ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΕΠΙΦΑΝΗ μουσικά ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησαν την προηγούμενη χρονιά υπάρχει ελεύθερο στο Vimeo ένα «διαμαντάκι» που καταγράφει μέσα από παλιές VHS κασέτες την πορεία των Eric’s Trip, ενός όχι διάσημου αλλά αγαπητού συγκροτήματος, στις παρυφές της «εναλλακτικής» έκρηξης εκείνης της δεκαετίας.
Το 2021 ήταν αναμφισβήτητα η χρονιά που το μουσικό ντοκιμαντέρ ανέβηκε επίπεδο ως είδος, με ταινίες όπως το The Velvet Underground του Τοντ Χέινς ή το The Sparks Brothers του Έντγκαρ Ράιτ να ανήκουν δικαιωματικά στις ταινίες της χρονιάς, όπου επίσης ανήκει πανηγυρικά και το εξαίσιο και αποκαλυπτικό The Summer of Soul.
Εξαιρετικές ήταν επίσης διάφορες άλλες «μουσικές βιογραφίες» ευρείας αισθητικής και αφηγηματικής γκάμας που κυκλοφόρησαν τους προηγούμενους δώδεκα μήνες, από το Biggie: I Got a Story to Tell μέχρι τo Tina και το Karen Dalton: In My Own Time. Για να μην κάνουμε λόγο για τον οκτάωρο ογκόλιθο του Πίτερ Τζάκσον, The Beatles: Get Back.
Χαμένο κάπου ανάμεσα σε τέτοια μεγαθήρια υψηλού επαγγελματισμού και κύρους, ανακάλυψα κι ένα DIY «διαμαντάκι», που λέμε, του είδους, το οποίο μάλιστα κυκλοφορεί αγέρωχο κι ελεύθερο (και στην καλύτερη δυνατή ποιότητα) στο Vimeo, μακριά από συνδρομές ή πειρατείες.
Πρόκειται για την ταινία Eric’s Trip: 1990-1996 (2021 edit) που καταγράφει μέσω μιας χρονολογικής συρραφής αποσπασμάτων από παλιές, ερασιτεχνικές VHS κασέτες, την πορεία της ομώνυμης indie μπάντας από τον Καναδά στις παρυφές της «εναλλακτικής» έκρηξης εκείνης της δεκαετίας.
Το 2021 ήταν αναμφισβήτητα η χρονιά που το μουσικό ντοκιμαντέρ ανέβηκε επίπεδο ως είδος, με ταινίες όπως το The Velvet Underground του Τοντ Χέινς ή το The Sparks Brothers του Έντγκαρ Ράιτ να ανήκουν δικαιωματικά στις ταινίες της χρονιάς, όπου επίσης ανήκει πανηγυρικά και το εξαίσιο και αποκαλυπτικό The Summer of Soul.
Τρία αγόρια κι ένα κορίτσι που πήραν το όνομά τους από το τραγούδι των Sonic Youth, στον ήχο τους όμως (αλλά και στη βραδυφλεγώς συνεσταλμένη πλην σαγηνευτικά θορυβώδη παρουσία τους επί σκηνής) φιλοξενούσαν κι άλλες ένδοξες επιρροές της εποχής: Pixies, Dinosaur Jr, My Bloody Valentine, Sebadoh…
Lo-fi αντίληψη και πανκ ρομαντισμός, αιθέριες μελωδίες και καθαρτική παραμόρφωση. Όσοι το έζησαν το έργο τότε στα φρέσκα νιάτα τους θα συγκινηθούν από την indie τελετουργία, όπως αποτυπώνεται χωρίς αφηγητή και σχόλια σ' αυτό το υλικό, το οποίο προϋπήρχε στο διαδίκτυο, πέρσι όμως το επιμελήθηκε με τη βοήθεια της τεχνολογίας, δημιουργώντας μια σαφώς ποιοτικότερη (σε εικόνα και ήχο) εκδοχή, ο ιδρυτής της μπάντας, Rick White, ο οποίος σημειώνει μεταξύ άλλων και τα εξής κάτω από το βίντεο στο Vimeo:
«Όλοι μεγαλώνουμε και παρότι πολλοί από εμάς εξακολουθούμε να παίζουμε μουσική, δεν είμαστε τα ίδια άτομα που ήμασταν στα είκοσι. Είναι δύσκολο να αναγνωρίσεις το μυαλό που κουβαλούσες κάποτε, ακόμα κι αν μπορείς να το αναλύσεις καλύτερα εκ των υστέρων. Τα πράγματα ήταν πιο ξεκάθαρα, έντονα, ζωτικά και ωμά σ’ εκείνη την ηλικία. Η μουσική είχε μια ισχύ κι ένα συναισθηματικό φορτίο που στην πραγματικότητα μπορεί να συμβεί μόνο στο τέλος της εφηβείας και για λίγα χρόνια μετά.
Το μοναδικό κίνητρο για να ξεκινήσουμε την μπάντα ήταν η επιθυμία να δημιουργήσουμε έναν συναρπαστικό θόρυβο μαζί και για τους κολλητούς μας. Λατρεύω να βλέπω αρχειακό υλικό από συγκροτήματα στην πρώιμη φάση τους. Εκεί καταγράφεται, αθώο και αιώνιο, αυτό που ήμασταν κάποτε. Σπουδαίο πράγμα.
Ένα πρόβλημα που έχω με το καλούπι των σύγχρονων βιογραφικών ντοκιμαντέρ είναι ότι είναι γεμάτα τωρινές συνεντεύξεις με ομιλούσες κεφαλές που αναπολούν τα παλιά, προσφέροντας στον θεατή μόνο κάποιες ματιές στο πολύτιμο πρωτότυπο υλικό που διαθέτουν. Εκεί όμως είναι που βρίσκεται η αληθινή μορφή της ιστορίας…»
