Τυχαία κάποιοι Γάλλοι φίλοι, αναζητώντας διαμονή στη Βενετία την περίοδο της Μπιενάλε Τέχνης, έπεσαν πάνω σε ένα αδιανόητο Airbnb από αυτά τα κρυφά διαμάντια τα οποία η πόλη επιφυλάσσει στους εραστές της που δεν πτοούνται από τα πλήθη, τις οσμές και τα καπρίτσια του καιρού της. Ένα διαμέρισμα ευρύχωρο και ευχάριστα διακοσμημένο στη συνοικία Ντορσοντούρο που ανήκε κάποτε στον Ιμπέρ ντε Ζιβανσί και είχε μείνει αναλλοίωτο.
Στην πραγματικότητα ήταν ένα μικρό παλάτσο δύο ορόφων, με τρία δωμάτια, το καθένα με το δικό του μπάνιο, κάμποσα σαλόνια διακοσμημένα με τη χαρακτηριστική αστική φινέτσα του Γάλλου μόδιστρου, μια πλήρη βιβλιοθήκη και βεράντες που προσέφεραν διαφορετικά «παράθυρα» θέας στην πόλη.
Μάλιστα, επικοινωνώντας για περισσότερες πληροφορίες, έμαθαν ότι τις ταπετσαρίες για τα δωμάτια τις είχε επιλέξει η Όντρεϊ Χέπμπορν, στενή φίλη και παντοτινή μούσα του Ζιβανσί. Ο χώρος που τους ξετρέλανε όμως βρισκόταν κάτω από τη λοξή οροφή της σοφίτας: μια εκτυφλωτική, σούπερ εξοπλισμένη κουζίνα.
Κι ενώ οι φίλοι μου δεν έμειναν ποτέ εκεί, αφού δεν ήταν διαθέσιμο τις μέρες που θα ταξίδευαν στη Βενετία, ένα άλλο σπίτι του Ζιβανσί ξεπετάχτηκε μπροστά μου στο Instagram την περασμένη βδομάδα: το Clos Fiorentina στους λόφους του Καπ Φερά, με ανεμπόδιστη θέα προς το χωριουδάκι του Εζέ, το Μονακό και, τις καλές μέρες, ως το Σαν Ρέμο – η παλιότερη και σίγουρα μια από τις ομορφότερες ιδιοκτησίες του γαλλικού Νότου.
Ο κόμης Ιμπέρ Τζέιμς Μαρσέλ Ταφέν ντε Ζιβενσί υπήρξε σπουδαίος μόδιστρος αλλά και ακούραστος συλλέκτης, που σε όλη τη ζωή του απολάμβανε να αποκαθιστά και να διακοσμεί τα μεγαλοπρεπή του σπίτια με υπέροχα αντικείμενα.
Από όλα τα σπίτια που διακόσμησε ο Ζιβανσί, το Clos Fiorentina διαφέρει. Παραμένει, φυσικά, εξεζητημένο και κλασικιστικό, στο στυλ των αρχών του 18ου αιώνα που αγαπούσε ο Γάλλος μετρ, ωστόσο η μεγαλοπρέπειά του είναι πιο συγκρατημένη: πλακάκια τερακότας, πέτρινα σκαλιά, σκεπή από κεραμίδια, πράσινα ξύλινα παντζούρια και τοίχοι στο χρώμα της ώχρας προδιαθέτουν για ένα πιο στοχαστικό περιβάλλον, συμβατό με την απλότητα της εξοχής αλλά και την αρχιτεκτονική λιτότητα του οικήματος, το οποίο χτίστηκε το 1815 πάνω στα θεμέλια ενός στρατιωτικού οχυρού της εποχής του Λουδοβίκου του 14ου.
Αλέες από μανταρινιές και γκρέιπφρουτ ξεκινούν από την παλλαδιανή του πρόσοψη, κατηφορίζοντας προς τη θάλασσα, στους κήπους που δημιούργησε τη δεκαετία του 1940 ο Ρόντρικ Κάμερον, ένας Αμερικανός ταξιδιωτικός συγγραφέας, ερασιτέχνης σχεδιαστής κήπων και διακοσμητής, που υπήρξε ο πρώτος ιδιοκτήτης του Clos Fiorentina.
To σπίτι άλλαξε πολλές φορές διακόσμηση, κι άλλες τόσες φωτογραφήθηκε μέσα στα χρόνια, από την περίοδο που το κατοικούσε ο Κάμερον έως το διάστημα που πέρασε στον Σλάμπεργκερ, ο οποίος το ανακαίνισε με τη βοήθεια του Άγγλου διακοσμητή Ντέιβιντ Χικς, αλλά και τη φάση του Ιμπέρ ντε Ζιβανσί που έσπειρε στους χώρους του το μοναδικό φροντισμένο ύφος του, κράμα πολυτέλειας και εγκράτειας.
Χτισμένο έναν αιώνα προτού οι βραχώδεις ακτές της Κυανής Ακτής γεμίσουν βίλες, το εσωτερικό του Le Clos καταγράφηκε για πρώτη φορά από το «Architectural Digest» το 1975, όταν είχε ολοκληρωθεί η διακόσμηση του Χικς. «Βοήθησε το ότι γνώριζα το σπίτι και είχα φιλοξενηθεί σε αυτό πολλές φορές. Οι νέοι ιδιοκτήτες του δεν ήθελαν να φαίνεται καινούργιο ή διακοσμημένο», σχολίασε τότε στο περιοδικό ο ίδιος.
Παρ’ όλα αυτά, σε εκείνη τη φάση έγιναν αρκετές παρεμβάσεις. Γκρεμίστηκαν εσωτερικοί τοίχοι, καρέκλες Louis XVI φόρεσαν απλά καλύμματα από λευκό λινό και βάθρα Directoire δέχτηκαν ρουστίκ φανάρια, κουρελούδες συνδυάστηκαν με αντίκες και πολύτιμα αντικείμενα, ενώ έργα σύγχρονης τέχνης ήρθαν να προσθέσουν φινέτσα στις αδρές γραμμές της κατοικίας. «Αγαπώ την απλότητα, αρκεί να έχει καλούς τρόπους», χαριτολόγησε για το έργο του ο Χικς στο «Architectural Digest». Στην ίδια λογική, τα έπιπλα στο βοηθητικό σπίτι της πισίνας επενδύθηκαν με κόκκινα καραβόπανα και η ίδια η πισίνα καλύφθηκε με πλακάκια σε βαθύ μπλε στην απόχρωση της Μεσογείου που διακρίνεται στο φόντο.
Η εποχή του Ζιβανσί στο Clos Fiorentina εγκαινιάστηκε περίπου μια δεκαετία αργότερα, στα μέσα της δεκαετίας του ’80, αποτυπώνοντας την αριστοκρατική κομψότητα που διέκρινε και την υψηλή ραπτική του ιδιοκτήτη του.
Ο κόμης Ιμπέρ Τζέιμς Μαρσέλ Ταφέν ντε Ζιβενσί –o «Grand Hubert» όπως τον αποκαλούσαν οι άνθρωποι της μόδας λόγω της ψηλής του κορμοστασιάς– υπήρξε σπουδαίος μόδιστρος αλλά και ακούραστος συλλέκτης, που σε όλη τη ζωή του απολάμβανε να αποκαθιστά και να διακοσμεί τα μεγαλοπρεπή του σπίτια με υπέροχα αντικείμενα.
Το στυλ του ήταν αυστηρό, εκλεκτικό και χαμηλών τόνων, κάτι που στην περίπτωση του Clos Fiorentina εκφράστηκε με interiors που ισορρόπησαν μεταξύ της απλότητας της επαρχιακής Προβηγκίας και της εκλεπτυσμένης γαλλικής παράδοσης του 18ου αιώνα.
Σε εικόνες που δημοσιεύτηκαν σε ένα τεύχος του «Maison et Jardin» του 1995, διακρίνονται βαμβακερά υφάσματα, ιταλικά ψάθινα έπιπλα με ριγέ προβηγκιανά καραβόπανα, στοιχεία από σφυρήλατο σίδηρο και μικροί «θησαυροί» τέχνης, όπως ένα ζευγάρι τραπεζάκια του Ντιέγκο Τζιακομέτι, ένα αρχιτεκτονικό κολάζ του Ρόμπερτ Κορτράιτ ή τα κρεβάτια με ουρανό, ντυμένα με καπιτονέ κεντημένα υφάσματα, που ο Ζιβανσί αγόρασε στη Νίκαια. Όλα αυτά ανάμεσα σε στοίβες από βιβλία και πολλές φωτεινές πηγές (κυρίως κηροπήγια) που δημιουργούσαν μια πνευματική ατμόσφαιρα στην κατοικία.
Αληθινή σπουδή στην ήσυχη πολυτέλεια ήταν το υπνοδωμάτιό του, για το μπάνιο του οποίου συνεργάστηκε με τον διακοσμητή του τζετ σετ, Φρανσουά Κατρού, ώστε να δημιουργήσει μια κονσόλα από τραβερτίνη (είδος πωρόλιθου) σε ειδικές διαστάσεις. Ειδικά δωμάτια σχεδιάστηκαν για στενούς του φίλους, όπως το περίφημο μπλε-λευκό δωμάτιο της αγαπημένης του Αμερικανίδας πελάτισσας και θαμώνα της γαλλικής Ριβιέρας, Μπάνι Μέλον, ή ο ξενώνας «Walter Guest Room» που φιλοξενούσε τον φίλο του διπλωμάτη και ήρωα πολέμου, Γουόλτερ Λις.
Το σπίτι αυτό παραμένει σήμερα στην άκρη του Καπ Φερά, στην περιοχή Σεν-Οσπίς, ως ένα εμβληματικό σημείο αναφοράς για την αρχιτεκτονική και την αισθητική της Κυανής Ακτής, συνδεδεμένο ανεξίτηλα με το προσωπικό στυλ του Ζιβανσί.
