Παράνοια σε τέσσερις τοίχους: 20 χρόνια «Σπιρτόκουτο» σε 20 έργα του Τάσου Παυλόπουλου

Το Σπιρτόκουτο του Γιάννη Οικονομίδη μεταμορφώνεται σε μιούζικαλ στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης

Ένα κείμενο του καλλιτέχνη για την νέα του έκθεση.

Η διευθύντρια Πολιτισμού του Ιδρύματος Ωνάση αγαπά τις κουβέντες «εκτός θέματος». Με αυτό το σκεπτικό βρεθήκαμε στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου στο κέντρο της Αθήνας για μια δίωρη απομόνωση σε συνθήκες ησυχίας και ιδιωτικότητας, χωρίς περισπασμούς, «σαν κάτι συνωμοτικό να συμβαίνει», όπως διαπιστώσαμε, για να ξεκινήσουμε μια συζήτηση που δεν ξέραμε καθόλου πού θα οδηγήσει. Πράγματι, η κουβέντα ξέφευγε με τρομερή ευκολία. Ένα μέρος αυτής της συζήτησης θα διαβάσετε παρακάτω.

Από τον Τζόρτζιο Ντε Κίρικο μέχρι τους αδελφούς Κοέν και από τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο μέχρι τη γλυπτική και το video art, το ομηρικό έπος έχει αποτελέσει διαχρονική πηγή έμπνευσης για καλλιτέχνες από διαφορετικές εποχές και πεδία.

Η Αρχαία Ελλάδα της Ρέιτσελ Φάινσταϊν, οι πολύχρωμοι κόσμοι του Ηλία Καφούρου και άλλες έντεκα εκθέσεις που αξίζει να δεις αυτό το φθινόπωρο.

Κορυφαίοι καλλιτέχνες, το Εθνικό Μπαλέτο της Μασσαλίας και μια μεγάλη έκθεση με κόμικς και ζωγραφική του Δημήτρη Παπαϊωάννου, είναι μόνο μερικά από όσα επιφυλάσσει η Στέγη για τους επόμενους μήνες.

Επιστρέφει για ακόμα μια χρονιά η καθιερωμένη διεθνής έκθεση που είναι αφιερωμένη στην ανεξάρτητη εικαστική σκηνή, μετατρέποντας τον χώρο σε ένα ανοιχτό πεδίο συνάντησης της διεθνούς σύγχρονης τέχνης.

Μια νέα έκθεση στη Βενετία επιστρέφει στην εποχή όπου η άγουρη ακόμα, αλλά ήδη διορατική και οραματίστρια Πέγκι Γκούγκενχαϊμ έμαθε να εμπιστεύεται τη μοντέρνα τέχνη προτού τη δικαιώσει η ιστορία.

Το τιτάνιο έργο της τελικής μεταφοράς από τα Κατεχόμενα και η επιστροφή 219 έργων τέχνης Ελληνοκυπρίων και Ελλήνων καλλιτεχνών είναι μέχρι σήμερα μια ιστορία με πολλά μυστικά, σκοτεινά σημεία και ερωτηματικά, που μοιάζει με αστυνομικό θρίλερ.

Το Bios δεν υπήρξε απλώς ένας πολυχώρος στην Πειραιώς. Ήταν, και συνεχίζει να είναι, το σημείο όπου διαμορφώθηκαν νέες αισθητικές, γεννήθηκαν καλλιτεχνικές διαδρομές και άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο η Αθήνα αντιλαμβάνεται τον σύγχρονο πολιτισμό.

Η ανάδειξη του κουίρ στοιχείου στον εικαστικό χώρο και η αλληλεπίδρασή του τόσο με τις σύγχρονες πολιτικοκοινωνικές εξελίξεις όσο και με την ιστορία, τη μνήμη και το βίωμα.

Η Εθνική Πινακοθήκη και το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης είναι σήμερα δύο από τα σημαντικότερα καταφύγια πολιτισμού της Αθήνας. Για να ανοίξουν όμως τις πόρτες τους στο κοινό, χρειάστηκε να περάσουν δεκαετίες σχεδίων, ανατροπών, ματαιώσεων και διαδοχικών εξαγγελιών.

Αυτό είναι ένα μόνο από τα πολλά εικαστικά events της πόλης όπου τα περασμένα 20 χρόνια είδε την πρώτη της Μπιενάλε, την σημαντική Documenta αλλά και μεγάλες αναδρομικές ελλήνων ζωγράφων. Διαλέξαμε 10 που αξιζει να τις θυμηθούμε ξανά.

Με αφετηρία τη ζωγραφική και τη χαρακτική, η εικαστικός δημιουργεί έργα όπου η κλωστή, η ποίηση, οι μύθοι και η μνήμη συνυφαίνονται σε προσωπικές αφηγήσεις.

Ο Ηλίας Παπαηλιάκης ανοίγει το ατελιέ του στον Κολωνό και μιλά στη LiFO για τη ζωγραφική, τη μνήμη, το φως, τις γάτες, τον δημόσιο χώρο και όλα όσα κρύβονται πίσω από τις χαρακτηριστικές μονοκοντυλιές του.