Πέθανε σε ηλικία 88 ετών ο Ιάπωνας νομπελίστας της Λογοτεχνίας Κενζαμπούρο Όε.
«Απεβίωσε από γηρατειά τις πρώτες ώρες της 3ης Μαρτίου», ανακοίνωσε ο εκδοτικός οίκος Kodansha, εξηγώντας πως η κηδεία του έχει ήδη τελεσθεί από την οικογένεια του.
Πρόκειται για μια από τις σημαντικότερες μορφές της σύγχρονης Ιαπωνικής λογοτεχνίας και τον δεύτερο κατά σειρά Ιάπωνα μετά τον Γιασουνάρι Καβαμπάτα, που τιμήθηκε με Νόμπελ.
Το έργο του είναι επηρεασμένο από τη Γαλλική και Αμερικανική λογοτεχνία, ενώ στα θέματά του ασχολείται με κοινωνικά, πολιτικά και φιλοσοφικά προβλήματα.
Η αγάπη του για τη Φυσική και το Νόμπελ Λογοτεχνίας
Το 1964 κέρδισε το βραβείο «Σιντσόσα» για το «Μια προσωπική υπόθεση» (Kojinteki na taiken), το 1967 κέρδισε το βραβείο «Tanizaki» για τη «Σιωπηλή κραυγή» (Manen gannen no futtoboru), ενώ το 1973 κέρδισε το βραβείο «Νόμα» για το «Η πλημμύρα εισβάλει στο πνεύμα μου» (Kōzui wa waga tamashii ni oyobi).
Το 1994 η Σουηδική Ακαδημία απένειμε στον Κενζαμπούρο Όε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Το σκεπτικό της απόφασης ανέφερε πως το βραβείο απονέμεται στον Όε για «έναν φανταστικό κόσμο, όπου η ζωή και ο μύθος συμπυκνώνονται για να σχηματίσουν μια ανησυχητική εικόνα για την ανθρώπινη κατάσταση σήμερα».
«Σαν παιδί ήθελα να γίνω φυσικός. Παρακάλεσα τη μητέρα μου να με αφήσει να πάω στο Τόκιο για να σπουδάσω φυσική. Υποσχέθηκα ότι θα έπαιρνα το βραβείο Νόμπελ στη Φυσική. Έτσι, 50 χρόνια αργότερα, επέστρεψα στο χωριό μου και είπα στη μητέρα μου, "Κοίτα, κράτησα την υπόσχεσή μου. Κέρδισα το βραβείο Νόμπελ". ''Όχι'', είπε η μητέρα μου, που έχει πολύ καλή αίσθηση του χιούμορ, ''υποσχέθηκες ότι θα ήταν στη φυσική!''», δήλωσε το 1994 όταν ανακοινώθηκε ότι πήρε το Νόμπελ.
Την ίδια χρονιά ο Όε προτάθηκε για το Τάγμα του Πολιτισμού, ένα μετάλλιο της Ιαπωνίας που απονέμεται σε Ιάπωνες που διακρίθηκαν στην τέχνη, αλλά ο ίδιος απέρριψε τη βράβευση αυτή.
Οι επιρροές της οικογένειάς του στο έργο του
Ο Κενζαμπούρο Όε παντρεύτηκε το 1960 η Γιουκάρι, αδελφή του Ιάπωνα σκηνοθέτη Τζούζο Ιτάμι, με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά.
Ο μεγαλύτερος γιος του, Χικάρι, γεννήθηκε το 1963 με υδροκεφαλισμό. Μετά τη γέννηση του Χικάρι οι γιατροί προσπάθησαν να πείσουν τους γονείς να αφήσουν τον γιο τους να πεθάνει, αλλά αυτοί αρνήθηκαν να το κάνουν.
Το γεγονός της αναπηρίας επηρέασε βαθιά τον Όε: έκτοτε χρησιμοποίησε το θέμα αυτό συχνά στο έργο του. Χαρακτηριστικά τέτοια έργα είναι το «Πατέρα, που πας;» ή το «Μάθε μας να ξεπεράσουμε τρέλα μας».
Σε ένα από τα πιο γνωστά του έργα, το «Μία Προσωπική Υπόθεση» του 1964, ο κεντρικός ήρωας αποκτά ένα παιδί με πρόβλημα στο κεφάλι και καλείται να αποφασίσει για την τύχη του, ενώ στο «A Healing Family» του 1996 αναφέρεται σε προσωπικές στιγμές του γιου του.
