπημένη για πολλούς τηλεοπτική σειρά «Στο κάμπινγκ», με την οποία έκλεισε πανηγυρικά την δεκαετία του ’80. Τις επόμενες δεκαετίες, ακολουθώντας όλο και πιο πιστά ένα αντισυμβατικό ιδεώδες και ένα προσωπικό όραμα, απομακρύνθηκε σταδιακά από την πρώτη γραμμή της δημοσιότητας. Θα αντηχεί όμως για πάντα η φωνή του στο τέλος του «Λούφα και παραλλαγή» να λέει, όταν τον καλεί ο Κιμούλης να φωτογραφηθεί κι αυτός κάτω από τον «πασχαλινό» φοίνικα της χούντας: «Άσε μας ρε Λάμπρου, σας βαρέθηκα όλους, και σας και το πουλί σας».
