Από παιδί, η Δάφνη Χριστοφόρου θυμάται τη μητέρα της να ζωγραφίζει και να κάνει κολάζ. «Νομίζω ότι ταύτισα την αγάπη με την τέχνη», θα μου πει. Σπούδασε στο Λονδίνο και στο Royal College of Art, ενώ πολύ γρήγορα η δουλειά και η ματιά της ξεχώρισαν και βραβεύτηκε από σημαντικούς οργανισμούς και πρόσωπα: διακρίθηκε με το βραβείο «V&A Student Illustrator of the Year 2015» από το μουσείο V&A, έχει στο βιογραφικό της δύο Adobe Achievement Awards, μια διάκριση από την εταιρεία ζωγραφικών υλικών Daler Rowney, καθώς και από τον εικονογράφο Quentin Blake. «Στάθηκα τυχερή, όλα αυτά συνέβαλαν στο να εμπιστεύομαι την κρίση μου, ειδικά σε στιγμές που οι αμφιβολίες μου φούντωναν».
Είναι εικονογράφος αλλά η κεραμική τής κίνησε το ενδιαφέρον όσο σπούδαζε. Ξεκίνησε μαθήματα αλλά δεν είχε τις τεχνικές γνώσεις για να συνδέσει την εικονογράφηση με αυτή την αναλογική τέχνη. «Οι καθηγητές μου με συμβούλεψαν να αφήσω την κεραμική λόγω του ότι η δουλειά μου τότε ήταν κυρίως ψηφιακή. Θεωρούσαν ότι αυτή η κατεύθυνση σχετίζεται περισσότερο με την εποχή μας, παρά η κεραμική».
«Ένας επισκέπτης στο εργαστήρι μου παρατήρησε την αντίθεση του σχήματος των αγγείων –που θυμίζει θηλυκές καμπύλες– με τις αντρικές φιγούρες που τα κοσμούν συνήθως. Οι αφηγήσεις διαφέρουν από έργο σε έργο. Τον τελευταίο καιρό αφορούν επίκαιρα θέματα που όμως εκφράζονται μέσα από τους θεούς του Ολύμπου».
Έτσι και έκανε, ακολούθησε τότε τη συμβουλή τους. Ωστόσο, μετά από λίγα χρόνια άκουσε για την τεχνική διακόσμησης κεραμικών με χαλκομανίες. «Πιστεύω πως όσο περισσότερο χρόνο περνάμε στους υπολογιστές, τις ταμπλέτες, τα τηλέφωνα, τόσο περισσότερο χρειαζόμαστε ασχολίες που περιλαμβάνουν άλλες αισθήσεις, όπως η αφή, η επαφή με ένα φυσικό υλικό. Πολλοί νιώθουν την ανάγκη να δουλέψουν με τα χέρια, να κουραστούν σωματικά και να φτιάξουν κάτι τρισδιάστατο που υπάρχει και έξω από την οθόνη».
Δοκίμασε να φτιάξει το πρώτο της αγγείο χρησιμοποιώντας αυτή την τεχνική, με αναπαραστάσεις εμπνευσμένες από ένα ντοκιμαντέρ για τον Jeffrey Dahmer. «Ήταν επιτυχία, πωλήθηκε μέσω γκαλερί για ποσό που δεν είχα ξαναδεί μέχρι τότε». Τα έργα της διαφέρουν, το γεγονός ότι παντρεύει την εικονογράφηση και τη ζωγραφική με τον πηλό συμβάλλει στη διαφορετική της προσέγγιση στην κεραμική. Επισκέπτεται συχνά μουσεία, τη γεμίζουν με ιδέες.
«Υπάρχουν κάποιοι αρχαιοελληνικοί αμφορείς που είναι διακοσμημένοι με αξιοθαύμαστη λεπτότητα και προσοχή. Οι φιγούρες που τους κοσμούν υποδεικνύουν κίνηση, τα σανδάλια και τα δάχτυλα των ποδιών τους μοιάζουν τρισδιάστατα, οι μύες τους είναι κομψοί, οι κομμώσεις στυλιζαρισμένες, τα μοτίβα που πλαισιώνουν το θέμα είναι περίπλοκα, επιδέξια. Βλέποντας τέτοιου είδους αγγεία, η σκέψη μου πάει στον ταλαντούχο τεχνίτη που τα ζωγράφισε με όρεξη πριν τόσες χιλιάδες χρόνια». Αντλεί έμπνευση από τη μυθολογία αλλά και από τον αθλητισμό, από τα περιβαλλοντικά ζητήματα, από θέματα σύγχρονα και επίκαιρα.
Συνδυάζοντας τον τρόπο που διακοσμούσαν τα αρχαία ελληνικά αγγεία με τεχνικές που χρησιμοποιούνται στις κινεζικές πορσελάνες και φέρνοντάς τα όλα αυτά στο σήμερα, διακοσμεί τα μεγάλης κλίμακας έργα της με χρώματα που εφαρμόζονται κάτω από το σμάλτο, καθώς και με χαλκομανίες μαζί με μπογιές που χρησιμοποιούνται πάνω από αυτό. Λόγω των πολλών στρωμάτων διακόσμησης, κάθε έργο ψήνεται στο καμίνι τρεις και τέσσερις φορές προκειμένου να διατηρηθούν η λεπτομέρεια και τα έντονα χρώματα των σχεδίων της πάνω στην τρισδιάστατη επιφάνεια του αγγείου.
«Ένας επισκέπτης στο εργαστήρι μου παρατήρησε την αντίθεση του σχήματος των αγγείων –που θυμίζει θηλυκές καμπύλες– με τις αντρικές φιγούρες που τα κοσμούν συνήθως. Οι αφηγήσεις διαφέρουν από έργο σε έργο. Τον τελευταίο καιρό αφορούν επίκαιρα θέματα που όμως εκφράζονται μέσα από τους θεούς του Ολύμπου. Το δωδεκάθεο επιχειρεί να εγκλιματιστεί στη σημερινή εποχή, να κατανοήσει τη συμπεριφορά μας αλλά και τις μόδες που ακολουθούμε, ενώ αυτές εξελίσσονται με ραγδαίους ρυθμούς.
Ο λόγος που επιλέγω την εμπλοκή των μυθολογικών θεών είναι γιατί στη "Θεογονία" του Ησίοδου περιγράφονται με ανθρώπινες αδυναμίες, κάτι που με διασκεδάζει. Γι’ αυτό κι εγώ τους παρουσιάζω αφελείς, ευέξαπτους και ζηλιάρηδες. Τους έχουμε αφήσει ξεχασμένους, το νιώθουν αυτό και απογοητεύονται. Ταυτόχρονα όμως επιχειρούν να μας βοηθήσουν, αν και στο τελευταίο μου έργο παραιτήθηκαν από αυτή την προσπάθεια».
Τα μεγάλης κλίμακας έργα της συνήθως αγοράζονται από συλλέκτες στο εξωτερικό, αλλά συχνά φτιάχνει και πιο μικρά και προσιτά οικονομικά έργα. «Θέλω να παρέχω επιλογές και σε ανθρώπους που δεν έχουν την οικονομική ευχέρεια να αγοράσουν έργα με υψηλές τιμές, γιατί εμπίπτω και εγώ σε αυτή την κατηγορία».
Σε δύο έργα της που ονομάζονται «Dear Mortals» οι θεοί του Ολύμπου γράφουν ένα γράμμα προς τους θνητούς, ανακοινώνοντας την αναχώρησή τους από τον Όλυμπο. «Ο θόρυβος και τα καυσαέρια τούς απαγορεύουν να ανοίξουν τα παράθυρα των παλατιών, η Άρτεμις δεν μπορεί πλέον να κυνηγήσει –αφού τα δάση έχουν πλέον αραιώσει δραματικά– και ο Δίας δεν είναι κατάλληλος για βασιλιάς των θεών λόγω του μάτσο προφίλ του. Έτσι, αποφασίζουν να μετακομίσουν στον πλανήτη Kepler-1628, που είναι 4.973 χρόνια φωτός μακριά από τη Γη. Χρειάζονται ένα διάλειμμα και απόσταση από εμάς».
